Het is zaliger om te geven dan te ontvangen

Als kind interpreteerde ik de tekst 'Het is zaliger om te geven dan te ontvangen,' altijd als 'Het is beter om te geven dan te krijgen.'

Maar nu ik volwassen ben, denk ik regelmatig: 'Volgens mij is het letterlijk zaliger om te geven, dan te ontvangen.'

Ik vind het letterlijk zaliger om te geven

Want ik geef veel liever dan dat ik ontvang. Als ik teveel of te vaak ontvang, dan voel ik me ongemakkelijk. Dan krijg ik het gevoel dat ik iets moet doen om de balans te herstellen. Dat is 'achter sta' als het ware. Ik worstel hier regelmatig mee, en probeer bewust ook open te staan om te ontvangen.

Soms kom je dan een tekst tegen die helpt.

Zo'n tekst kwam ik tegen in het boek Leegte achter dingen van Claartje Kruijff. Claartje is theoloog en predikant in de vrijzinnige oecucumenische Dominicuskerk in Amsterdam.

Als ontvanger geef je ook!

Claartje schrijft over haar sterke, onafhankelijke moeder die haar heup breekt en daardoor ineens hulpbehoevend. Claartje schrijft dat ze haar kans pakte:

'Nu ben ik aan de beurt!' zei ik tegen haar. 'Nu mag ik voor jou zorgen.' 

En als haar moeder tegensputtert dat Claartje het veel te druk heeft, zegt Claartje dat hulp ontvangen ook geven is. Dat vond ik een echte eye opener.

Want inderdaad: feitelijk ben je als ontvanger de andere kant van de munt. Zonder jou als ontvanger, kan de gever immers niet geven! Jij kent misschien ook wel dat prettige gevoel nadat je iets goeds voor een ander hebt gedaan. Dat gevoel kun je alleen maar krijgen als de ander je gebaar aanneemt.

Kunnen ontvangen is belangrijk

Dit deed me denken aan een voorval met een vriendin, die aanbood de koffie voor een andere vriendin te betalen. Die vriendin wilde dat niet, en was zeer afhoudend. Er ontstond een heel ongemakkelijk situatie doordat de potentiële ontvanger weigerde te ontvangen. Het is 30 jaar geleden, en ik herinner me het ongemak nu nog.

Een ander voorbeeld staat in Claartjes boek. Over een asielzoeker die een warme winterjas afwijst, omdat hij ze niet mooi genoeg vind. Ze schrijft:

'Het was makkelijker voor ons goedbedoelende vrijwilligers geweest als hij ons vol dankbaarheid had aangekeken en een jas had uitgezocht. Maar het lukte hem niet. Ik voelde opeens zijn verdriet en onmacht. Het maakte mij verdrietig. Ik voelde dat ik niets te geven had.' 

Tot slot: kan ik nu voortaan makkelijker ontvangen?

Het idee dat ik als ontvanger 'in de min' sta zit diep in mij verweven. Maar ik ga zeker proberen om wat meer gracieus te ontvangen en op die manier te geven.

Meer weten?

Het is zaliger te geven dan te ontvangen. (Handelingen. 20,35)

Hoe denk jij over ontvangen en geven? 

Moed is de openheid waarmee je de mening van een ander durft te onderzoeken

'Moed is de openheid waarmee je de mening van een ander durft te onderzoeken.'

Dat was de tekst op de voorkant van de liturgie, en het thema van de kerkdienst die ik bijwoonde.

Moed

De voorganger las het verhaal van de twaalfjarige Jezus in de tempel uit Lucas 2: 41-52. Daarin raken Maria en Jozef Jezus kwijt. Hij blijkt te zijn achtergebleven, en zit gewoon te praten, terwijl zijn ouders doodsangsten uitstaan.

Als moeder van vijf kinderen kan ik me de angst van Jozef en Maria levendig voorstellen! En dan zit dat kind ook nog eens onbekommerd te kletsen! Sterker nog, hij snapt niet waar je zo moeilijk over doet.

