Bijbel voor pubers: de Kijkbijbel!

Er zijn grenzen aan mijn vermogen om Zen te blijven als ik langdurig en hartelijk wordt uitgelachen.

En dus bracht ik na één lezing de Tienerbijbel snel weer terug naar de bibliotheek. Want ondanks de hippe tekeningen, was het taalgebruik ouderwets en werd God aangesproken met De Heere, met twee 'é's. Wanneer God met De Heere wordt aangesproken dan is er in de regel sprake van een streng Godsbeeld en Jezusverheerlijking. Dus ik kon het de kinderen eigenlijk niet eens kwalijk nemen dat deze tienerbijbel hen niet aansprak.

Maar toen zaten we dus zonder bijbel. Mismoedig keek ik naar de kinderbijbels in onze boekenkast. Welke was geschikt? De ene was te zwaar op de hand, de andere te breedsprakig, en weer een andere hadden we al tien keer gelezen. Toen viel plotsklaps een zonnestraal op De Kijkbijbel als een teken uit de hemel van De Heere.

Oké, eigenlijk viel mijn oog er toevallig op, maar dat klinkt zo saai. Nu lees ik dagelijks mijn pubers voor uit de Peuterbijbel, en het is een groot succes! De verhalen zijn kort genoeg voor hun minimale aandachtsspanne, en er zitten heel veel plaatjes in. En ík ben blij omdat de vertellingen in de Peuterbijbel heel efficiënt geschreven zijn, en de kinderen dus goed bekend worden met dit culturele en religieuze erfgoed. In korte zinnen, worden heel adequaat lange bijbelverhalen uit de doeken gedaan!

Wie had gedacht dat de Kijkbijbel zo geschikt zou zijn voor pubers?!

Ik en de profeten

'Geen profeet is in zijn eigen land geëerd,' gaat het gezegde, en daar denk ik dan maar aan als mijn kinderen mij weer eens uitlachen als ik hen trakteer op een bijbelverhaal.

Aangezien ik als moeder tegelijkertijd de kok, ober, serveerster en afwashulp ben, eet ik vaak nogal haastig. Daardoor ben ik meestal veel sneller klaar dan mijn kinderen. Het feit dat de kinderen ook nog eens veel tijd nodig hebben om met hun vingers alle groentes er uit te vissen helpt ook niet. En aangezien hun tafelconversatie maar matig is, verveel ik me dan, en krijg de neiging ze op te jagen.

Om dit te voorkomen lees ik ze dagelijks een verhaal uit de bijbel voor zo gauw ik mijn bordje leeg heb. Zo zorg ik ervoor dat hun bijbelkennis op peil is, en scoor bovendien punten als Goede Moeder. Maar het valt niet mee dagelijks hun gegiebel te trotseren…

Gelukkig had de bibliotheek gisteren eindelijk weer eens een hele nieuwe kinderbijbel: een Tienerbijbel om precies te zijn! Geschreven door ene Willem Vink. De voorkant ziet er in ieder geval veelbelovend uit. Ik ben benieuwd hoe deze bijbel gaat uitpakken.

Binnenkort dus een review!

Gebeden die niet verhoord worden

Eerder zong Brad Paisley er al over dat, ook al komen je wensen en verlangens niet uit, dat niet wil zeggen dat ze niet gehoord worden. En in onderstaande video zingt Garth Brooks prachtig over Unanswered Prayers.

'Sometimes I thank God for unanswered prayers 
Remember when you're talkin' to the man upstairs 
That just because he doesn't answer doesn't mean he don't care 
Some of God's greatest gifts are unanswered prayers'

Het is eigenlijk een variant op het Engelse gezegde: 'Be careful what you wish for, you just might get it'.

Het idee achter een gebed dat niet wordt verhoord, is dat achter dat ogenschijnlijke 'nee' een 'ja' schuilt voor iets anders. En die boodschap hoor je terug in Unanswered Prayers.

De moderne tollenaar is een topman of bankier

Als kind was ik een echt Jezuskindje.

Dagelijks las onze schoolmeester uit de bijbel voor, en ook het verhaal van de tollenaar Zacheüs kwam voorbij. Zacheüs was een vervelend ventje dat anderen teveel belasting liet betalen, en hun geld vervolgens in zijn eigen zak stak. Maar in het bijbelverhaal is hij de underdog, voor wie Jezus opkomt.

Als Jezus op een dag naar zijn woonplaats komt, klimt Zacheüs die nogal klein is, in een boom om Jezus toch te kunnen zien. Tot verontwaardiging van alle brave mensen kiest Jezus dan juist Zacheüs uit om bij op bezoek te gaan. Zelfingenomen vond ik die mensen maar stom, en was ik vóór Zacheüs. Zoals ik al zei: ik was een echt Jezuskindje.

