Jezus na(ar) de bliksem.

De reactie van de kerk was dit electronische bord:

Woordeloze Woensdag

Vandaag ben ik dankbaar voor...

Het feit dat ik mezelf, ondanks de harde wind en regen, de deur heb uitgekregen om te gaan hardlopen.
Het telefoontje van mijn schoonzus, die ik al heel lang niet meer gesproken had.
De kans om iets voor iemand anders te doen: naar het verjaardagsfeestje gaan van mijn schoonmoeder, terwijl ik dat soort gelegenheden het liefst vermijd.

Meditatie

Vanochtend 'moest' ik eerst hardlopen, en daarna werken, dus schoot mijn meditatie er bij in.
'Dat is niet zo best, je bent pas een paar dagen bezig!' bromde onmiddellijk mijn innerlijke criticus.
Maar eigenlijk had hij wel een beetje gelijk, ook al komt het altijd zo rottig zijn strot uit. Dus ik zei tegen mezelf: 'Als je de discipline kunt opbrengen te gaan hardlopen, dan kun je toch zeker ook wel de discipline opbrengen om tien minuten te mediteren?!'

En dus ging ik vandaag om 14.28 in mijn bruine stoel zitten, en concentreerde me op mijn ademhaling, terwijl mijn gedachten zoals gewoonlijk rondrenden. En om 14.38 constateerde ik tevreden: 'Ik mag weer stoppen.'

Maar ik heb het toch maar mooi gedaan! En elke dag dat ik het doe, wordt het meer een gewoonte, en onderdeel van mijn leven.

Ik ben dankbaar voor...

Vandaag ben ik allereerst dankbaar voor de Teletubbie blauwe lucht, en de stralende zon.
Verder ben ik dankbaar voor de start van een nieuwe week, en de rust die in huis heerst, nu iedereen weer naar werk en school is.
Ik ben dankbaar dat Maartje, Teuntje en mijn ouders heelhuids terug zijn gekomen uit Amsterdam, en een hele leuke dag hebben gehad.
Ik ben dankbaar voor de mensen die Teuntje en Maartje een kop soep aanboden, toen ze even op mijn ouders moesten, wachten tijdens de opnames van Buitenhof. Mijn ouders zaten namelijk in het publiek, en Teuntje en Maartje wachtten zo lang in het restaurant. Ook kregen ze wat extra consumptiebonnen!
Ik ben dankbaar voor de vriendelijkheid van de mensen bij Buitenhof.
Ik ben dankbaar voor iedereen die mij vanochtend vriendelijk groette, toen ik van school naar huis liep.
Ik ben dankbaar voor de koffieafspraak met twee collega moeders die ik zo heb.

Mediteren

Hm, het mediteren ging wel redelijk, maar ik kon op een gegeven moment de verleiding niet weerstaan om te kijken 'hoe lang ik nog moest', en dat was toen nog 2 minuten en 48 secondes! Ik heb me geconcentreerd op mijn ademhaling, en de affirmatie: 'Vrede en rust zij met mij' gebruikt.

Dankbaarheidslijst

Vandaag ben ik dankbaar voor mijn beide ouders, die Maartje (15) en Teuntje (11) trakteren op een dagje Amsterdam en Madame Tussaud.

En ik ben dankbaar dat het regent dat het giet, want dat vind ik gezellig.

Dankbaarheidslijst

Soms vraag ik me ineens af: ben ik al veertig jaar een soort Doornroosje? Slaapwandel ik door het leven?! Barbara Berger biedt praktische aanwijzingen om wakker te worden, en bewuster te leven.

Ik wil leren om volledig aanwezig te zijn in het moment, en geen marionet te zijn van mijn gedachten, en de omstandigheden op mijn levenspad.

Mediteren vind ik maar lastig, en in het moment leven zo mogelijk nog moeilijker, maar ik heb besloten dat ik het gewoon ga doen! Net zoals ik mezelf, fanatiek sporthaatster, aan het hardlopen heb gekregen, ga ik trainen om bewuster te leven!

