Jezus gaat met zijn tijd mee.

Woordeloze Woensdag

Boekbespreking: De spirituele Jezus

In Gerjo van der Horsts boek, 'De Spirituele Jezus', leren we Jezus kennen als méns. Maar wel een heel bijzonder mens. Als een mens die geïnspireerd werd door Gods geest, 'de Christuskracht'.

Het is bijzonder om de verhalen die ik als kind zo vaak gehoord heb, vanuit een meer ménselijk perspectief te lezen. De wijn op de bruiloft, het verraad van Judas, het verhaal van Martha en Maria en nog veel meer.

De stijl van het boek is hier en daar wat kinderlijk, en ik heb zelfs overwogen het voor te lezen aan de kinderen, maar dat bleek toch te hoog gegrepen. Maar het boek leest dus makkelijk weg, en is toegankelijk geschreven.

Ik vond het echt de moeite waard om te lezen, want het biedt een nieuw en breder perspectief op het Nieuwe Testament.

De belangrijkste boodschap van de Jezus in dit boek is dat het Koninkrijk van God dichterbij is dan we denken: het zit namelijk in onszelf!

Praktische informatie

Het boek is o.a. te koop bij Bol.com voor 19,90, en is uitgegeven voor Uitgeverij Gopher.

Bezoek ook Gerjo's website!


De spirituele Jezus
Horst, G. van der

Zussen

Mijn middelste zus arriveerde op een zondag, keurig op tijd voor het middageten, bij mijn ouders. Ze trof daar een heerlijke, zelfgemaakte stamppot-witte-kool-met-spekjes, aan. Met veel liefde bereidt door mijn moeder, en op speciaal verzoek van mijn jongste zusje gemaakt.

Omdat mijn jongste zus wilde uitslapen kwam ze pas later, maar na telefonisch contact vond ze het prima als er alvast gegeten werd. Zolang er maar wat voor haar over bleef.

Mijn moeder schepte mijn middelste zus een portie stamppot op, en voegde daarbij 6 spekjes. Op het bord van mijn jongste zus daarentegen prijkten er wel 20.
Verbouwereerd vroeg mijn middelste zus: 'Waarom heb ik maar zo weinig, en zíj zoveel?!'
'Ze vind het zoo lekker,' antwoordde mijn moeder. 'Bovendien, zij komt niet zo vaak.'

Toen mijn middelste zus mij deze anekdote uit de doeken deed, hoorde ik nog de ergernis in haar stem. En aan het eind van het verhaal concludeerde ze verbluft: 'Ik ben gewoon die oudste zoon uit het verhaal van de Verloren Zoon!'

Ik knikte enthousiast van herkenning. 'Ik heb dat verhaal ook nooit begrepen,' riep ik. 'Ik vind die oudste zoon altijd zielig!'

En later hebben we met z'n drieën, gezusterlijk geglimlacht om zo'n oud verhaal, in een nieuw jasje.

Bijbel

De Bijbel is een fascinerend boek, dat mij regelmatig verrast met haar wijsheden.

Zo struikelde ik in Filippenzen over een manier van in het leven te staan, die ook ik nastreef. Ik kan alleen maar hopen dat ik mijn beker ten allen tijde kan drinken, wat de omstandigheden ook zijn.

'Ik weet wat het is om sober te leven, maar ook om overvloed te hebben. Geen enkele levensomstandigheid is mij vreemd: verzadigd zijn en honger lijden, overvloed hebben en tekort komen.

Al deze situaties kan ik aan, dankzij hem die mij kracht geeft.'

Zoals Prediker al zei: 'Er is niets nieuws onder de zon,' en het geeft me een gevoel van verbondenheid, dat al zo velen vóór mij hebben nagestreeft open en accepterend in het leven te staan.

Een andere wijsheid in de bijbel, die mij in mijn dagelijks leven als moeder vaak slecht afgaat, las ik in Galaten 6:

Ieder moet zijn eigen doen en laten aan een onderzoek onderwerpen. Valt dat goed uit, dan kan zij beroemen, zonder zich met anderen vergeleken te hebben. Want iedereen heeft zijn eigen vrachtje te dragen.'

Als moeder voel ik mij regelmatig letterlijk heel klein worden, als ik mezelf ongewild vergelijk met andere moeders. Vooral moeders die heel veel op school helpen, geven mij het gevoel zwaar tekort te schieten.

