Memory is er om berucht dat het veel makkelijker is voor kleine kinderen, dan voor volwassenen. Mijn ervaring is dat dit pijnlijk klopt....
Het geldt in ieder geval ook voor het Bijbels Memory Spel.
Omschrijving Bijbels Geheugenspel
Het Bijbels Geheugenspel komt in een frisse groene doos, met vrolijke kleuren en dito plaatjes. De doos voelt zwaar en van goede kwaliteit.
In de doos zitten 48 GROTE bijbelkaarten, en als ik zeg 'groot' dan bedoel ik ook 'groot'! Dit spel speel je niet even op je salontafeltje, want dat is veel te klein. Wij hadden er bijna onze hele keukentafel voor nodig, maar de vloer is ook een goed alternatief.
Afbeeldingen: simpel
De afbeeldingen op de kaarten zijn simpel en basic, en bestaan uit bijbelse figuren. Onder elke figuur staat de naam, en waar die bijbelse figuur om bekend staat. Zo is er een afbeelding van Mozes met twee (?) stenen tafels, met de toelichting: 'Vluchtte met zijn volk uit Egypte'.
Spelenderwijs bijbelfiguren leren kennen
Hoewel ik sommige afbeeldingen erg op elkaar vond lijken, en bovendien in de war raakte van de diverse Maria's, denk ik wel dat een kind spelenderwijs de bekendste bijbelfiguren leert kennen. En bovendien een stukje bijbelse geschiedenis oppikt, wat ik weer uitstekend vind voor de culturele vorming.
Ik deed het spel met mijn destijds zevenjarige zoon Piet, en hoewel de tekeningen mij eerder geschikt lijken voor peuters, hadden we er verrassend veel plezier mee. Later heeft Piet het spel gedaan met een tienjarig buurjongetje, en ook zij hadden er veel lol in.
Conclusie
Het Bijbels Geheugenspel is de aanschaf waard. Het is een leuk spel, en de afbeeldingen zijn neutraal genoeg om atheïsten en agnosten niet te hinderen.
Voor mensen die hun kind juist graag wat bijbelkennis willen meegeven, is de moeite waard dankzij het onderschrift.
Praktische informatie
Het Bijbels Geheugenspel kost rond de 12,50 en is onder andere verkrijgbaar bij evangelische boekhandel De Blijde Boodschap
Twee maal vijf meisjes wachten op de komst van de bruidegom. Als hij komt dan gaan ze met hem mee naar het huis van de bruid. Daar staat alles klaar voor het grote feest. Maar het wachten duurt wel heel erg lang. Het wordt avond, het wordt donker en de één na de ander valt in slaap. Terwijl ze slapen gaan ook hun lampjes uit, één voor één. Maar midden in de nacht, dan schrikken ze wakker. De bruidegom komt! Vijf van hen brengen snel hun lampjes op orde. Zij hebben nog wat olie bij zich. Hun lampen zullen straks staan te branden in de feestzaal. Maar de lampen van die andere vijf - blijven uit. Matteüs 25: 1 - 13
Ik vond de 5 dwaze meisjes altijd maar dom
Het verhaal van de vijf dwaze en de vijf wijze meisjes heeft altijd erg tot mijn verbeelding gesproken. In gedachten zag ik ze al zitten met hun olielampjes, en ik vond de vijf dwaze meisjes erg dwaas omdat ze er geen rekening mee hadden gehouden dat het lang kon duren, en dat ze dus niet genoeg olie bij zich hadden. Zelfingenomen bedacht ik dat zoiets mij niet zou overkomen! Of toch wel...
Eckhart Tolle biedt een bijzonder interessante interpretatie van dit bijbelverhaal.
Eckhart Tolle's interpretatie van de 5 dwaze meisjes
De vijf dwaze meisjes zijn 'onbewust' ze zijn niet aanwezig in het nu. Hun gebrek aan olie symboliseert hun gebrek aan bewustzijn.
De vijf wijze meisjes daarentegen hebben wel genoeg olie = bewustzijn om hun lamp brandend te houden = aanwezig te blijven.
Volgens Eckhart Tolle gaat de gelijkenis van de vijf dwaze en vijf wijze meisjes over de mogelijkheid in een volkomen nieuwe staat van bewustzijn te leven. Een toestand waarin al je aandacht is gevestigd op het Nu.
