Ik wil geen zoutpilaar worden, zoals de vrouw van Lot!

Het was nooit onze intentie om nog eens te verhuizen. We woonden prima, aan de rand van de stad: de kinderen hadden allemaal een eigen kamer, ze konden lopend naar school, en ook alle voorzieningen waren op loopafstand.

Dus toen de vraag kwam of we de kans wilden aangrijpen om op het platteland te gaan wonen, was mijn eerste reactie: 'Nee!' Maar tot mijn verbazing maakte de vraag een verlangen wakker, dat zich niet meer in slaap liet sussen. En anderhalf jaar na die vraag, wonen we nu op het platteland.

Verhuisblues

De afgelopen twee weken heb ik geworsteld met gevoelens van heimwee, melancholie, maar ook met vreugde en bewondering voor de prachtige omgeving waarin we ons nu bevinden. Niettemin, hoe mooi het hier ook is, heb ik de afgelopen weken vanuit een soort gevoel van trouw aan ons oude leventje en huis, veel achterom gekeken. Naar wat we achterlieten.

Maar vanavond, terwijl de kachel loeide en ik van mijn thee slurpte, schoot me ineens de vrouw van Lot te binnen! Zij bleef ook maar achterom kijken, en veranderde daardoor in een zoutpilaar.

Door achterom te kijken mis je het mooie van het moment, en de toekomst die voor je ligt. En het verlamt je. Daarom neem ik me voor om vanaf nu niet meer zoveel achterom te kijken, want ik wil niet zoals de vrouw van Lot stil blijven staan!

Worden als een kind: een open geest

'In de geest van een beginner zijn heel veel mogelijkheden. In de geest van een specialist zijn er slechts enkele mogelijkheden,' las ik in het boek Mindfulness, een pad van vrijheid.

De rest van de dag stelde ik braaf mijn geest open, zonder oordeel en nieuwsgierig naar wat er komen ging. Ik moet zeggen: dat was zo gek nog niet! Zo'n open, accepterende houding haalt als het ware de druk van de ketel.

En plotseling viel het kwartje: was dit soms wat Jezus bedoelde toen hij zei dat we moeten worden als kinderen?! Ik googelde de betreffende tekst en vond:

Mattheus 18: 1-6

1 Op dat ogenblik kwamen de discipelen bij Jezus en vroegen: Wie is wel de grootste in het Koninkrijk der hemelen? 2 En Hij riep een kind tot Zich, plaatste dat in hun midden, 3 en zeide: Voorwaar, Ik zeg u, wanneer gij u niet bekeert en wordt als de kinderen, zult gij het Koninkrijk der hemelen voorzeker niet binnengaan. 4 Wie nu zichzelf gering zal achten als dit kind, die is de grootste in het Koninkrijk der hemelen. 5 En een ieder, die zulk een kind ontvangt in mijn naam, ontvangt Mij.

Ik vind het altijd geweldig als bijbelteksten plotseling een nieuwe betekenis voor me krijgen.

En in dit geval interpreteer ik het 'worden als een kind' als het openstellen van je geest! Ik zal nieuwsgierig mijn levenspad bewandelen, zonder oordeel, en open staan voor wat ik tegen kom.

Als een kind.

Comeback natuurgodsdienst?

Volgens trendwatcher Adjiedj Bakas (46) maakt de 'natuurgodsdienst' een comeback in de vorm van de Groene Kerk.

Bakas: 'Vroeger als het onweerde, dachten de mensen dat de goden boos wwaren. Nu met de klimaatverandering duikt hetzelfde zondebeef op: We zijn slecht geweest en daarom straft de natuur ons. De natuur is de nieuwe god geworden.'

Uit Engels onderzoek blijkt dat de Groene Kerk vooral aanhang heeft onder atheïsten en agnosten.

Het grote gebod van de Groene Kerk is 'duurzaamheid'. Onder de Calvinisten noemen ze dat 'renmeesterschap'.

Sssst!

Na het eten lees ik de kinderen altijd voor uit de kinderbijbel. Zo langzamerhand worden de verhalen oude bekenden voor de kinderen, maar elke kinderbijbel vertelt het verhaal toch weer anders.

Momenteel lezen we de Bijbel voor kinderen van Marianne Busser en Ron Schröder.