Ik verlang al jaren naar een Handboek voor Moeders. Wie had gedacht dat ik het zou vinden in de vorm van de bijbel?!

Jozef is zijn hoofd verloren

Woordeloze Woensdag

Jona en ik

Soms kan een bijbelverhaal mij ineens treffen. Zo fietste ik vanochtend voorzichtig door de beijzelde en besneeuwde straten naar huis, en moest ineens aan het verhaal van Jona denken.

Jona die weigerde het pad te volgen dat voor hem lag, en koppig een andere weg insloeg. Pas toen er donder en bliksem en levensgevaar aan te pas kwamen, gaf Jona schoorvoetend toe.

Als kind vond ik Jona een vervelend ventje, dat zijn verdiende loon kreeg. Hoewel ik het wel sportief van hem vond om op te biechten dat hij waarschijnlijk de oorzaak van de heftige storm was, waarna hij overboord werd gemikt.

Tegenwoordig kan ik Jona ergens wel begrijpen: hij had zijn eigen plannen! Moet je die dan maar allemaal overboord gooien?

En ik vroeg me af: volg ík de weg die ik moet gaan? En zo ja, hoe kan ik dat dan weten? En hoe weet je of je op de verkeerde weg bent?

Meditatietraining nog geen succes

Het trainen van mijn 'meditatiespieren', met het doel lankmoediger door het leven te gaan, is nog geen succes. Ik zou zelfs willen spreken van een flop.

Terwijl het mij bij hardlopen lukte mij aan een trainingsschema te houden, en zo in drie maanden een conditie op te bouwen waarbij ik dertig minuten achter elkaar kon rennen, krijg ik die dagelijkse tien minuten mediteren maar niet voor elkaar.
'Ik heb er nú geen tijd voor,' is mijn belangrijkste excuus. Er is altijd wel 'even' iets te doen, dat mij ervan weerhoudt rustig te gaan zitten. De drukte van de dagen stuwt mij voort.

Ik heb na zitten denken waarom ik het zo moeilijk vind de discipline te mediteren op te brengen, en waarom mij dat bij hardlopen wel lukte. En volgens mij ligt het antwoord in het feit dat je hardlopen met-de-pest-in kunt doen, maar bij mediteren moet je je overgeven. Als ik alleen maar zit te denken: 'Hoe lang moet ik nog', 'Wat is dit saai,' en 'Het lukt weer niet' gaat het mediteren immers niet goed.

Gelukkig is een kenmerk van mediteren dat je de dingen accepteert zoals ze zijn. Ik zal dus accepteren dat ik mediteren ontzettend moeilijk vind, en mijn wil inzetten om het tóch te doen.

Want als ik als onsportieveling kan leren hardlopen, dan moet ik toch ook kunnen leren mediteren?!

Dus ik begin gewoon weer opnieuw!

Een mooi levensmotto: Ora et Labore

Woordeloze Woensdag

En leid ons niet in verzoeking

'En leidt ons niet in verzoeking,' aan die tekst uit het Onze Vader moest ik denken toen ik op mijn vrije donderochtend door de stad wandelde. Hoewel ik niks nodig had, lonkten de uitgestalde waren verleidelijk.

En ik bedacht hoe ik mezelf 'in bekoring' bracht, door door een winkelcentrum te slenteren. Hetzelfde principe gaat op voor folders: door die door te bladeren leid ik mezelf eveneens in verzoeking! En dat terwijl ik juist wil consuminderen, en geen dingen meer wil kopen die ik feitelijk niet nodig heb.

Op zo'n donderdagochtend, als ik van huis ga zonder boodschappenlijst en zonder iets nodig te hebben, maar toch met van alles thuis kom breng ik mezelf nodeloos in verzoeking!

Ik moet dus een nieuwe formule zoeken om mijn vrije donderdagmorgen in te vullen.
Of de verleidingen beter weerstaan.

Vloeken: toen en nu

Woordeloze Woensdag

Bidden

Elke avond voor ik slapen ga, bid ik. Dat is al jarenlang hetzelfde gebed. Ik dank God voor de dag, en alle mooie dingen die ik beleefde. En ik vraag vergeving voor mijn minder charmante momenten.

Niet bidden voelt als een dag die niet 'af' is. Het hoort er bij. Het dankjewel zeggen, en een, bijna bezwering ons veilig de nacht door te loodsen.