'Er blijft niets over voor dagdromen, denken, herinneringen, verwachten. Er is geen plaats voor spanning of angst, alleen maar alerte aanwezigheid. Je bent aanwezig met je hele Zijn, met elke cel van je lichaam.'
Het geeft een heel nieuwe betekenis aan de uitspraak: 'Nu gaat me de lamp uit'!
Ik vind het een prachtige manier om in het leven te staan: accepteren wat er is.
Vooral als alles goed gaat, kan ik me hier erg in vinden. Dan sta ik open voor wat het leven me voorschotelt. Maar o wee, als er iets vervelends gebeurd of als het moeilijk wordt: dan is mijn overheersende gevoel toch vooral: 'Maar dát heb ik niet besteld!' Dan blijk ik lang niet zo 'verlicht' te zijn als ik in voorspoedige tijden dacht.
Je gedachten bepalen je ervaringen
De filosoof Epictetus zei 200 jaar geleden: 'Niet de omstandigheden veroorzaken ons leed, maar hoe wij er tegenaan kijken.'
Een prachtig voorbeeld vind ik Kerstmis! Nog niet eens zoveel jaar geleden vond ik Kerstmis echt afschuwelijk. Ik zag tegen die twee dagen op, en slaakte een zucht van opluchting als ze voorbij waren. Maar tegenwoordig vind ik datzelfde Kerstmis best oké. Aan de omstandigheden is niets veranderd, maar blijkbaar ongemerkt wel aan mijn manier van naar Kerstmis kijken.
Wat is dat voor raar bultje? Is het... kanker?!
Een ander voorbeeld is het rare bultje dat ik plotseling aan mijn rechtermiddelvinger ontdekte. Het baarde me grote zorgen, en in mijn gedachten was ik al bijna dood en begraven. Een doktersbezoek bracht licht in de duisternis: het bultje kan geen kwaad. Het zit er dus nog steeds, maar nu ik weet dat het onschuldig is, kijk ik er anders naar.
Het is me dus wel duidelijk geworden dat mijn gedachten een bepalende rol spelen op de manier waarop ik de omstandigheden ervaar. En vaak denk ik dat die omstandigheden anders zouden moeten zijn. Als ik bijvoorbeeld een mailtje krijg van de mentor van mijn oudste zoon met het bericht
Dus in plaats van er van alles over te denken, streef ik er naar het simpelweg te laten zijn. En in de bijbel las ik dezelfde boodschap:
'Heb je naaste lief als jezelf,' staat er in de bijbel.
Voor de meeste mensen betekent dit dat je veel voor een ander moet over hebben, en moeite moet doen voor anderen.
Ik ben niet zo lief voor mezelf....
En dat is eigenlijk wel bijzonder, want zo lief zijn we vaak helemaal niet voor onszelf. Ik tenminste niet. Sterker nog, ik durf een ander niet te behandelen zoals mezelf, want dat vind ik niet netjes. Als iemand bijvoorbeeld hoofdpijn heeft of heel moe is, dan zeg ik niet tegen die persoon:
'Joh, stel je niet zo aan. Wat zit je weer te miepen zeg. Geef jezelf een schop!'
Tegen mijn naaste ben ik veel aardiger
Maar dit soort dingen zeg ik vaak wel tegen mezelf. Tegen mijn naaste zeg ik echter: 'Joh, wat vervelend voor je zeg. Ga anders lekker even liggen, dat helpt soms. En anders neem je een paracetamol.'
Waarmee ik maar wil zeggen dat ze in de bijbel misschien beter zouden kunnen zeggen:
Ik houd ervan als verhalen uit de bijbel worden toegepast op het dagelijks leven. Dat de diepere boodschap die erin verborgen zit, wordt uitgelicht.
Dat doet ook Claartje Cruijff in haar boek Leegte achter de dingen. Claartje Cruiff was organisatiepsycholoog, maar is nu theoloog en predikant in de vrijzinnige oecumenische domincuskerk in Amsterdam.
Leegte achter de dingen: Mijn zoektocht naar een betekenisvol leven
Claartje Kruijff combineert het gewone dagelijks leven als moeder, haar werk als dominee met gedachten over de bijbelverhalen.
Dat levert waardevol leesmateriaal op.
