Licht onder de korenmaat?

Als afgestudeerd psychologe en thuisblijfmoeder kreeg ik nogal eens de boodschap dat ik 'mijn licht onder de korenmaat' had gezet.

Je zet je licht onder de korenmaat

'Wat zonde van je opleiding!' en 'Dus je doet er helemaal niks meer mee?!' waren veel voorkomende reacties. Ze waren gebaseerd op de veronderstelling dat zorg en opvoeding nu eenmaal weinig talenten vereisen, en er dus een verspilling van zijn.

Mijn licht staat beslist niet onder de korenmaat!

Maar ik zou willen beweren dat mijn licht beslist niet verstopt is onder een korenmaat. Ik gebruik mijn licht ten goede, ik gebruik het om voor de toekomst te zorgen: voor de kinderen.

Mijn licht staat dus beslist niet onder de korenmaat!

via GIPHY

Rosanne Herzberger: een ander perspectief op Staphorst

In een column in het NRC getiteld Staphorst is jaloersmakend nam Rosanne Hertzberger het op voor de kerkgangers van Staphorst. Er was commotie ontstaan toen bekend werd dat mensen in Staphorst met 600 tegelijk een kerkdienst bezochten. (Er passen zo'n 2300 mensen in het gebouw).

En dat ook nog eens drie keer per dag.

Rosanne Hertzberger vergelijkt de verontwaardiging over het kerkbezoek in Staphorst met kleutergedrag:

'Waarom mogen er in Staphorst 600 mensen in een kerk en mogen we niet met zijn twintigen bier drinken?'

Waarom in de kerk wel grotere groepen bij elkaar mogen komen

Rosanne wijst er op dat in de grondwet bewust extra vrijheden zijn ingebouwd voor mensen die iets anders geloven dan de meerderheid. Ze wijst er fijntjes op de tolerantie blijkbaar alleen van toepassing is voor 'je eigen identitaire kwesties'. Als het om een ander gaat, is de tolerantie ver te zoeken. Zoals nu bij Staphorst. 

Afgezien van de wet, constateert Rosanne, is er ook een praktische reden waarom je wel met zijn allen naar de kerk mag en niet naar de kroeg:

'In de kerk staan ze niet in elkaars oor te tetteren, zijn ze veelal nuchter en over het algemeen weinig aanrakerig.'

Maar haar belangrijkste, meest aansprekende argument vind ik toch wel dit: 

'Ideologische, politieke en religieuze gronden zijn belangrijker en diepgaander, essentiëler voor het leven, dan de behoefte een concert te bezoeken of bier te drinken.'

Staphorst jaloersmakend?

Tot slot schrijft Rosanne dat de Staphorster kerkgangers ergens jaloersmakend zijn. Zij hebben iets dat zo belangrijk is in hun leven dat alles te boven gaat.

Waar bleek dat eigenlijk niets heilig is in Nederland, feestdagen, concerten, diners, muziek konden allemaal worden afgezegd, is de zondagsdienst in Staphorst dat blijkbaar nog wel.

Op Facebook kreeg ondertussen Rosanne Hertzberger er net zo flink van langs als de Staphorster kerkgangers.

P.S. Inmiddels is de kerk in Staphorst gezwicht voor de maatschappelijke druk en mogen er inderdaad geen 600 mensen meer in de kerk

Tot slot

Rosanne's woorden raken bij mij een snaar. In de media lees je steeds meer berichten over mensen die het moeilijk hebben met de coronacrisis en last krijgen van sombere gevoelens. 

De kerk kan hierbij zeker een ondersteunende en troostende rol vervullen. Ook kan een vertrouwde wekelijkse kerkgang denk ik helpen tegen het gevoel van vervreemding en 'dat alles anders is'.

Dus tsja... wat is wijsheid?

Ik weet het ook niet, maar wat ik wel weet is dat ik de kerk mis.

Zelf Rosanne Hertzbergers column lezen?

Lees hier de column Staphorst is jaloersmakend.

Wat vind jij ervan?

Kerkdienst in coronatijd

In deze wonderlijke tijden, waarin bestaande routines en structuren grotendeels wegvallen, kunnen kerkdiensten welkome plekken zijn om even te schuilen te midden van het tumult.