Maar de voorganger vergeleek de 12-jarige Jezus met ons zelf, en Maria en Jozef met onze omgeving, en de waarden en normen die we hebben ingeslikt. In dit verhaal maakt Jezus zich voor het eerst los van zijn omgeving, en heeft de moed om nieuwe meningen en ideeën te verkennen.

Jezelf openstellen voor andere zienswijzes

Ik houd ervan als bijbelverhalen op deze manier worden geïnterpreteerd! Ik vind het leerzaam en inspirerend. Oprecht openstaan voor de mening van een ander, en bereid zijn je eigen oordeel op te schorten en te luisteren naar de visie van een ander is niet altijd even makkelijk. Maar het is iets dat ik zeker belangrijk vind!

De moed om je waarden en normen tegen het licht te houden

Het tweede verhaal dat de voorganger vertelde ging over een 80-jarige man, die dagelijks zijn dementerende vrouw bezoekt in het verpleeghuis. Zijn vrouw herkent hem niet meer, maar hij bezoekt haar trouw elke dag. En nu is hij toch verliefd geworden op een dame die hij tegenkwam in het verpleeghuis...

De 80-jarige man worstelt nu met zichzelf. Hij voelt zich schuldig. Zijn vrouw is er immers nog. Wat moet hij met die verliefde gevoelens? Mag hij ernaar handelen? Of moet hij ze onderdrukken?

De voorganger trok een parallel met het verhaal over de twaalfjarige Jezus. Deze meneer wordt uitgenodigd om zijn waarden en normen tegen het licht te houden, en te kijken of ze misschien aanpassing behoeven.

Moed in de praktijk

Na de kerkdienst is er altijd koffie drinken. Ik had daar nog nooit aan meegedaan bij de Vrijzinnigen. Maar door het thema 'moed,' besloot ik om het dit keer gewoon eens te proberen!

En verder neem ik het idee van moed als openheid om de mening van anderen te onderzoek met mij mee in mijn dagelijks leven.

Het was weer een fijne dienst, waar ik beslist wat wijzer én moediger van ben geworden : )

Eva

Op een dag wandelde Eva door de Hof van Eden met God. Ze zei: 'God de tuin is prachtig, en de dieren en vogels maken me blij, maar toch voel ik me soms eenzaam.'
'Geen probleem!' zei God. 'Ik zal een man voor je maken om je gezelschap te houden. Hij zal niets liever willen dan bij jou te zijn. Maar ik moet je wel waarschuwen: hij zal niet perfect zijn. Hij zal het soms lastig vinden je te begrijpen.'
'Dat is prima. Ik kan zo'n 'man' wel aan,' antwoordde Eva.
'Super, ik ga meteen aan de slag!' zei God. Hij greep wat modder en begon in te kneden.
Plotseling stopte God en zei tegen Eva: 'Oh, er is nog een ding dat ik je moet zeggen over deze man die ik voor je maak.'
'Wat dan?' vroeg Eva.
'Je moet tegen hem zeggen dat hij hier het eerst was.'

Het verhaal van de rabbi die zijn vader opvolgde

Tijdens een kerkdienst die ik bijwoonde, pleitte de voorganger ervoor om dingen anders te durven doen. Ze zei dat je niet bang moet zijn om iets los te laten; om dingen anders te doen.

En toen gaf ze onderstaand voorbeeld, dat ik graag met je deel.

Het verhaal van de rabbi die zijn vader opvolgde

Er was eens een rabbi, die in een joodse gemeente zijn vader opvolgde, die daar jarenlang gediend en gewerkt had. 'En?' vroegen de mensen, 'Ga je het net zoals je vader doen?'

'Ja, zeker!”, zei de jonge rabbijn, 'precies zoals mijn vader. Die deed ook alles anders dan zijn voorganger!'

Is het niet prachtig?!