Bidden is oneerbiedig gezegd, een gewoonte geworden. Als kind zong ik elke avond een kindergebedje, omdat mijn ouders me dat leerden. En ik bid voor, en na de warme maaltijd. Vreemd genoeg niet voor, en na de broodmaaltijd! Ook weer omdat ik daarmee niet ben opgegroeid. Zowel in het gezin van mijn kindertijd als in mijn eigen gezin is de broodmaaltijd blijkbaar een ondergeschoven kindje.

Nu denk ik dat bidden wellicht een vorm van meditatie is; een moment van bewustwording, van stil gaan staan. Overdenken wat je hebt meegemaakt, en daar dank voor zeggen.

In het boek 'Leren bidden' door Marcus Braybrooke trof me de beschrijving van bidden als manier om jezelf te leren kennen, om letterlijk tot je 'zelf' te komen.

'Vijf minuten bidden verdiept ons gevoel voor de rest van de tijd waarover we beschikken en biedt ons een leidraad hoe we die tijd het nuttigs kunnen besteden.'

Bid jij?
Bid je vaak?
Wat betekent bidden voor jou?

Nu daagt het in het oosten, het licht schijnt overal

Woordeloze Woensdag

Wat echt belangrijk is

Waar gaat het om in het leven? Wat is nou echt belangrijk? Terwijl ik hierover zat na te denken, schoot me plotseling dit liedje te binnen, over een vrouw die de hele wereld is overgereisd en paradijslijke plekken heeft bezocht, maar nooit de reis 'naar binnen' heeft gemaakt.

Want echt geluk vind je dichterbij dan je denkt, daar geloof ik vast in.

Mindful koffie drinken

Toegegeven, mijn tien minuten mediteren met de eierwekker zijn vandaag niet gelukt. Maar ik heb wel heel 'mindful' mijn kopje koffie naar binnen geslurpt!

Ik heb met volle aandacht het dienblaadje gedekt, met een suikerpot, kopje met schotel, een stukje ontbijtkoek, en een melkcup. En toen heb ik een keukenstoel gepakt en heb die in het zonlicht, dat door het keukenraam naar binnen viel gezet.

Op deze stoel, heb ik badend in het zonlicht mijn koffie gedronken.
En ik wist: het is goed.

Uggs. Als ze goed genoeg zijn voor Jezus, zijn ze goed genoeg voor mij!

Woordeloze Woensdag

Met dank aan mijn zoon Jan (13), die Jezus de Uggs heeft aangemeten.

Niet zo Zen

Hè, hè, vanochtend is het me eindelijk gelukt mijn tien minuten mediteren weer te doen. Hoe drukker het leven is, hoe moeilijker ik het vind die tien minuten te gaan zitten! Terwijl juist dan meditatie zoveel rust kan brengen, neem ik aan.

Wat ik ook lastig vind is dat mijn oudste dochter vaak het eerste uur, of zelfs de eerste twee uur vrij heeft. Het idee dat er elk moment iemand binnen kan komen maakt me onrustig, en dan vind ik het nog moeilijker me te concentreren.

Dus toen ze vanochtend naar school vertrok ben ik meteen naar mijn stoel gerend, zette de eierwekker op 10 minuten, en concentreerde me op mijn ademhaling.

Het 'middelste stukje' van de 10 minuten gaat het beste. In het begin vind ik het lastig mijn aandacht op mijn ademhaling te richten, en aan het eind denk ik steeds: 'Zouden de 10 minuten al om zijn?! Zal ik op de wekker kijken hoe lang het nog is?' Vandaag 'moest' ik nog 20 seconden toen ik keek.

Het mag duidelijk zijn: dat mediteren gaat me nog niet soepel af. Maar heel soms vang ik een glimp op van mezelf, en van een stukje rust. Dus ik blijf gewoon oefenen!

Mediteren is moeilijk

Zo ben je braaf iedere dag een dankbaarheidslijstje aan het fabrieken, en mediteer je tien minuten, en zo ben je twee dagen nalatig.

De laatste twee dagen kon ik alleen maar wrevelig denken: 'Ik heb daar helemaal geen tijd voor! Ik moet aan het werk!' In de wetenschap dat het juist dán, heilzaam is tien minuten uit te trekken om tot rust te komen.

Het is het eeuwige vraagstuk van de kip en het ei: moet je eerst rust vinden om te mediteren, of moet je juist mediteren om rust te vinden.