Maar nu las ik laatst ergens dat de moderne tollenaar de mensen zijn die bij de NS werken of bij de SNS bank. Die mensen die zichzelf dikke, vette bonussen toebedelen terwijl hun werk dat beslist niet verdient. En ik voelde de ergernis in mij oplaaien! Die lui verdienen het inderdaad niet om er uitgepikt te worden. Hoezo sympathiek, of underdog?

Het is veel makkelijker om sympathie te voelen voor de abstracte Zacheüs dan voor zijn moderne variant!

Misschien dat het zou helpen als ze in navolging van Zacheüs hun bonussen terug geven?

Het verhaal van Zacheüs (Lucas, 19: 1-10)

[1] Jezus ging Jericho in en trok door de stad. [2] Er was daar een man die Zacheüs heette, een rijke hoofdtollenaar. [3] Hij wilde Jezus zien, om te weten te komen wat voor iemand het was, maar dat lukte hem niet vanwege de menigte, want hij was klein van stuk. [4] Daarom liep hij snel vooruit en klom in een vijgenboom om Jezus te kunnen zien wanneer hij voorbijkwam. [5] Toen Jezus daar langskwam, keek hij naar boven en zei: ‘Zacheüs, kom vlug naar beneden, want vandaag moet ik in jouw huis verblijven.’ [6] Zacheüs kwam meteen naar beneden en ontving Jezus vol vreugde bij zich thuis. [7] Allen die dit zagen, zeiden morrend tegen elkaar: ‘Hij is het huis van een zondig mens binnengegaan om onderdak te vinden voor de nacht.’ [8] Maar Zacheüs was gaan staan en zei tegen de Heer: ‘Kijk, Heer, de helft van mijn bezittingen geef ik aan de armen, en als ik iemand iets heb afgeperst vergoed ik het viervoudig.’ [9] Jezus zei tegen hem: ‘Vandaag is dit huis redding ten deel gevallen, want ook hij is een zoon van Abraham. [10] De Mensenzoon is gekomen om te zoeken en te redden wat verloren was.’

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk

Als kind kreeg ik een duidelijke boodschap mee: 'Zorg dat je een goede opleiding krijgt.' En ter illustratie vertelden mijn ouders het bijbelverhaal van de talenten, waarbij de boodschap is dat je de talenten die je hebt meegekregen, niet mag verspillen maar goed moet gebruiken. En dat deed ik dus.

Hoe ik de carrièreladder beklom

Ik volgde zes jaar VWO, en koos vervolgens voor een studie psychologie aan de universiteit. Succesvol beklom ik de ladder, en nadat ik succesvol afstudeerde ging ik solliciteren. Maar na een jaar gaf ik voorrang aan een veel dieper en groter verlangen: kinderen en een groot gezin! En daar ben ik nog steeds blij om.

Niet alleen omdat ik dolblij ben met mijn kinderen, en het feit dat ik er fulltime voor ze kan zijn, Maar ook omdat het me een ander, onbekend talent bracht: bloggen!

Niet mijn wil geschiedde, maar uw wil

Volgens de Psychologie van de Levenskunst gaat het in het leven om het vinden van een balans tussen de maakbaarheid van het leven, en aanvaarden wat er is.

Tot op zekere hoogte kun je dingen in je leven soms beïnvloeden of veranderen, maar er zijn ook veel dingen waaraan je helemaal niets kunt doen! Vooral als dat geen leuke dingen zijn, vind ik het wel eens lastig om dat te accepteren. Dan heb ik een gevoel van verontwaardiging en denk: 'Ja maar, dát heb ik niet besteld!!!'

Niet mijn wil geschiedde, maar de uwe 

Het deed me denken aan de uitspraak 'Niet mijn wil geschiedde, maar uw wil', en hoe dit feitelijk hetzelfde zegt: aanvaarden wat er is. Dus als het buiten plenst terwijl ik had gerekend op stralende zonneschijn, dan oefen ik mezelf in het accepteren van wat er is.

Niet omdat ik denk dat God achter al die regen zit, maar omdat de uitspraak 'Niet mijn wil geschiedden, maar de uwe' een algemene levensinstelling weerspiegelt, waarvan ik denk dat die wijsheid en rust brengt.

Ben ik mijn zusters hoeder?

'Ben ik mijn broeders hoeder?' vroeg Kaïn smalend toen God hem vroeg waar zijn broer Abel was. Het wás natuurlijk ook een lastige vraag, aangezien Kaïn hem net had doodgeslagen... Maar één van de dingen die ik mijn kinderen wil meegeven is dat je er als broers en zussen voor elkaar moet zijn. Hoewel veel vruchten van mijn opvoeding nog moeten rijpen, viel er vlak voor de Kerstvakantie zomaar eentje in mijn schoot. Want mijn jongste dertienjarige dochter, moest als enige om 8.30 op school beginnen, en durfde niet goed in haar eentje door het donker te fietsen. Toen bracht mijn oudste, vijftienjarige zoon, haar naar school op zíjn vrije dag. Niet niks voor een puber. Hij was zijn zusters hoeder!