De kerk kan een plek zijn om even op adem te komen, je te bezinnen, en je omringd te weten met mensen die dat verlangen delen.

Kerkdienst in coronatijd

Ook kerkdiensten zijn wel een beetje anders in coronatijd. Zo kunnen er niet meer dan 30 mensen bij een dienst zijn, en moet je je van te voren opgeven.

Maar sommige veranderingen vind ik eigenlijk best fijn.

Koffie bij binnenkomst

Zoals de indeling in de kerk van de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap in Varsseveld. Om de 1,5 meter afstand te waarborgen zijn de stoelen bij tafels gezet, wat een gezellig en huiselijk effect geeft.  En bij binnenkomst krijg je nu een kopje koffie!

Wat mij betreft houden ze de inrichting en het kopje koffie aan het begin van de dienst er permanent in!

Hoe ervaar jij de kerk in coronatijd?

God is iets wat tussen mensen gebeurt

Ds. Klaas Hendrikse maakte jaren jaar geleden veel los met zijn boek 'Geloven in een God niet bestaat'.

Nu is hij opnieuw in het nieuws vanwege zijn tweede boek met de opruiende titel God bestaat niet, en Jezus is zijn zoon.

Waarom bent u nog dominee?!

In een interview in de Trouw vraagt de interviewer waarom hij nog dominee is, gezien zijn kritiek op de kerk. Hendrikse erkent dat hij moeite heeft met de kerk als instituut, maar legt op ontroerende wijze uit waarom hij er nog is:

'Dat ik bij een gemeentelid op bezoek kan komen en kan zeggen: hier ben ik, ik heb de tijd en het kost niks. Dat is toch prachtig? Daarom blijf ik.'

En daarmee bewijst Hendrikse wat mij betreft de stelling uit zijn eerste boek, namelijk dat God iets is dat tussen mensen gebeurt.

Het moet toch heerlijk zijn als iemand dat tegen je zegt, en er op die manier voor je is?!

Een helpende hand

Tijdens een eindeloos lange zomervakantie, met een onophoudelijke zinderende hitte, was ik zwanger van mijn vijfde kind. De kinderen waren landerig, en het was te heet om iets te doen.

Ordinary Time

Toen vond ik zo maar deze muziekvideo Ordinary Time van moeder en zangeres Marie Bellet. De tranen sprongen in mijn ogen van ontroering, want dit lied gaat over het werk van een moeder.

Ik heb het die zomer nog vaak geluisterd, en elke keer gaf het me weer nieuwe moed.

Voor mij was het alsof God me even te hulp kwam.

Du lieber Gott, komm doch mal runter

Ik ben niet zo'n fan van de Duitse taal, maar Stefan Sulke's lied 'Du lieber Gott, komm doch mal runter' vind ik prachtig.

Alleen al het vertrouwelijke 'du' als hij God aanspreekt, en de tip dit keer niet 'der Junior' te sturen.

De versie die ik luister is meer verstild, dan de versie in onderstaand filmpje, maar dit was de enige die ik online kon vinden. En de tekst blijft prachtig.

Du lieber Gott, komm doch mal runter

Lees de tekst, luister en geniet!


Du lieber Gott, komm doch mal runter und schau dir die Bescherung selber an.
Du lieber Gott, komm doch mal runter, ich schwör dir, dass man hier verzweifeln kann.
Doch schick uns diesmal nicht den Junior her
Das ging beim letzten Mal schon schief
Du solltest’s machen so wie vorher
Als Moses durch die Wüste lief

Die Erde ist zwar noch in vollem Gange
Doch gibt’s hier viel Allotria
Drum warte bitte nicht zu lange
Sonst is se plötzlich nicht mehr da
Du lieber Gott, komm doch mal runter und schau dir die Bescherung selber an.
Du lieber Gott, komm doch mal runter, ich schwör dir, dass man hier verzweifeln kann.