In haar boek schrijft Claartje dat ze met anderen op zoek wil naar 'woorden en wegen die ons verbinden. Om in gesprek te gaan over hoe we willen leven, waartoe we op aarde zijn, wat goed leven is en waar het te vinden is.'
Claartje koestert haar 'niet weten' en gebruikt het om te onderzoeken. Ze neemt je als lezer mee op haar zoektocht, die op een bepaalde manier universeel is.
Praktische informatie over Leegte achter de dingen
Als kind interpreteerde ik de tekst 'Het is zaliger om te geven dan te ontvangen,' altijd als 'Het is beter om te geven dan te krijgen.'
Maar nu ik volwassen ben, denk ik regelmatig: 'Volgens mij is het letterlijk zaliger om te geven, dan te ontvangen.'
Ik vind het letterlijk zaliger om te geven
Want ik geef veel liever dan dat ik ontvang. Als ik teveel of te vaak ontvang, dan voel ik me ongemakkelijk. Dan krijg ik het gevoel dat ik iets moet doen om de balans te herstellen. Dat is 'achter sta' als het ware. Ik worstel hier regelmatig mee, en probeer bewust ook open te staan om te ontvangen.
Soms kom je dan een tekst tegen die helpt.
Zo'n tekst kwam ik tegen in het boek Leegte achter dingen van Claartje Kruijff. Claartje is theoloog en predikant in de vrijzinnige oecucumenische Dominicuskerk in Amsterdam.
Als ontvanger geef je ook!
Claartje schrijft over haar sterke, onafhankelijke moeder die haar heup breekt en daardoor ineens hulpbehoevend. Claartje schrijft dat ze haar kans pakte:
'Nu ben ik aan de beurt!' zei ik tegen haar. 'Nu mag ik voor jou zorgen.'
En als haar moeder tegensputtert dat Claartje het veel te druk heeft, zegt Claartje dat hulp ontvangen ook geven is. Dat vond ik een echte eye opener.
Want inderdaad: feitelijk ben je als ontvanger de andere kant van de munt. Zonder jou als ontvanger, kan de gever immers niet geven! Jij kent misschien ook wel dat prettige gevoel nadat je iets goeds voor een ander hebt gedaan. Dat gevoel kun je alleen maar krijgen als de ander je gebaar aanneemt.
Kunnen ontvangen is belangrijk
Dit deed me denken aan een voorval met een vriendin, die aanbood de koffie voor een andere vriendin te betalen. Die vriendin wilde dat niet, en was zeer afhoudend. Er ontstond een heel ongemakkelijk situatie doordat de potentiële ontvanger weigerde te ontvangen. Het is 30 jaar geleden, en ik herinner me het ongemak nu nog.
Een ander voorbeeld staat in Claartjes boek. Over een asielzoeker die een warme winterjas afwijst, omdat hij ze niet mooi genoeg vind. Ze schrijft:
'Het was makkelijker voor ons goedbedoelende vrijwilligers geweest als hij ons vol dankbaarheid had aangekeken en een jas had uitgezocht. Maar het lukte hem niet. Ik voelde opeens zijn verdriet en onmacht. Het maakte mij verdrietig. Ik voelde dat ik niets te geven had.'
Tot slot: kan ik nu voortaan makkelijker ontvangen?
Het idee dat ik als ontvanger 'in de min' sta zit diep in mij verweven. Maar ik ga zeker proberen om wat meer gracieus te ontvangen en op die manier te geven.
Meer weten?
Het is zaliger te geven dan te ontvangen. (Handelingen. 20,35) Hoe denk jij over ontvangen en geven?
'Moed is de openheid waarmee je de mening van een ander durft te onderzoeken.'
Dat was de tekst op de voorkant van de liturgie, en het thema van de kerkdienst die ik bijwoonde.
Moed
De voorganger las het verhaal van de twaalfjarige Jezus in de tempel uit Lucas 2: 41-52. Daarin raken Maria en Jozef Jezus kwijt. Hij blijkt te zijn achtergebleven, en zit gewoon te praten, terwijl zijn ouders doodsangsten uitstaan.
Als moeder van vijf kinderen kan ik me de angst van Jozef en Maria levendig voorstellen! En dan zit dat kind ook nog eens onbekommerd te kletsen! Sterker nog, hij snapt niet waar je zo moeilijk over doet.