Stille tijd

Als moeder van vijf kinderen, maar ook als vrouw anno 2012 in Nederland, vind ik het moeilijk om soms even 'niets te doen'. Niet doen vind ik hard werken! Maar juist op de momenten waarop ik ga zitten, en mezelf verplicht minstens een half uur te blíjven zitten, ontdek ik de mooiste schatten. Dan borrelen nieuwe gedachten en inzichten op. Op mijn blog Huisvlijt verwees iemand naar onderstaand citaat, en dat geeft prachtig het belang van 'niets doen' weer. If, as Herod, we fill our lives with things, and again with things, if we consider ourselves so unimportant that we must fill every moment of our lives with action, when will we have time to make the long, slow journey across the desert, as did the Magi? Or sit and watch the stars, as did the Shepherds? Or brood over the coming of the child, as did Mary? For each ... of us, there is a desert to travel, a star to discover, and a being within ourselves to bring to life. (Rhoda E. McCulloch) Door even 'niets te doen' kom je tot jezelf. En zo doe je eigenlijk toch iets!

Mijn Gebed

Tijdens de begrafenis van mijn tante Hetty werd 'Mijn Gebed' van D.C. Lewis gespeeld, en raakte me. Wat een prachtig lied, en waarom had ik dat nooit eerder gehoord?! Ik heb het onmiddellijk aan de playlists op mijn mobieltje toegevoegd, en tijdens het hardlopen luister ik er naar. En dan denk ik aan mijn tante Hetty.

De Verloren Kat

Ik heb het al vaker geschreven: ik heb altijd gevonden dat de oudste zoon uit het verhaal van de Verloren Zoon er maar slecht afkwam.

Niet alleen moest hij met lede ogen toezien hoe zijn vader groots uitpakte toen zijn lichtzinnige broer eindelijk thuiskwam, hij werd ook nog weggezet als een jaloers en kleinzielig type. In plaats van blij te zijn dat zijn verloren gewaande broer terug was, zat hij immers te mokken over het feestje dat die kreeg.  Dat soort mensen roept weinig sympathie op.

Maar sinds één van onze katten op een kwade donderdagmorgen niet bij het ontbijt verscheen kijk ik met nieuwe ogen naar het verhaal van de Verloren Zoon. Want Harry, de kat die er nog is, die ligt daar wel op de bank te maffen. Maar het is Repelsteeltje waaraan ik het meeste denk, want die mis ik.

En als Repelsteeltje terug zou komen, dan weet ik dat ik hem met open armen zou ontvangen, en uitgebreid zou knuffelen. Misschien zou ik zelfs wel in de bus blazen en van dat hele dure kattenvoer voor hem kopen, om zijn veilige terugkeer te vieren. Voor Harry hoef ik dat dure voer niet te kopen, die blijft zo ook wel thuis. Maar door het Repelsteeltje voor te schotelen zou ik hem wellicht kunnen vermurwen voortaan thuis te blijven.

En dan denk ik met nieuw begrip aan de de vader in het verhaal van de Verloren Zoon. Maar voor de zekerheid geef ik Harry toch ook maar een extra knuffel.

Schoorvoetende Samaritaan

Vandaag deed ik iets wat ik al heel lang wilde, maar telkens te laf voor was. Ik liep maar liefst 20 kilometer. Tien kilometer naar het plaatsje Ulft, met een tussenstop bij het schaftlokaal van de Dru Cultuurfabriek voor een kop koffie, en dan weer naar huis.

 Maar wie schetst mijn teleurstelling toen ik na 10 kilometer hardlopen aankwam bij de Dru Cultuurfabriek en ze de openingstijden veranderd hadden! In plaats van 10 uur, mijn aankomsttijd, gingen ze pas om 12 uur open. Verloren dwaalde ik door het gebouw, en keek smachtend naar het gesloten restaurant gedeelte.

Schoorvoetende Samaritaan

Toen zag ik plotseling een bewaker die de ronde deed, en ik vroeg: 'Weet u misschien waar ik hier koffie kan krijgen?'
'In het schaftlokaal!' wist de bewaker. 'Vanaf 12 uur!'
'Heeft u hier anders geen koffieautomaat?' vroeg ik hoopvol. 'Ik heb net 10 kilometer gerend, en ik kan echt even een kopje koffie gebruiken.' De bewaker schudde ontkennend.
'Weet u dan hier in de buurt misschien een adres waar ik koffie kan drinken?' probeerde ik, want ik had inmiddels bedacht dat zo'n bewaker vast wel ergens koffie had. Na enige overpeinzing schudde hij opnieuw zijn hoofd.