Du lieber Gott, komm doch mal runter und schau dir die Bescherung selber an.
Du lieber Gott, komm doch mal runter, ich schwör dir, dass man hier verzweifeln kann.
Doch schick uns diesmal nicht den Junior her
Das ging beim letzten Mal schon schief
Du solltest’s machen so wie vorher
Als Moses durch die Wüste lief
Du lieber Gott, komm doch mal runter und schau dir die Bescherung selber an.
Du lieber Gott, komm doch mal runter, ich schwör dir, dass man hier verzweifeln kann.
Die Erde ist zwar noch in vollem Gange
Doch gibt’s hier viel Allotria
Drum warte bitte nicht zu lange
Sonst is se plötzlich nicht mehr da

Leestip: Bismallah in Bohemian Rhapsody

Adam waar ben je? Mens waar ben je?

'Adam waar ben je?' vroeg God. Adam had van de verboden appel gesnoept, en zich daarom beschaamd verstopt.

Maar onder de vraag 'Adam waar ben je?' schuilt een diepere vraag.

Mens waar ben je?

Deze vraag wordt vaak geïnterpreteerd als een vraag naar je verantwoordelijkheid. Neem je die? Ben je er genoeg voor andere mensen?

Maar er is ook een andere interpretatie, die mij meer aanspreekt. Namelijk de vraag 'Mens waar ben je?' als uitnodiging om tot jezelf te komen.

Mens waar ben je?

Het is een vraag die ik mezelf tegenwoordig elke ochtend stel. Na mijn dagelijkse hardlooprondje mediteer ik 10 minuten met behulp van de Headspace app. In die tijd probeer ik tot mezelf te komen. Mezelf tegen te komen. Zodat als God zou vragen: 'Mens waar ben je?' ik met vertrouwen kan antwoorden:

'Ik ben hier.' 

Maar dat valt niet altijd mee.

Ik ben mezelf om de haverklap kwijt

In het rumoer van het leven van alledag ben ik mezelf om de haverklap weer kwijt. Soms verlies ik mezelf al als ik na het mediteren weer naar binnen loop. Ik haal nog niet eens de deurklink, of ik ben al weg bij wie, en waar ik ben.

Dat moet niet alleen God zoeken waar ik ben. Ik moet zelf ook eerst even kijken, en zoeken.

Maar dat geeft niet.

Het feit dat ík zoek, me bewust wordt van het moment dat ik er weer niet ben, is voldoende. Want dat is ook het moment dat ik denk: 'Ah, daar ben ik weer.'

Mens waar ben je?

Waar ben jij?

Niet de Vallei van de Schaduw des Doods maar de greppel in de weg

Soms beweeg ik mij door de dagen, en voel ik me sterk en vaardig. Maar dan gebeurt er iets kleins, of er gaat iets mis, en acuut krijg ik dan het gevoel dat ik er hélémaal doorheen zit.

Dat het allemaal teveel is, en dat het al heel lang teveel is.

Wat is dat voor wonderlijke overgang?

Hoe kan ik van goed en sterk, zo snel verzanden in een gevoel van hopeloosheid?

In haar boek Liturgie van het alledaagse beschrijft priester Tish Harrison Warren precies dit verschijnsel.

'Als de dag mij toelacht en alles volgens plan verloopt, lijk ik een redelijk goed mens. Maar kleine dingen gaan fout en onderbroken plannen openbaren wie ik ten diepste ben.'

Niet de Vallei van de Schaduw des Doods maar de greppel in de weg

Ze vervolgt:

'Deze onaangekondigde onthullingen op mijn dag zijn niets vergeleken bij het immense lijden in ons leven en in de wereld om ons heen.

Er zijn mensen die elke dag geconfronteerd worden met diepe, ondraaglijke pijn; chronische pijn, hartverscheurend verlies, wanhoop. In mijn eigen leven zijn er tijden van grote zorgen geweest. Maar daar gaat het hier niet over.

Dit is niet de Vallei van de Schaduw des Doods.  Dit is de greppel in de weg van de kapotte dingen en de verloren voorwerpen, de kuil van hopeloosheid en ongewenste onderbreking.'

Hoe dan verder?

Hoe ga je verder vanuit dat gevoel dat het allemaal teveel is? Volgens Tish bieden dit soort momenten de mogelijkheden tot 'vorming'. Onder de heftige reactie gaan wel degelijk reële angsten schuil.

Ze maken je valse hoop en valse goden zichtbaar.