Vooral mijn oudste dochter kan nogal haar neus ophalen voor de bijbelverhalen, en verveeld doen. Dus ik was heel prettig verrast, toen ze donderdag toen ik voorlas over Mozes en het Gouden Kalf, heftig 'SSSSSST!!' siste tegen haar lawaaiige broer!

Soms heb je dat als moeder net even nodig.

Onheilspellend bidden!

Er zijn vele redenen om te bidden, maar deze zanger gebruikt bidden nou niet bepaald om de goede!

Zelden klonk de belofte: 'Ik zal voor je bidden!' zo dreigend als in dit liedje!

Het verhaal van Adam en Eva in Playmobil!

Woordeloze Woensdag

Moreel kompas

Soms word ik aangenaam verrast door mijn kinderen.

Vandaag hoorde ik dat het plotselinge vertrek van het vriendje van mijn zoon Jan (14) een diepere reden had. Mijn zoon stuurde hem namelijk weg omdat hij het over een meisje had dat hij 'kankerslet' noemde.
'Toen heb ik gezegd dat hij weg moest gaan,' vertelde mijn zoon de volgende dag heel kalmpjes.

Voor een veertienjarige vind ik dat getuigen van een goed moreel kompas, en bovendien het lef dat te gebruiken!

Vreemde hit: Gregoriaanse gezangen

Het is een dierbare herinnering: hoe mijn vader mij als kind meenam naar de abdij in de Slangenburg.

Daar werden we fluisterend begroet door een oude Benedictijner, die ons voorging naar de kapel. Als kind voelde ik een mengeling van ontzag en verwondering bij die vreemde wereld, die op maar tien minuten rijden van ons huis lag.

In tijden dat ik voldoende rust voel, om rust te zoeken, mag ik diezelde abdij graag bezoeken. Dan luister ik weer naar de Gregoriaanse gezangen, en voel me even ver weg van al mijn dagelijkse beslommeringen.

Ik weet eigenlijk niet of ik de Gregoriaanse gezangen zo mooi vindt: ik versta er geen woord van, en er zijn geen instrumenten bij! Toch scoorde een stel Oostenrijkse monniken een heuse hit met hun Gregoriaanse gezangen! Ze verkochten maar liefst 400.000 cd's en kregen een gouden plaat.

Karl Wallner (45), die als spreekbuis van zijn kloostergenoten fungeert' verklaart het succes als volgt: 'Er zit iets kalmerends in de gezangen.'



Hoe vind jij deze muziek?

Levenswijsheid

'Succes is krijgen wat je wilt.
Geluk is willen wat je krijgt.'

Is dit niet een prachtige wijsheid? Ik denk echt dat dit de sleutel tot geluk en gelijkmoedigheid is.

Laatste waarschuwing!

Woordeloze Woensdag

Vertelbijbel van Bob Hartman

Ik heb weer een leuke kinderbijbel ontdekt! De verhalen beslaan twee A-4tjes, zijn vlot geschreven, en laten zich makkelijk voorlezen.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik zo enthousiast was over een kinderbijbel. Ik hoefde geen enkele keer tijdens het lezen woorden te simpliceren, of het Godsbeeld vriendelijker te maken.

70 bijbelverhalen

In totaal bestaat de Vertelbijbel van Bob Hartman uit 70 vertellingen, waarbij ook de wat minder bekende verhalen aan bod komen zoals 'De zoekgeraakte munt' en 'De man die terugkwam'. Daarnaast passeremn natuurlijk de klassiekers de revue, zoals de verloren zoon, en de koopman die zakken met talenten uitdeelt.

De verhalen zijn hier en daar zelfs humoristisch, wat ze extra geschikt maakt voor moderne kinderen, die verwend zijn met allerhande media. Hieronder zie je het verhaal van de toren van Jericho.

De lengte van de verhalen paste precies in de aandachtsspanne van mijn kinderen, die in leeftijd variëren van 7 tot 15. Mijn oudste dochter klaagt wel eens dat ze de verhalen 'al zo vaak' heeft gehoord, maar luisterde bij deze vertellingen ondanks zichzelf geïnteresseerd mee.

Kortom: ik vind deze bijbel een echte aanrader. Sterker nog, als iemand mij nu zou vragen welke bijbel het beste is, dan zou ik de Vertelbijbel van Bob Hartman vol overtuiging adviseren.