Maar toen bood hij eindelijk aan, waar ik al op hoopte: 'Ik heb zélf wel koffie.' En toen schonk hij mij koffie in, in een plastic bekertje en bood me zelfs melk en suiker aan. Het was smerige koffie, maar toch smaakte hij lekker.

Ik had dorst, en u hebt mij te drinken gegeven

En toen ik begon aan de terugweg, schoten me ineens deze bijbelregels te binnen uit Mattheüs 24, vers 35 t/m 40)

Dan zal de Koning tegen wie rechts van hem staan zeggen : 
'Mijn Vader heeft u gezegend. Kom en neem bezit van het koninkrijk dat voor u gemaakt is vanaf de schepping der wereld. 

Want ik had honger en u hebt mij te eten gegeven. 
Ik had dorst en u hebt mij te drinken gegeven. 
Ik was vreemdeling u had mij opgenomen. 
Ik was naakt en u gaf mij kleren. 
Ik was ziek en u verzorgde mij. 
Ik was in de gevangenis en u hebt mij bezocht. 

En de rechtvaardigen zullen hem vragen : "Heer, wij hebben u nooit dorstig of hongerig gezien. 
Hoe hebben wij u dan te eten of te drinken kunnen geven ? 
Wij hebben nooit gezien dat u vluchteling was of schamel gekleed ging. 
Wij hebben nooit gezien dat u ziek was of in de gevangenis zat. 
Hoe hebben wij u dan kunnen bezoeken ?' 
Dan zal de Koning antwoorden : "Luister goed naar wat ik u zeg : Al wat u gedaan hebt voor een van mijn broeders hier, al was het de onbelangrijkste, hebt u voor mij gedaan.'

Hoewel de bewaker enige aanmoediging nodig had om mij te drinken te geven, kwam hij uiteindelijk toch over de brug. En daarvoor ben ik hem zeer erkentelijk.

In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood verdienen

Toen Adam en Eva uit het paradijs werden verbannen zei God tegen hen: 'In het zweet uw aanschijns zult gij uw brood verdienen!' Oftewel, je zult ploeteren!

Maar ik vind mijn werk als Professioneel Blogger zo leuk dat het nauwelijks als werken voelt.  's Avonds in bed lees ik voor mijn plezier boeken als 'Professional blogging for dummies' en 'Take your blog to the next level'.

Regelmatig sputtert dan mijn Innerlijke Calvinist: 'Wáár is het zwoegen, het ploeteren?!' Dan moet ik mezelf en die stomme Calvinist er aan herinneren dat, ook al vind ik het leuk, het heus wel werk is.
'Bovendien,' voeg ik er aan toe: 'heb ik wél 'in smart' mijn kinderen gebaard!

Het getal 3

Het getal 3 speelt een belangrijke rol in de bijbel. Je hebt natuurlijk de Goddelijke drieëenheid, Jona zat drie dagen in de buik van een walvis, Petrus verloochende Jezus drie keer waarna na de derde keer de haan kraaide, en Jezus stond op uit de dood na drie dagen. Het schijnt 523 keer genoemd te worden in de bijbel!

Ook in sprookjes speelt het getal drie vaak een grote rol: er zijn vaak 3 prinsessen! Als kind leden mijn middelste zusje en ik hier hevig onder, want in die sprookjesverhalen waren de oudste twee dochters/prinsessen altijd lelijke krengen, terwijl de derde en jongste adembenemend mooi was, en het mooiste karakter van de wereld had.

Wat heb ik met het getal 3?

Toevallig kom ik uit een gezin met drie kinderen, ik heb twee zusjes, maar zelf heb ik vijf kinderen. Voor mij persoonlijk heeft het getal drie niet een speciale betekenis, maar door de betekenis die het in de bijbel en sprookjes heeft, gaat er toch een bepaalde symboliek vanuit.

Zijn er getallen die voor jou een speciale betekenis hebben?

Ex-vrouw Marc Dutroux welkom in klooster?

Met zeer gemengde gevoelens las ik het nieuws dat de ex-vrouw van Marc Dutroux, en medeplichtige aan het opsluiten van zes en de dood van vier meisjes, in principe welkom is in abdij Maria-Toevlucht in Zundert.

De ex-vrouw van Marc Dutruoux wil niet het klooster in vanwege religieuze overtuigingen, of omdat ze berouw heeft, maar omdat ze op die manier vervroegd vrij kan komen! Het zal niemand verrassen dat dit voor veel beroering en kritiek heeft gezorgd.

Abt: haken en ogen

En hoewel Michelle Martin in principe welkom is in het klooster in Zundert, geeft de abt wel aan dat er veel haken en ogen zitten aan deze zaak, en dat er maximaal rekening moet worden gehouden met de gevoelens van nabestaanden. Vooral dat laatste vind ik een reden om Michelle Martin de toegang tot het klooster te weigeren.