Barbara Berger biedt drie trainingsprogramma's, en ik ga voor de 'light' versie. Dat betekent dat ik elke dag 10 minuten mág mediteren, en 10 minuten mág gebruiken om een lijst te maken met alles waarvoor ik dankbaar ben.

Vandaag begin ik!

Meditatie

Met een vaag gevoel van opwinding nam ik plaats in mijn grote nepleren, bruine oorfauteuil! Nu zou het gaan gebeuren! Ik zette de eierwekker op tien minuten, sloot mijn ogen en concentreerde me op mijn ademhaling.

Zoals gewoonlijk begonnen mijn gedachten prompt als wilden te krijsen en rond te rennen, maar daarop was ik voorbereid! 'Zo, zijn jullie daar?' begroette ik ze. 'Ik ben nu even met iets anders bezig'. En ik telde elke ademhaling tot tien, en begon weer opnieuw. Ook kreeg ik jeuk aan mijn oor, nek, hoofd etc.

Na een tijdje, besloot ik dat ik liever een affirmatie gebruikte, en dacht bij elke inademing: 'Vrede' en bij de uitademing 'Rust'. Dat was eigenlijk best aangenaam.

Toch begon ik na weer een tijdje stiekem te denken: 'Hoe lang zou ik nog moeten?!' Op een gegeven moment wierp ik toch een blik op het eierwekkertje, en zag: 'Nog 14 seconden.' Snel sloot ik mijn ogen weer, om die laatste 14 'netjes' af te maken.

Al met al ging het best aardig. En het was tenslotte pas de eerste keer van mijn nieuwe begin!

Ik ben dankbaar voor:

mijn vijf kinderen
Floris, mijn man
ons huis
dat ik gezond ben
dat ik kan hardlopen
dat we allemaal gezond zijn
voor internet
voor bloggen, waardoor er een wereld voor mij open gaat
voor de meneer in de Hema die mij zo maar zijn levensverhaal vertelde
voor Maartje die zo daadkrachtig is
dat Jan zo'n veel gelukkiger indruk maakt
voor Ot die zo geniet van zijn nieuwe Uggs
voor Piet, die mij steeds weer zo'n fascinerende kijk in de kindergeest biedt, en mij de wereld met kinderenogen helpt zien
voor Teuntje die Piet altijd voor me meer naar huis neemt vanuit school
voor Floris die elke dag naar Amsterdam reist om de kost te verdienen
voor mijn ouders
voor ons huis, en de plek waar het staat, en dat ik net zo makkelijk de vrije natuur kan inlopen als het winkelcentrum
voor Postcrossing.com en dat ik andere mensen kan verblijden met een kaartje
dat het leven zo goed kan zijn
voor de bibliotheek en al die gratis boeken die je zo maar mag meenemen!
voor andere mensen

Ik geloof niet in God

Dagelijks lees ik de kinderen voor uit de bijbel, om ze zo een een stukje cultuurhistorisch besef bij te brengen, en een bodem voor het dagelijks bestaan te geven.

Dus toen Jan plotseling op nuchtere toon verkondigde: 'Ik geloof niet in God,' was ik verbouwereerd. Had ik daar zo mijn best voor gedaan?!

'Waarom niet?' informeerde ik.
'Gewoon, daarom niet,' schokschouderde Jan.
'En mensen die wel in God geloven dan?'
'Dat moeten zij weten,' vond Jan.

En gelijk heeft hij.

De bijbel lezen met kinderen

Om ze te doordringen van hun culturele erfgoed, en mijn ongeduld over hun langzame eettempo in te tomen, lees ik de kinderen dagelijks voor uit het woord van God. Menige kinderbijbel heb ik er al door heen gejast, want ik lees bijna nog sneller dan ik eet.

Momenteel worstelen we ons door Karel Eykmans 'Woord voor Woord', voor drie euro gekocht bij de Kringloop. Met argusogen houd ik in de gaten of ze wel opletten, want ik zit natuurlijk niet voor mijn lol voor te lezen! Dus eindig ik menige zin met een plotselinge vraag, of roep ijdel hun naam aan, om te testen of ze nog wel opletten.