Maar de voorganger vergeleek de 12-jarige Jezus met ons zelf, en Maria en Jozef met onze omgeving, en de waarden en normen die we hebben ingeslikt. In dit verhaal maakt Jezus zich voor het eerst los van zijn omgeving, en heeft de moed om nieuwe meningen en ideeën te verkennen.
Jezelf openstellen voor andere zienswijzes
Ik houd ervan als bijbelverhalen op deze manier worden geïnterpreteerd! Ik vind het leerzaam en inspirerend. Oprecht openstaan voor de mening van een ander, en bereid zijn je eigen oordeel op te schorten en te luisteren naar de visie van een ander is niet altijd even makkelijk. Maar het is iets dat ik zeker belangrijk vind!
De moed om je waarden en normen tegen het licht te houden
Het tweede verhaal dat de voorganger vertelde ging over een 80-jarige man, die dagelijks zijn dementerende vrouw bezoekt in het verpleeghuis. Zijn vrouw herkent hem niet meer, maar hij bezoekt haar trouw elke dag. En nu is hij toch verliefd geworden op een dame die hij tegenkwam in het verpleeghuis...
De 80-jarige man worstelt nu met zichzelf. Hij voelt zich schuldig. Zijn vrouw is er immers nog. Wat moet hij met die verliefde gevoelens? Mag hij ernaar handelen? Of moet hij ze onderdrukken?
De voorganger trok een parallel met het verhaal over de twaalfjarige Jezus. Deze meneer wordt uitgenodigd om zijn waarden en normen tegen het licht te houden, en te kijken of ze misschien aanpassing behoeven.
Moed in de praktijk
Na de kerkdienst is er altijd koffie drinken. Ik had daar nog nooit aan meegedaan bij de Vrijzinnigen. Maar door het thema 'moed,' besloot ik om het dit keer gewoon eens te proberen!
En verder neem ik het idee van moed als openheid om de mening van anderen te onderzoek met mij mee in mijn dagelijks leven.
Het was weer een fijne dienst, waar ik beslist wat wijzer én moediger van ben geworden : )
Op een dag wandelde Eva door de Hof van Eden met God. Ze zei: 'God de tuin is prachtig, en de dieren en vogels maken me blij, maar toch voel ik me soms eenzaam.'
'Geen probleem!' zei God. 'Ik zal een man voor je maken om je gezelschap te houden. Hij zal niets liever willen dan bij jou te zijn. Maar ik moet je wel waarschuwen: hij zal niet perfect zijn. Hij zal het soms lastig vinden je te begrijpen.'
'Dat is prima. Ik kan zo'n 'man' wel aan,' antwoordde Eva.
'Super, ik ga meteen aan de slag!' zei God. Hij greep wat modder en begon in te kneden.
Plotseling stopte God en zei tegen Eva: 'Oh, er is nog een ding dat ik je moet zeggen over deze man die ik voor je maak.'
'Wat dan?' vroeg Eva.
'Je moet tegen hem zeggen dat hij hier het eerst was.'
Tijdens een kerkdienst die ik bijwoonde, pleitte de voorganger ervoor om dingen anders te durven doen. Ze zei dat je niet bang moet zijn om iets los te laten; om dingen anders te doen.
En toen gaf ze onderstaand voorbeeld, dat ik graag met je deel.
Het verhaal van de rabbi die zijn vader opvolgde
Er was eens een rabbi, die in een joodse gemeente zijn vader opvolgde, die daar jarenlang gediend en gewerkt had. 'En?' vroegen de mensen, 'Ga je het net zoals je vader doen?'
'Ja, zeker!”, zei de jonge rabbijn, 'precies zoals mijn vader. Die deed ook alles anders dan zijn voorganger!'
Tijdens de kerkdienst van afgelopen zondag ging de preek over een bezeten man.
'Toen Hij aan land gegaan was, kwam Hem een man uit de stad tegemoet, die door boze geesten bezeten was, en sinds lang had hij geen mantel meer aan en woonde niet in een huis, maar in de graven.'
Wat we kunnen leren van dit verhaal
Ik vond de uitleg van de voorganger erg mooi. De bezeten man was gevangen door zijn demonen. In de uitleg trok de voorganger een parallel met piekergedachten. Met dwangmatig ergens aan moeten denken, en daar niet van los kunnen komen.