Maar hoe zit het dan met naastenliefde, 'de andere wang toekeren' en het feit dat Jezus juist de zondaren opzocht? In die zin kan ik me voorstellen dat de zusters van het klooster in Zundert worstelen met de vraag of ze Michelle Martin moeten toelaten. Toch was ik benieuwd naar hun motivatie.

Wat motiveert de nonnen om Michelle Martin toe te laten?

Dit vond ik op de website kerknieuws.nl:

De zusters vragen dat er onderscheid gemaakt wordt tussen het onderbrengen van Martin in hun klooster of het goedkeuren van de vreselijkheden. 'Wij keuren die feiten totaal af en dat zullen wij blijven doen tot het einde onzer dagen.' Maar de nonnen vinden dat ze hun missie in de steek zouden laten als ze Martin geen onderdak zouden bieden. Ze vertrouwen op de (gerechtelijke) instanties om de juiste beslissing te nemen.

Opvang is het enige wat de zusters bieden, zo benadrukte overste Christine in de brief. 'Opvang waarvan we hopen dat hij efficiënt is voor de dader van de feiten en misschien een bron van hoop voor iedereen die zich in zo'n situatie bevindt. Hoe zou de wereld er uitzien als we voor iedereen die ooit een misstap begaat in het leven, de toekomst totaal afsluiten?'

Onderscheid tussen daden en persoon

Onderscheid maken tussen de persoon enerzijds en zijn of haar daden anderzijds, wordt ook gepromoot in de opvoeding door pedagogen. 'Mama vind wat je gedaan hebt fout, maar jij als persoon bent goed.'

Maar in dit geval lijkt me dat een beetje te gemakkelijk en vraag ik me af of de belangen van de slachtoffers niet voorop moeten staan.

En zij wensen dat Michelle Marin haar hele straf uit zit.
In de gevangenis.

En dat kan ik me levendig voorstellen.

Zij heeft het gedaan! En God.

Mijn man heeft er een handje van mij de schuld te geven van zo'n beetje alles. Is hij zijn jas kwijt? Dan heb ik die zeker ergens opgehangen. Is hij zijn pyjama kwijt? Dan heb ik die zeker zo maar in de was gegooid. Wat er ook gebeurd, het is slechts een kwestie van tijd tot het mijn schuld is.

Adam zette de toon!

Ik wist natuurlijk wel dat de allereerste man, Adam, de toon had gezet door Eva de schuld te geven van zijn eigen fout. Maar dat hij daarbij ook een beschuldigende vinger naar God zelf uitstak, wist ik niet!

Hoor Adams' impliciete verwijt aan God, als hij God antwoordt op zijn vraag of hij van de verboden vruchten heeft gegeten.

Adam: 'De vrouw die u mij gegeven hebt, heeft mij van die vruchten laten eten.'

Dr. Phil, die in zijn therapie altijd benadrukt dat je je verantwoordelijkheid moet erkennen, zou nog een hele kluif hebben gehad aan Adam!

En daarom ga ik dus niet op vakantie!

'De mensen zoeken een plek om zich terug te trekken, op het platteland, aan zee, in de bergen. Maar je kunt je toch, wanneer je maar wilt, terugtrekken in jezelf. Nergens kan een mens zich immers rustiger en ongestoorder terugtrekken dan in zijn eigen ziel.'

(Bron: Marcus Aurelius (121-180) in zijn Persoonlijke notities.)

De bruiloft

Anneke Klein heeft in haar boek De bruiloft bekende bijbelverhalen in een nieuw, modern jasje gestoken, maar het oorspronkelijk verhaal blijft heel herkenbaar. Het is zelfs leuk om te raden om welke parabel uit de bijbel het gaat.

De bruiloft begint, heel toepasselijk, met het verhaal De bruiloft. Een vader nodigt onbekende mensen die hij op straat tegenkomt uit voor de bruiloft van zijn zoon, nadat er een boel afzeggingen zijn. Het is de gelijkenis van het bruiloftsfeest, uit Mattheüs 22:1-14. En niemand hoeft denk ik lang te denken wat de oorspronkelijke titel van 'De barmhartige Marokkaan' is.

De Bruiloft bestaat uit 11 kort verhalen, die makkelijk leesbaar zijn, en in toegankelijke stijl geschreven door Anneke Klein. Anneke Klein studeerde religiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam.

Praktische informatie

De bruiloft is voor 15,90 te koop bij Bol.com.

Talenten

Een vriendinnetje van mijn oudste dochter is toegelaten tot het conservatorium! Maar omdat de beroepsperspectieven slecht zijn, mag ze daar van haar ouders niet naar toe. Zij vinden een studie rechten verstandiger, en vanuit financieel oogpunt is het dat wellicht ook.