Tegenvallers zijn volgens Tish dus mogelijkheden jezelf beter te leren kennen. De momenten waarop het tegenzit, en je acuut in een diep dal belandt, zijn de momenten waarop je iets over jezelf kunt leren.

Bijbel Geheugenspel: Product Review

Memory is er om berucht dat het veel makkelijker is voor kleine kinderen, dan voor volwassenen. Mijn ervaring is dat dit pijnlijk klopt....

Het geldt in ieder geval ook voor het Bijbels Memory Spel.

Omschrijving Bijbels Geheugenspel

Het Bijbels Geheugenspel komt in een frisse groene doos, met vrolijke kleuren en dito plaatjes. De doos voelt zwaar en van goede kwaliteit.

In de doos zitten 48 GROTE bijbelkaarten, en als ik zeg 'groot' dan bedoel ik ook 'groot'! Dit spel speel je niet even op je salontafeltje, want dat is veel te klein. Wij hadden er bijna onze hele keukentafel voor nodig, maar de vloer is ook een goed alternatief.

Afbeeldingen: simpel

De afbeeldingen op de kaarten zijn simpel en basic, en bestaan uit bijbelse figuren. Onder elke figuur staat de naam, en waar die bijbelse figuur om bekend staat. Zo is er een afbeelding van Mozes met twee (?) stenen tafels, met de toelichting: 'Vluchtte met zijn volk uit Egypte'.

Spelenderwijs bijbelfiguren leren kennen

Hoewel ik sommige afbeeldingen erg op elkaar vond lijken, en bovendien in de war raakte van de diverse Maria's, denk ik wel dat een kind spelenderwijs de bekendste bijbelfiguren leert kennen. En bovendien een stukje bijbelse geschiedenis oppikt, wat ik weer uitstekend vind voor de culturele vorming.

Ik deed het spel met mijn destijds zevenjarige zoon Piet, en hoewel de tekeningen mij eerder geschikt lijken voor peuters, hadden we er verrassend veel plezier mee. Later heeft Piet het spel gedaan met een tienjarig buurjongetje, en ook zij hadden er veel lol in.

Conclusie

Het Bijbels Geheugenspel is de aanschaf waard. Het is een leuk spel, en de afbeeldingen zijn neutraal genoeg om atheïsten en agnosten niet te hinderen.

Voor mensen die hun kind juist graag wat bijbelkennis willen meegeven, is de moeite waard dankzij het onderschrift.

Praktische informatie

Het Bijbels Geheugenspel kost rond de 12,50 en is onder andere verkrijgbaar bij evangelische boekhandel De Blijde Boodschap

Wat heb je aan God in tijden van corona?

Hieronder Gerko Tempelman over de vraag:

'Wat heb je er iets aan om in God te geloven in tijden van corona,' en zijn antwoord: 'Je hebt er helemaal niks aan.' 

En volgens Gerko hebben we dát juist nodig als moderne mensen.

 

Nou gaat me de lamp uit! De 5 dwaze meisjes

Twee maal vijf meisjes wachten op de komst van de bruidegom. Als hij komt dan gaan ze met hem mee naar het huis van de bruid. Daar staat alles klaar voor het grote feest. Maar het wachten duurt wel heel erg lang. Het wordt avond, het wordt donker en de één na de ander valt in slaap. Terwijl ze slapen gaan ook hun lampjes uit, één voor één. Maar midden in de nacht, dan schrikken ze wakker. De bruidegom komt! Vijf van hen brengen snel hun lampjes op orde. Zij hebben nog wat olie bij zich. Hun lampen zullen straks staan te branden in de feestzaal. Maar de lampen van die andere vijf - blijven uit.  Matteüs 25: 1 - 13

Ik vond de 5 dwaze meisjes altijd maar dom

Het verhaal van de vijf dwaze en de vijf wijze meisjes heeft altijd erg tot mijn verbeelding gesproken. In gedachten zag ik ze al zitten met hun olielampjes, en ik vond de vijf dwaze meisjes erg dwaas omdat ze er geen rekening mee hadden gehouden dat het lang kon duren, en dat ze dus niet genoeg olie bij zich hadden. Zelfingenomen bedacht ik dat zoiets mij niet zou overkomen! Of toch wel...