Praktische informatie



Omdat deze bijbel zich moeilijk laat overtreffen lezen we nu Verhalen: wijze sprookjes & fabels, van Happinez. Vandaag lazen we een verhaal van Toon Tellegen over een nijlpaard en een sprinkhaan die van lichaam ruilden. Binnenkort meer hierover.

Wat is jouw lievelingsbijbel?

Afgelopen zaterdag zou de wereld toch vergaan?

Woordeloze Woensdag

Bidden voor het eindexamen

Tijdens het NOS journaal van acht uur trof mij een item over het eindexamen.

Het journaal had een sfeerreportage gemaakt van eindexamenkandidaten, en de gymzaal waarin de examens werden afgenomen. De betreffende school was het Christelijk college Groevebeek in Ermelo. Wat me trof was het feit dat er gebeden werd voor het eindexamen begon, en dit is het gebed:

'Het is een spannend moment, want na al die jaren komt het er nu op aan. En we bidden u om rust, om wijsheid en om vertrouwen.'

En ik moet zeggen dat ik dit een prachtig gebed vond! Bovendien vond ik het mooi als moment van bezinning en bewustwording, als moment om even stil te staan. Ik kan me best voorstellen dat je er als eindexamenkandidaat rustiger van wordt.

Zelf bezocht ik een protestants-christelijke school, maar bij ons werd er niet gebeden voor het eindexamen.

Feitelijk hoeft het niet eens een gebed te zijn, maar een moment van bezinning zou waardevol zijn op alle scholen.

Wat vind jij van bidden voor het eindexamen?

Er is een roos ontloken in onze barre tuingrond

Woordeloze Woensdag

Kerkdienst prins William en Kate Middleton

In deze tijd waarin de ene gadget de andere opvolgt, kerken leeglopen, en politici twitteren, deed de huwelijkscerominie van prins William en Kate Middelton in Westminister Abbey, bijna middeleeuws aan.

De taal is abstract en plechtstatig, de liederen dateren uit rond 1600, en de kleding van de aartsbisschop werd ook eeuwen geleden ontworpen. Alleen het publiek en de bruid verraden enigszins dat het 2011 is. Speurend keek ik naar het publiek, of die niet stiekem hun mening over Kate's trouwjurk zaten te twitteren.

En toen moest ik denken aan Klaas Hendriksens boek 'Geloven in een God die niet bestaat' waarin hij schrijft dat de kerk als instituut compleet uit de tijd is. Ter illustratie:

'Stel je voor, je weet an niets en je vraagt: 'Is hier ook een wc?' En je krijgt als antwoord: 'Ja, naast de consistoriekamer, ziet u daar de kerkrentmeester die bij het liturisch centrum staat te praten met de tertius van het breed moderamen van de classis?' Dan heb je toch al lang in je broek geplast?'

En terwijl ik ondanks mezelf, enigszins ontroerd naar de plechtigheid keek, vroeg ik me af waarom we anno 2011 teruggrijpen naar zulke oude rituelen en draaiboeken. Is dat omdat we nog geen goed alternatief hebben gevonden? Of omdat het universele waarheden zijn?

Wat heeft deze kerkdienst te maken met de tijd waarin wij leven, anno 2011?

Na het zingen de kerk uit

Deze kregen mijn jongste dochter en ik, toen we tweede Paasdag de kerk verlieten!

Woordeloze Woensdag

Goede Vrijdag

Toen ik even niet oplette is Goede Vrijdag gekomen en gegaan. Nu is het zaterdag en bekruipt mij het gevoel van een gemiste kans.

In plaats van even te staan bij de betekenis van Goede Vrijdag, is de dag verdwenen in een wirwar van allerhande klusjes, en boodschappen doen. En het hielp ook niet dat mijn oudste dochter gewoon school had!

Ik troost mezelf met het feit dat ik de kinderen deze week in ieder geval nog het laatste avondmaal heb voorgelezen, evenals Petrus' verraad, en de kraaiende haan. Maar voor volgend jaar neem ik me voor, beter stil te staan bij Goede Vrijdag. Zodat het echt een goede vrijdag wordt.

En wijs geworden, neem ik me hierbij plechtig voor Tweede Paasdag naar de kerk te gaan. In een naburig dorp is er dan een jongerendienst om 10 uur, met een heus koor.

Leven met het kerkelijk jaar biedt structuur, en een verdieping van het leven, die ik anders makkelijk verlies in de waan van de dag.

Soms moet je bewust de stilte en de rust opzoeken.