Het zette me aan het denken over één van de lessen die ik van mijn ouders meekreeg, en waarbij ze vaak verwezen naar het verhaal van de talenten in Matteus 25. De boodschap in dit verhaal is dat je de talenten die je kreeg moet gebruiken, en ze niet 'in de grond stoppen'. Wij waren allemaal gezegend met een goed stel hersens, en de boodschap van mijn ouders was duidelijk: die moesten we dan ook inzetten!

Je wordt niet zomaar toegelaten tot het conservatorium lijkt me, dus dan ben je één van de begenadigden die zoveel muzikaal talent heeft. Ben je het dan niet verplicht aan dat talent het te benutten? Moet je er dan niet op vertrouwen dat er heus wel een baan op je pad zal komen? Of is het toch beter om voor de veiligheid van een meer standaard baan te kiezen?

Matteüs 25, 14-30

Of het zal zijn als met een man die op reis ging, zijn dienaren bij zich riep en het geld dat hij bezat aan hen in beheer gaf. Aan de een gaf hij vijf talent, aan een ander twee, en aan nog een ander één, ieder naar wat hij aankon. Toen vertrok hij.

Meteen ging de man die vijf talent ontvangen had op weg om er handel mee te drijven, en zo verdiende hij er vijf talent bij. Op dezelfde wijze verdiende de man die er twee had gekregen er twee bij. Degene die één talent ontvangen had, besloot het geld van zijn heer te verstoppen: hij begroef het.

Na lange tijd keerde de heer van die dienaren terug en vroeg hun rekenschap. Degene die vijf talent ontvangen had, kwam naar hem toe en overhandigde hem nog vijf talent erbij met de woorden: “Heer, u hebt mij vijf talent in beheer gegeven, alstublieft, ik heb er vijf talent bij verdiend.” Zijn heer zei tegen hem: “Voortreffelijk, je bent een goede en betrouwbare dienaar. Omdat je betrouwbaar bent gebleken in het beheer van een klein bedrag, zal ik je over veel meer aanstellen. Wees welkom bij het feestmaal van je heer.”

Ook degene die twee talent ontvangen had, kwam naar hem toe en zei: “Heer, u hebt mij twee talent in beheer gegeven, alstublieft, ik heb er twee talent bij verdiend.” Zijn heer zei tegen hem: “Voortreffelijk, je bent een goede en betrouwbare dienaar. Omdat je betrouwbaar was in het beheer van een klein bedrag, zal ik je over veel meer aanstellen. Wees welkom bij het feestmaal van je heer.”

Nu kwam ook degene die één talent ontvangen had naar hem toe, hij zei: “Heer, ik wist van u dat u streng bent, dat u maait waar u niet hebt gezaaid en oogst waar u niet hebt geplant, en uit angst besloot ik uw talent te begraven; alstublieft, hier hebt u het terug.” Zijn heer antwoordde hem: “Je bent een slechte, laffe dienaar. Je wist dus dat ik maai waar ik niet heb gezaaid en oogst waar ik niet heb geplant? Had mijn geld dan bij de bank in bewaring gegeven, dan zou ik bij terugkomst mijn kapitaal met rente hebben terugontvangen. Pak hem dat talent maar af en geef het aan degene die er tien heeft.

Want wie heeft zal nog meer krijgen, en wel in overvloed, maar wie niets heeft, hem zal zelfs wat hij heeft nog worden ontnomen. En die nutteloze dienaar, gooi die eruit, in de uiterste duisternis, waar men jammert en knarsetandt.

Je werk met aandacht doen

Anselm Grün:

'Als wij gebed en arbeid met elkaar verbinden, dan wordt het werk voor ons ook een plaats van geestelijk leven, een plaats die ons niet van god scheidt, maar waarbinnen wij ons met de juiste houding tegenover God vetrouwd kunnen maken: gehoorzaamheid, geduld, gelijkmoedigheid, vertrouwen, onbaatzuchtigheid en liefde.'

Hier zal ik de vorige keer aan denken als ik alwéér de was sta te vouwen, of het onkruid te wieden!

Dit zie ik als ik mijn kantoordeur open:

Woordeloze Woensdag

Kloosterleven in je eigen huis

Ik schreef het al eerder: ik ben gefascineerd door het kloosterleven. Niet omdat ik zelf zou willen intreden, maar door de (rustige) manier van leven. Ik weet dat er hard gewerkt wordt in het klooster, maar toch heerst er rust.

Onderstaande uitspraak kwam ik ergens tegen, en geeft mij moed!

'Iedereen kan van zijn leven een klooster zonder muren maken door structuur en ritmiek aan te brengen.'