Eckhart Tolle biedt een bijzonder interessante interpretatie van dit bijbelverhaal.

Eckhart Tolle's interpretatie van de 5 dwaze meisjes

De vijf dwaze meisjes zijn 'onbewust' ze zijn niet aanwezig in het nu. Hun gebrek aan olie symboliseert hun gebrek aan bewustzijn.

De vijf wijze meisjes daarentegen hebben wel genoeg olie = bewustzijn om hun lamp brandend te houden = aanwezig te blijven.

Volgens Eckhart Tolle gaat de gelijkenis van de vijf dwaze en vijf wijze meisjes over de mogelijkheid in een volkomen nieuwe staat van bewustzijn te leven. Een toestand waarin al je aandacht is gevestigd op het Nu.

'Er blijft niets over voor dagdromen, denken, herinneringen, verwachten. Er is geen plaats voor spanning of angst, alleen maar alerte aanwezigheid. Je bent aanwezig met je hele Zijn, met elke cel van je lichaam.'

Het geeft een heel nieuwe betekenis aan de uitspraak: 'Nu gaat me de lamp uit'!

Psalm 139 anno 2020 door Trijntje Oosterhuis

Ken je het lied Ken je mij van Trijntje Oosterhuis?

Ik niet.

En ik wist al helemaal niet dat het een eigentijdse versie is van psalm 139.

Accepteren wat er is: 'Uw wil zal geschieden'

Ik vind het een prachtige manier om in het leven te staan: accepteren wat er is.

Vooral als alles goed gaat, kan ik me hier erg in vinden. Dan sta ik open voor wat het leven me voorschotelt. Maar o wee, als er iets vervelends gebeurd of als het moeilijk wordt: dan is mijn overheersende gevoel toch vooral: 'Maar dát heb ik niet besteld!'  Dan blijk ik lang niet zo 'verlicht' te zijn als ik in voorspoedige tijden dacht.

Je gedachten bepalen je ervaringen

De filosoof Epictetus zei 200 jaar geleden: 'Niet de omstandigheden veroorzaken ons leed, maar hoe wij er tegenaan kijken.'

Een prachtig voorbeeld vind ik Kerstmis! Nog niet eens zoveel jaar geleden vond ik Kerstmis echt afschuwelijk. Ik zag tegen die twee dagen op, en slaakte een zucht van opluchting als ze voorbij waren. Maar tegenwoordig vind ik datzelfde Kerstmis best oké. Aan de omstandigheden is niets veranderd, maar blijkbaar ongemerkt wel aan mijn manier van naar Kerstmis kijken.

Wat is dat voor raar bultje? Is het... kanker?!

Een ander voorbeeld is het rare bultje dat ik plotseling aan mijn rechtermiddelvinger ontdekte. Het baarde me grote zorgen, en in mijn gedachten was ik al bijna dood en begraven. Een doktersbezoek bracht licht in de duisternis: het bultje kan geen kwaad. Het zit er dus nog steeds, maar nu ik weet dat het onschuldig is, kijk ik er anders naar.

Het is me dus wel duidelijk geworden dat mijn gedachten een bepalende rol spelen op de manier waarop ik de omstandigheden ervaar. En vaak denk ik dat die omstandigheden anders zouden moeten zijn. Als ik bijvoorbeeld een mailtje krijg van de mentor van mijn oudste zoon met het bericht

Dus in plaats van er van alles over te denken, streef ik er naar het simpelweg te laten zijn. En in de bijbel las ik dezelfde boodschap:

'Niet mijn wil, maar uw wil zal geschieden.'

Heb een ander lief als jezelf

'Heb je naaste lief als jezelf,' staat er in de bijbel.

Voor de meeste mensen betekent dit dat je veel voor een ander moet over hebben, en moeite moet doen voor anderen.

Ik ben niet zo lief voor mezelf....

En dat is eigenlijk wel bijzonder, want zo lief zijn we vaak helemaal niet voor onszelf. Ik tenminste niet. Sterker nog, ik durf een ander niet te behandelen zoals mezelf, want dat vind ik niet netjes. Als iemand bijvoorbeeld hoofdpijn heeft of heel moe is, dan zeg ik niet tegen die persoon:

'Joh, stel je niet zo aan. Wat zit je weer te miepen zeg. Geef jezelf een schop!'