Om één en ander in modern perspectief te plaatsen trek ik graag parallellen met hun dagelijkse besognes. Vandaag meende ik dat het verhaal relevant was voor Maartje en Jan die nog wel eens kampen met losse handjes. Dus toen ik las: 'Maar God merkte dat er steeds meer mensen waren die sterk wilden zijn door anderen te slaan,' voegde ik er op betekenisvolle toon aan toe: 'Jahaa, Maartje en Jan!'

'Hmpf!' reageerden ze zwaar beledigd, maar dat kon mij niet deren, en zelfingenomen over mijn pedagogisch vernuft las ik verder: 'Er waren ook steeds meer mensen die rijk wilden zijn door anderen arm te maken.'

Maar voor ik zelfs maar naar lucht kon happen, om Piet van dieverij te beschuldigen, riep Jan: 'Jahaa, mama!' en keek met een blik vol stil verwijt naar hun rij zilveren spaarpotjes, waaruit ik in geval van hoge nood, wel eens een lening doe.

Over oplettendheid had ik vandaag dus niet te klagen.

Bidden: luistert God wel?

Elke avond voor ik ga slapen, bid ik. Dan denk ik aan alle goede dingen van die dag en tel mijn zegeningen. Sommige mensen noemen bidden meditatie, anderen zien het als een gesprek met God.

Voor countryzanger Brad Paisley is het dat laatste, en in dit prachtige lied, zingt hij dat je altijd antwoord krijgt van God. Maar misschien niet altijd het antwoord dat jij wenste!

Luister en geniet! Je vindt de video onderaan deze post.

En vertel daarna: bid jij? En hoe vaak? Wat betekent bidden voor jou?

Brad Paisley, No

On my fifth birthday, I got so upset,
About the brand new bike, that I didn't get.
I'd prayed my heart out, and it didn't seem fair,
I told my grandpa, I guess God doesn't care,
And he just smiled, and said my child,

Make no mistake, every prayer you pray,
Gets answered, even though,
Sometimes, the answer is no.

Five years later, out behind the shed,
With a stolen pack of grandpa's cigarettes,
I struck a match, and held that first one to my lips,
And prayed to God please let me get away with this,
And through the smokey air, I saw grandpa standing there.

Make no mistake, every prayer you pray,
Gets answered, even though,
Sometimes, the answer is no.

When I think of all the answers in my
life, I would have to say,
there's no doubt it was always for the best,
When I didn't get my way.

Grandpa got older, like grandpas do,
His health was failing, and I guess I knew,
It'd be best if he was called on home,
But selfishly I prayed that God
would keep him hanging on,
And when he passed away, in my mind I heard him say.

Make no mistake, every prayer you pray,
Gets answered, even though,
Sometimes, the answer is no.

Sometimes, the answer, Is no.

Goede Vrijdag

Ieder jaar, rond Goede Vrijdag, laait de discussie weer op onder de kinderen: Waarom heet Goede Vrijdag, Goede Vrijdag, als het zo overduidelijk een slechte dag was voor Jezus.

De Duitsers hebben dat handiger aangepakt, die noemen het gewoon Karfreitag, en laten in het midden of het een goede of slechte dag was.

Uiteindelijk maakte Jan een eind aan de discussie door te stellen: 'Het heet Goede Vrijdag omdat het een goede dag was voor Jezus vijanden!'

Maar waarom heet Goede Vrijdag, eigenlijk Goede Vrijdag?

Wat of wie is God?

Wie of wat is God? Herman van Veen zingt er over!

God is gratis
God is de wind
God is de wind jongen
die door je haar
die door je haar
waait