Eerst ben ik Marta, daarna Maria

Mijn innerlijke Marta en Maria op een mooie Pinksterdag

Op Eerste Pinksterdag hadden we onze nieuwe buurt uitgenodigd om officieel 'buurt te maken' zoals dat hier op het platteland de gewoonte is.

Van te voren was ik, als Marta*, druk bezig met inkopen, om ervoor te zorgen dat het 'goed van eten en drinken' zou zijn voor onze gasten. Om ervoor te zorgen dat ik genoeg koffie had leende ik zo'n grote container waarin wel 36 koppen koffie passen, en waarmee gasten zelf hun koffie zouden kunnen tappen.

Op de grote dag stalde ik alle lekkernijen uit op de tafel, en liep toen vanaf de weg naar ons huis, om te zien wat de buren zouden zien bij aankomst. Ik was tevreden: het zag er vrolijk en uitnodigend uit.

In de Marta rol

Op het moment dat de buren kwamen schoot ik onmiddellijk in de Marta rol. Ik voorzag ze van koffie en gebak, ook al had ik van te voren bedacht dat de gasten de koffie zélf mochten pakken. Maar de rol van Marta voelde comfortabel en gaf me een doel. Stiekem moest ik aan Herman Finkers denken die zei: 'Anders weet ik niet wat ik met mijn handen moet doen. Ja, ik weet wel iets, maar dat staat zo schunnig.'

Maria neemt het over

Nadat alle gasten waren gearriveerd en voorzien van versnaperingen en drinken, verliet Marta mij, en werd ik steeds meer Maria. Ik vergat er op te letten of iedereen nog wel voldoende eten en drinken had, omdat ik naar hun verhalen en ervaringen wilde luisteren. Als ik gasten heb vind ik het belangrijk ze mijn aandacht te geven, en dan vind ik het moeilijk om ook nog voor de catering te zorgen.

Een nieuwe Marta!

Ik was me er niet eens van bewust dat Marta mij had verlaten, tot een vriendelijke buurvrouw zei: 'Zal ik iedereen nog eens inschenken?' en me zo te hulp kwam.

Is het niet prachtig hoe Marta en Maria in ons allemaal zitten, en hoe ze elkaar kunnen afwisselen? Toen míjn innerlijke Marta het liet afweten, stond de Marta in mijn buurvrouw op en kwam mijn innerlijke Maria te hulp.

Ik zal altijd met veel blijdschap en genoegen terugdenken aan die Eerste Pinksterdag in 2012 waarop we buurt maakten. En aan de Marta in mijn nieuwe buurvrouw!

*Lucas 10:38-42

Toen ze verder trokken ging hij een dorp in, waar hij gastvrij werd ontvangen door een vrouw die Marta heette. Haar zuster, Maria, ging aan de voeten van de Heer zitten en luisterde naar zijn woorden.

Maar Marta werd helemaal in beslag genomen door de zorg voor haar gasten. Ze ging naar Jezus toe en zei: ‘Heer, kan het u niet schelen dat mijn zuster mij al het werk alleen laat doen? Zeg tegen haar dat ze mij moet helpen.’

De Heer zei tegen haar: ‘Marta, Marta, je bent zo bezorgd en je maakt je veel te druk. Er is maar één ding noodzakelijk. Maria heeft het beste deel gekozen, en dat zal haar niet worden ontnomen.’

Introvert zijn

Als ik jarig ben vier ik dat het liefst in piepkleine kring, en ik mijd grote evenementen. Als hardloper zul je mij dan ook niet zien deelnemen aan een wedstrijd. En drukke verjaardagsbezoeken vind ik een bezoeking.

Dit zijn allemaal kenmerken die onder de noemer 'introvert' geplaatst worden. Maar in onze huidige maatschappij is introvert geen handige eigenschap. Je moet voor jezelf opkomen, jezelf laten zien en assertief zijn.

Als ik soms baal van mijn eigen karakter, en zou willen dat ik wat extraverter was, dan put ik moed uit Mattheus 5, vers 5:

'Zalig zijn de zachtmoedigen; want zij zullen het aardrijk beërven.'

En dan denk ik: 'Zie je wel: er is helemaal niks mis met introvert zijn!'

Overal Boeddha's, en hoe ik geen verlichting bereikte

Als moeder van vijf kinderen kan ik natuurlijk niet zo maar even op retraite gaan in een klooster in Nepal.

Daarom was ik erg blij dat schrijfster Mariëlle Hageman het had gedaan, en zo vriendelijk was een boek te schrijven over haar ervaringen. Ik verlang namelijk erg naar meer rust en evenwicht in mijn leven, en zou het niet handig zijn als ik aan de hand van Mariëlle's boek kon leren hoe ik dat moest aanpakken?!

Boeddhisme: volg de instructies!