Tegen mijn naaste ben ik veel aardiger

Maar dit soort dingen zeg ik vaak wel tegen mezelf. Tegen mijn naaste zeg ik echter: 'Joh, wat vervelend voor je zeg. Ga anders lekker even liggen, dat helpt soms. En anders neem je een paracetamol.'

Waarmee ik maar wil zeggen dat ze in de bijbel misschien beter zouden kunnen zeggen:

'Heb jezelf lief als een ander!'

Leegte achter de dingen, Claartje Kruijff

Ik houd ervan als verhalen uit de bijbel worden toegepast op het dagelijks leven. Dat de diepere boodschap die erin verborgen zit, wordt uitgelicht.

Dat doet ook Claartje Cruijff in haar boek Leegte achter de dingen. Claartje Cruiff was organisatiepsycholoog, maar is nu theoloog en predikant in de vrijzinnige oecumenische domincuskerk in Amsterdam.

Leegte achter de dingen: Mijn zoektocht naar een betekenisvol leven

Claartje Kruijff combineert het gewone dagelijks leven als moeder, haar werk als dominee met gedachten over de bijbelverhalen.

Dat levert waardevol leesmateriaal op.

In haar boek schrijft Claartje dat ze met anderen op zoek wil naar 'woorden en wegen die ons verbinden. Om in gesprek te gaan over hoe we willen leven, waartoe we op aarde zijn, wat goed leven is en waar het te vinden is.'

Claartje koestert haar 'niet weten' en gebruikt het om te onderzoeken. Ze neemt je als lezer mee op haar zoektocht, die op een bepaalde manier universeel is.

Praktische informatie over Leegte achter de dingen

Leegte achter de dingen is voor 12,99 te koop bij bol.com.

Het is zaliger om te geven dan te ontvangen

Als kind interpreteerde ik de tekst 'Het is zaliger om te geven dan te ontvangen,' altijd als 'Het is beter om te geven dan te krijgen.'

Maar nu ik volwassen ben, denk ik regelmatig: 'Volgens mij is het letterlijk zaliger om te geven, dan te ontvangen.'

Ik vind het letterlijk zaliger om te geven

Want ik geef veel liever dan dat ik ontvang. Als ik teveel of te vaak ontvang, dan voel ik me ongemakkelijk. Dan krijg ik het gevoel dat ik iets moet doen om de balans te herstellen. Dat is 'achter sta' als het ware. Ik worstel hier regelmatig mee, en probeer bewust ook open te staan om te ontvangen.

Soms kom je dan een tekst tegen die helpt.

Zo'n tekst kwam ik tegen in het boek Leegte achter dingen van Claartje Kruijff. Claartje is theoloog en predikant in de vrijzinnige oecucumenische Dominicuskerk in Amsterdam.

Als ontvanger geef je ook!

Claartje schrijft over haar sterke, onafhankelijke moeder die haar heup breekt en daardoor ineens hulpbehoevend. Claartje schrijft dat ze haar kans pakte:

'Nu ben ik aan de beurt!' zei ik tegen haar. 'Nu mag ik voor jou zorgen.' 

En als haar moeder tegensputtert dat Claartje het veel te druk heeft, zegt Claartje dat hulp ontvangen ook geven is. Dat vond ik een echte eye opener.

Want inderdaad: feitelijk ben je als ontvanger de andere kant van de munt. Zonder jou als ontvanger, kan de gever immers niet geven! Jij kent misschien ook wel dat prettige gevoel nadat je iets goeds voor een ander hebt gedaan. Dat gevoel kun je alleen maar krijgen als de ander je gebaar aanneemt.

Kunnen ontvangen is belangrijk

Dit deed me denken aan een voorval met een vriendin, die aanbood de koffie voor een andere vriendin te betalen. Die vriendin wilde dat niet, en was zeer afhoudend. Er ontstond een heel ongemakkelijk situatie doordat de potentiële ontvanger weigerde te ontvangen. Het is 30 jaar geleden, en ik herinner me het ongemak nu nog.