God is de zon
God is de zon jongen
die je gezicht
die je gezicht
verwarmt

God is geen bijl
God is geen wet
God is geen standbeeld
God is geen oordeel

God is een vlok
God is een sneeuwvlok
die op je hand
die op je hand
smelt

God is een woord
God is een naam
die in je hart
die in je hart
woont

God is gratis

-Herman van Veen-

Dopen

'Ik ben wel blij dat ik gedoopt ben, mama,' zei Ot plotseling op vertrouwelijke toon toen we van school naar huis wandelden.
Aangenaam verrast knikte ik.
'Niet alle kinderen zijn gedoopt, hè mama?'
Ik knikte opnieuw.
'Sommige ouders laten de kinderen zelf kiezen, hè mama?'
'Ik wou het jou als cadeau geven, Ot,' legde ik uit, en vervolgde: 'Weet je wat het betekent, dat je gedoopt ben?'
'Dat God altijd bij me is?' riep Ot triomfantelijk.
'Ja, dat je nooit alleen bent,' bevestigde ik.
Het was even stil, toen herhaalde Ot: 'Ik ben blij dat ik gedoopt ben, mama!'
'Ik ook, Ot,' beaamde ik volmondig, want behalve heel veel liefde wens ik mijn kinderen in hun leven een geloof en vertrouwen toe dat, hoe eenzaam ze zich misschien ook voelen, ze nooit alleen zullen zijn.

Bedankt, God

Ik vind het belangrijk om de kinderen een bodempje religie mee te geven in de opvoeding, en dus moeten ze op categesatie.

Onder protest, maar toen ik als alternatief een wekelijkse kerkgang aanbood, was de keuze gauw gemaakt.

Afgelopen dinsdagavond moesten ze een email sturen aan God. 'Ik heb alleen 'bedankt' gemaild,' snoof Maartje(14) minachtend. En ik wilde mijn mond al open doen om haar de les te lezen, dat ze wel goed moet meedoen, toen ik besefte dat haar mail zo gek nog niet was.

Want een bedankje aan God vat het leven eigenlijk goed samen!

Kinder kerkdienst

De kerk gaat met haar tijd mee, en dus was de kinderkerstdienst, op kerstavond, interactief.

Terwijl Jozef en Maria naarstig naar een slaapplek zochten, werden uit het publiek, vroeger bekend als De Gemeente, vrijwilligers geplukt. Zij werden ad hoc gecast voor rollen als schapen, engelen, herders en verdwaalde kinderen.

Het was interessant om te zien hoe verschillend mijn kinderen hier op reageerden. Piet (6) en Teuntje (10) stonden te popelen, en verrekten bijna hun nek in hun pogingen langer te lijken, zodat ze gezien werden.

Maartje (14) en Jan (12) daarentegen schoven juist onderuit op hun stoelen in een poging onzichtbaar te worden en casting te vermijden. Ot (8) vormde een soort Zwitserland: hij zat gewoon op zijn stoel en toonde zich neutraal.

'Wil je niet leuk mee doen Jan?' siste ik naar achteren.
'Neuh,' zei Jan en viel bijna van zijn stoel in een poging nog verder onderuit te zakken. 'Ik wil niet.'
'Dan zeg je toch gewoon: 'Ik heb PDD-NOS!' tipte ik hem, want zo nu en dan stoomt er nog wel eens wat frustratie uit de snelkookpan van mijn emoties.

Jans gezicht klaarde helemaal op, en even later hoorde ik hem triomfantelijk tegen Ot fluisteren: 'Als ze mij vragen zeg ik gewoon dat ik PDD-NOS heb!'

Uiteindelijk werd Piet gecast als 'Verdwaald kind' en Teuntje als 'Engel'. Zo was iedereen blij. Hoewel ik nog steeds een hartig woordje zou willen wisselen met de regisseur die Jan heeft gecast als PDD-NOS-ser.

Het zou me niks verbazen als Jezus nu had geleefd, hij allang gediagnosticeerd was. Als 'Nieuwetijds Kind'.

Kerkbezoek en Kerstmis

Als kind schaamde ik me een beetje dat we weinig naar de kerk gingen, maar wél met Kerstmis. Ik bezocht een zwaar christelijke school, en onze 'Meester' vroeg regelmatig op maandagmorgen of we die zondag de kerk nog bezocht hadden. Dan hield ik beschaamd mijn handen onder de tafel.

Als extra schande gingen we wél met Kerstmis. Zoals je het neerbuigende 'zondagsrijders' hebt, zo waren wij 'kerstmisgangers'.