Mariëlle voelt zich tot het Boeddhisme aangetrokken door de eenvoud en nuchterheid van de Boeddhistische leer. De sleutel tot geluk is simpelweg ervoor kiezen op een andere manier tegen het leven aan te kijken.

Mariëlle: 'Ik dacht, als ik me kan terugtrekken in de Himalaya om mijn geest daar echt te doordrenken van deze materie, dan komt het allemaal goed. Dan houd ik vanzelf op mijn tijd te verspillen aan onbenulligheden.'

Maar de titel van het boek verraadt al dat het Mariëlle niet gaat lukken 'verlicht' te worden.

Haat en venijn in het klooster!

Mariëlle's tijd in het boeddhistische klooster in Nepal, deed me sterk denken aan Fleur Brockhus' boek De urenfabriek. Alleen speelt dát zich af in de keiharde advocatenwereld. Maar de haat en nijd achter de schermen, het gebrek aan waardering en bescherming van de mensen waarvan je júíst hulp verwacht, zijn precies hetzelfde!

Boeddhistische desillusie

Het is niet alleen voor Mariëlle een desillusie! Ook als lezer was ik teleurgesteld in de kleinzieligheid van de mensen in het boeddhistisch klooster, waarvan je toch juist verwacht dat zij dit soort gedrag ontstegen zijn? Maar niets anders is waar. En de beroemde monnik, die zogenaamd 'verlicht' is, liegt dat het gedrukt staat en toont geen enkele ruggegraat. Als dat 'verlicht zijn' is, doe dan de lamp maar uit!

Mariëlle is herkenbaar, maar ook weer niet!

Ik vond Mariëlle erg herkenbaar in haar verlangen naar erkenning van de waarde van haar werk. Zeker als moeder kan ik daar naar hunkeren. Maar als het je lukt om verlicht te worden dan heb je die erkenning niet langer nodig, is de theorie. Mariëlle krijgt de erkenning waarnaar ze zo verlangt niet, onder het motto: 'Dat moet je helemaal niet nodig hebben.' Zo lust ik ook peultjes.

Wat ik helemaal níét snapte van Mariëlle, is dat ze de monnik nog om advies vraagt nadat hij haar ontslagen heeft, en kwaad over haar heeft gesproken. Waar is je trots Mariëlle?!

Conclusie

Overal Boeddha's, biedt een ontluisterend kijkje in het leven van een Westerse vrouw, in een boedhistisch klooster in Tibet. Zelfs de zogenaamde 'verlichte' mensen, blijken uiteindelijk toch bovenal 'mens' te zijn, en dan niet op de goede manier

Voor het pad van verlichting is het dus beslist niet nodig naar Tibet te gaan. Sterker nog, als je dat soort geniepigheid en geroddel wenst, kun je net zo goed bij een advocatenkantoor gaan werken.

Praktische informatie

De hemel verzonnen?

Karl Marx noemde religie al 'opium van het volk' en tegenwoordig gaan veel mensen er van uit dat het iets is dat door mensen verzonnen is, en dus niet echt. Herman Finkers biedt echter een hele nieuwe kijk op 'verzonnen' en wie er nu eigenlijk wat moet bewijzen.

Zwevende kerkganger

Sinds onze verhuizing ben ik een zwevende kerkganger. Hier in de omgeving zijn verschillende kerken, en de ene keer bezoek ik de kerk in het dorpje Halle, en een volgende zondag ga ik naar Varsseveld voor mijn kerkbezoek.

Maar ook bezocht ik de kerkgemeenschap Come Zelhem die huist in de zaal bij een zwembad, en waar je aan tafeltjes zit, en bij aanvang van de dienst al een kopje koffie krijgt.

Als ik naar de kerk ga zoek ik verdieping, en een moment van stilte en rust in de drukte van mijn dagelijks bestaan. Een kans om tot mezelf tegen te komen. Daarnaast vind ik het gevoel van gemeenschap mooi, dat bijvoorbeeld blijkt uit de bloemen die naar zieken en ouden van dagen worden gebracht na de dienst.

Verder speelt de preek een heel belangrijke rol: ik wil daar graag door 'geraakt' worden. Dus niet dat ik na vijf minuten merk dat ik niets meer heb gehoord van wat de dominee zei. De beste preken vind ik die preken waarin een link wordt gelegd naar ons dagelijks bestaan. Dus niet een abstracte uitleg over het volk van Israël, maar een uitleg van de betekenis van een verhaal anno 2012.

Als ik alle lege plekken in de kerk zie dan vraag ik me af: 'Wat doen kerken fout?!' Want ergens missen ze de boot! Er zijn immers zoveel mensen op zoek naar zingeving, en vroeger bood de kerk die aan. Waarom nu niet meer?

Hoe vaak ga jij naar de kerk?
En waarom denk je dat kerken zo leeglopen?