Een ander voorbeeld staat in Claartjes boek. Over een asielzoeker die een warme winterjas afwijst, omdat hij ze niet mooi genoeg vind. Ze schrijft:

'Het was makkelijker voor ons goedbedoelende vrijwilligers geweest als hij ons vol dankbaarheid had aangekeken en een jas had uitgezocht. Maar het lukte hem niet. Ik voelde opeens zijn verdriet en onmacht. Het maakte mij verdrietig. Ik voelde dat ik niets te geven had.' 

Tot slot: kan ik nu voortaan makkelijker ontvangen?

Het idee dat ik als ontvanger 'in de min' sta zit diep in mij verweven. Maar ik ga zeker proberen om wat meer gracieus te ontvangen en op die manier te geven.

Meer weten?

Het is zaliger te geven dan te ontvangen. (Handelingen. 20,35)

Hoe denk jij over ontvangen en geven? 

Moed is de openheid waarmee je de mening van een ander durft te onderzoeken

'Moed is de openheid waarmee je de mening van een ander durft te onderzoeken.'

Dat was de tekst op de voorkant van de liturgie, en het thema van de kerkdienst die ik bijwoonde.

Moed

De voorganger las het verhaal van de twaalfjarige Jezus in de tempel uit Lucas 2: 41-52. Daarin raken Maria en Jozef Jezus kwijt. Hij blijkt te zijn achtergebleven, en zit gewoon te praten, terwijl zijn ouders doodsangsten uitstaan.

Als moeder van vijf kinderen kan ik me de angst van Jozef en Maria levendig voorstellen! En dan zit dat kind ook nog eens onbekommerd te kletsen! Sterker nog, hij snapt niet waar je zo moeilijk over doet.

Maar de voorganger vergeleek de 12-jarige Jezus met ons zelf, en Maria en Jozef met onze omgeving, en de waarden en normen die we hebben ingeslikt. In dit verhaal maakt Jezus zich voor het eerst los van zijn omgeving, en heeft de moed om nieuwe meningen en ideeën te verkennen.

Jezelf openstellen voor andere zienswijzes

Ik houd ervan als bijbelverhalen op deze manier worden geïnterpreteerd! Ik vind het leerzaam en inspirerend. Oprecht openstaan voor de mening van een ander, en bereid zijn je eigen oordeel op te schorten en te luisteren naar de visie van een ander is niet altijd even makkelijk. Maar het is iets dat ik zeker belangrijk vind!

De moed om je waarden en normen tegen het licht te houden

Het tweede verhaal dat de voorganger vertelde ging over een 80-jarige man, die dagelijks zijn dementerende vrouw bezoekt in het verpleeghuis. Zijn vrouw herkent hem niet meer, maar hij bezoekt haar trouw elke dag. En nu is hij toch verliefd geworden op een dame die hij tegenkwam in het verpleeghuis...

De 80-jarige man worstelt nu met zichzelf. Hij voelt zich schuldig. Zijn vrouw is er immers nog. Wat moet hij met die verliefde gevoelens? Mag hij ernaar handelen? Of moet hij ze onderdrukken?

De voorganger trok een parallel met het verhaal over de twaalfjarige Jezus. Deze meneer wordt uitgenodigd om zijn waarden en normen tegen het licht te houden, en te kijken of ze misschien aanpassing behoeven.

Moed in de praktijk

Na de kerkdienst is er altijd koffie drinken. Ik had daar nog nooit aan meegedaan bij de Vrijzinnigen. Maar door het thema 'moed,' besloot ik om het dit keer gewoon eens te proberen!

En verder neem ik het idee van moed als openheid om de mening van anderen te onderzoek met mij mee in mijn dagelijks leven.

Het was weer een fijne dienst, waar ik beslist wat wijzer én moediger van ben geworden : )

Eva

Op een dag wandelde Eva door de Hof van Eden met God. Ze zei: 'God de tuin is prachtig, en de dieren en vogels maken me blij, maar toch voel ik me soms eenzaam.'
'Geen probleem!' zei God. 'Ik zal een man voor je maken om je gezelschap te houden. Hij zal niets liever willen dan bij jou te zijn. Maar ik moet je wel waarschuwen: hij zal niet perfect zijn. Hij zal het soms lastig vinden je te begrijpen.'
'Dat is prima. Ik kan zo'n 'man' wel aan,' antwoordde Eva.
'Super, ik ga meteen aan de slag!' zei God. Hij greep wat modder en begon in te kneden.
Plotseling stopte God en zei tegen Eva: 'Oh, er is nog een ding dat ik je moet zeggen over deze man die ik voor je maak.'
'Wat dan?' vroeg Eva.
'Je moet tegen hem zeggen dat hij hier het eerst was.'