Nu ben ik moeder, en dit jaar heb ik slechts één keer de kerk bezocht: afgelopen donderdag op kerstavond. Onze zondagmorgen is gevuld met de wekelijkse schoonmaak: alle kinderen ruimen hun kamer op, stoffen af en dweilen, terwijl Floris en ik beneden puin ruimen. De zondagmiddag brengen we dan door in een heerlijk schoon en opgeruimd huis. Deze routine bevalt zo goed, dat het kerkbezoek is gesneuveld. En ik denk graag dat God goedkeurend naar onze huisvlijt kijkt.

Maar toen ik donderdagavond plaats nam in de kerkbanken overviel mij een gevoel van vreugde: het was fijn om er te zijn. Ik keek om me heen naar de vertrouwde afbeeldingen en kerkelijke parafernalia, en bedacht dat ik toch eigenlijk vaker zou moeten gaan.

Gelukkig ben je bij God altijd welkom, ook al kom je maar één keer per jaar.

Bovendien kom ik haar regelmatig gewoon 'in het wild' tegen. In een hand op mijn schouder, een vriendelijke groet of een warm gebaar.

Waar gaat Kerst ook alweer om?

Calvinisme: Geen Fratsen!

Was je vroeger als protestant duidelijk herkenbaar door je Calvinistische levensstijl, tegenwoordig zijn de verschillen tussen leden van de Protestante Kerk en niet kerkelijken nog maar klein.

Wel zijn protestanten minder zware rokers en drinkers, hebben ze gemiddeld een hogere opleiding, en daardoor waarschijnlijk hogere inkomens.

'De Calvinistische leefstijl van sober leven en hard werken is vijfhonderd jaar na de geboorte van Calvijn nog maar in beperkte mate een onderscheidend kenmerk van protestanten.' (CBS)

Protestante vrouwen werken minder buitenshuis

Verschillen zijn er nog wel in arbeidsparticipatie. Protestantse vrouwen werken over het algemeen veel minder buitenshuis dan katholieke vrouwen, of vrouwen zonder geloofstroming.

Maar mensen met een christelijke achtergrond doen wel weer vaker vrijwilligerswerk. Hoewel dit vooral geldt voor mensen die vaak naar de kerk gaan, en waarschijnlijk komt doordat de kerk zelf veel vrijwilligerswerk organiseert.

Zelf ben ik het product van een katholieke vader en een protestantse moeder, die trouwden in 1969, onder groot protest van mijn vaders katholieke ouders. Want: 'Twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen.'

Ik bezocht een protestantse school, en we gingen het vaakst naar de protestantse kerk, maar mijn vader nam me ook wel eens mee naar een abdij.

Maar mijn opvoeding was overwegend protestant/calvinistisch. En dat Calvinisme voel ik nog geregeld als het gaat om verjaardagsfeestjes (gewoon thuis), en allerlei buitenissige activiteiten op school (ga toch gewoon les geven)!

Volgens het CBS ben ik een protestante vrouw die niet werkt, ook al werk ik me een slag in de rondte door de zorg voor mijn vijf kinderen en het huishouden.

Wat dat betreft vind ik het Calvinisme zo gek nog niet: die erkenden het werk dat in huis gebeurde tenminste als werk.

Hoe beschouw jij jezelf? Katholiek, Protestant of buitenkerkelijk?

Hoe beschouw jij jezelf?
	Nederlands-Hervormd/ Protestant
	Katholiek
	Gereformeerd
	Pinkstergemeente
	Buitenkerkelijk
	Boeddhist
	Islam
	Anders
Free polls from Pollhost.com

Ontmoeting met God

Vandaag kwam ik God weer tegen tijdens het hardlopen. Hij was verkleed als hardloper, met kort krullend haar en paardetanden. Hij lachte vriendelijk naar me en riep: 'Hou vol hè!'

Ik vind lopen een geweldige manier om God tegen te komen. Hij is altijd zo vriendelijk en bemoedigend.

Vandaag kwam ik hem tegen als hardloper, maar ik heb hem ook gezien als de uitbundige kleuren van een prachtige zonsopgang, of als een eenzame struik in de kale winter, met knalroze bessen.

Net als liefde is God overal om je heen.
Je hoeft alleen hem alleen maar te zien.