Het verhaal van de rabbi die zijn vader opvolgde

Tijdens een kerkdienst die ik bijwoonde, pleitte de voorganger ervoor om dingen anders te durven doen. Ze zei dat je niet bang moet zijn om iets los te laten; om dingen anders te doen.

En toen gaf ze onderstaand voorbeeld, dat ik graag met je deel.

Het verhaal van de rabbi die zijn vader opvolgde

Er was eens een rabbi, die in een joodse gemeente zijn vader opvolgde, die daar jarenlang gediend en gewerkt had. 'En?' vroegen de mensen, 'Ga je het net zoals je vader doen?'

'Ja, zeker!”, zei de jonge rabbijn, 'precies zoals mijn vader. Die deed ook alles anders dan zijn voorganger!'

Is het niet prachtig?!

Wat we kunnen leren van het verhaal van de bezeten man uit Lukas 8

Tijdens de kerkdienst van afgelopen zondag ging de preek over een bezeten man.

'Toen Hij aan land gegaan was, kwam Hem een man uit de stad tegemoet, die door boze geesten bezeten was, en sinds lang had hij geen mantel meer aan en woonde niet in een huis, maar in de graven.'

Wat we kunnen leren van dit verhaal

Ik vond de uitleg van de voorganger erg mooi. De bezeten man was gevangen door zijn demonen. In de uitleg trok de voorganger een parallel met piekergedachten. Met dwangmatig ergens aan moeten denken, en daar niet van los kunnen komen.

Dat vind ik zeker herkenbaar. Ik kan me erg zorgen maken over iets, bijvoorbeeld over de tandarts. Een ander zegt:

'Joh, waar maak je je in vredesnaam druk over! Wat stelt dat nou voor, de tandarts.' 

En dan hebben ze gelijk. Het stelt ook niets voor. Maar die wetenschap helpt niet. Ik ben als het ware bezeten van mijn angst voor de tandarts, en moet er steeds aan denken. Ik kan me er niet van losmaken.

Loskomen van je 'demonen' kan pijn doen

Tegelijkertijd zijn je demonen, zorgen, piekergedachtes etc. bekend terrein. Ze zijn vertrouwd. Dus hoewel je er last van hebt, is het nog niet eenvoudig om je ervan los te maken. Vandaar ook dat de bezeten man roept:

'Ik smeek u, dat gij mij niet pijnigt'.

Iedereen die wel eens in therapie is geweest, kan dit denk ik bevestigen. Om verder te komen, is het soms nodig om dingen onder ogen te zien en lós te laten. Dat kan een pijnlijk proces zijn.

Iedereen was bang voor deze man. Maar de voorganger benadrukte dat Jezus de man om zijn náám vraagt. Om wie hij is. Hij zoekt de mens achter de demonen.

Het verhaal in een notendop van 2 minuten

In onderstaand filmpje het verhaal even in een notendop!

Er is hoop!

De boodschap van het verhaal over de bezeten man is er één van hoop. Het is mogelijk om je los te rukken van de demonen die jou in hun greep hebben. De vraag is alleen: hoe doe je dat?

Ik denk dat stap 1 is om ze te herkennen als wat ze zijn: demonen, dwanggedachten die jou in hun greep hebben. De volgende stap is om een stapje terug te doen, en je demonen van een afstandje te bekijken. Op dat moment plaats je ze als het ware al buiten je.

Headspace 

Wat mij hierbij erg helpt is Headspace. Dat is een meditatie app, die je helpt om de plek van stilte in jezelf/God te (her)vinden. Dit past ook goed bij het leiden van een eenvoudig leven.

Zelf lezen?

Geen bijbel in huis? Hier is een link waar je het verhaal van de genezing van de bezeten man online kunt lezen.