Dat vind ik zeker herkenbaar. Ik kan me erg zorgen maken over iets, bijvoorbeeld over de tandarts. Een ander zegt:
'Joh, waar maak je je in vredesnaam druk over! Wat stelt dat nou voor, de tandarts.'
En dan hebben ze gelijk. Het stelt ook niets voor. Maar die wetenschap helpt niet. Ik ben als het ware bezeten van mijn angst voor de tandarts, en moet er steeds aan denken. Ik kan me er niet van losmaken.
Loskomen van je 'demonen' kan pijn doen
Tegelijkertijd zijn je demonen, zorgen, piekergedachtes etc. bekend terrein. Ze zijn vertrouwd. Dus hoewel je er last van hebt, is het nog niet eenvoudig om je ervan los te maken. Vandaar ook dat de bezeten man roept:
'Ik smeek u, dat gij mij niet pijnigt'.
Iedereen die wel eens in therapie is geweest, kan dit denk ik bevestigen. Om verder te komen, is het soms nodig om dingen onder ogen te zien en lós te laten. Dat kan een pijnlijk proces zijn.
Iedereen was bang voor deze man. Maar de voorganger benadrukte dat Jezus de man om zijn náám vraagt. Om wie hij is. Hij zoekt de mens achter de demonen.
Het verhaal in een notendop van 2 minuten
In onderstaand filmpje het verhaal even in een notendop!
Er is hoop!
De boodschap van het verhaal over de bezeten man is er één van hoop. Het is mogelijk om je los te rukken van de demonen die jou in hun greep hebben. De vraag is alleen: hoe doe je dat?
Ik denk dat stap 1 is om ze te herkennen als wat ze zijn: demonen, dwanggedachten die jou in hun greep hebben. De volgende stap is om een stapje terug te doen, en je demonen van een afstandje te bekijken. Op dat moment plaats je ze als het ware al buiten je.
Headspace
Wat mij hierbij erg helpt is Headspace. Dat is een meditatie app, die je helpt om de plek van stilte in jezelf/God te (her)vinden. Dit past ook goed bij het leiden van een eenvoudig leven.
Zelf lezen?
Geen bijbel in huis? Hier is een link waar je het verhaal van de genezing van de bezeten man online kunt lezen.
Geloven in een God niet bestaat, dat is de titel van het boek van de atheïstische ds. Klaas Hendrikse. Dat zijn al zoveel paradoxen in één zin, dat ik het boek wel moest lezen!
Ds. Klaas Hendrikse beschrijft op zeer humoristische wijze hoe het heersende godsbeeld tot stand is gekomen, en toont heel effectief aan, dat God als almachtige heer, die vanuit een riante troon in de hemel op ons neerkijkt, niet bestaat. Om dit uit te leggen vergelijkt Hendrikse God met een appeltaart:
'Uit gesprekken en publicaties leid ik af dat veel collega-theologen en predikanten het ermee eens zijn dat God geen appeltaart is. Voor de meesten schijnt dat iets anders te zijn dan rechtuit zeggen dat God dus niet bestaat. Er wordt op soms onnavolgbaar creatieve wijze om de hete brij heen gedraaid. Bijvoorbeeld: 'God is zo groot dat Hij niet hoeft te bestaan.' Met alle respect hoor, maar dat noem ik bellen blazen. Dat God bestaat wordt niet bevestigd of ontkend, maar in nevelen gehuld. Zo blijft de godgeleerde buiten schot, snapt God zelf nauwelijks meer of hij nu wel of niet bestaat, en begrijpen gewone mensen er helemaal niets meer van.'
Geloof ≠ geloven
Hendrikse maakt onderscheid tussen geloof en geloven. Geloof omschrijft hij als een opvatting die je kunt hebben, geloven noemt hij een manier van zijn: je bent of leeft gelovig.
Geloven is je manier van leven: hoe ga jij om met wat er gebeurt, hoe handel je en vanuit welke overtuiging. God is maar een woord, en om te geloven heb je het niet nodig. Het gaat om wat eronder ligt aan ervaring.
Hendrikse roept de kerk op haar oogkleppen af te gooien en zich open te stellen voor nieuwe geluiden en een nieuwe taal.
'Stel je voor, je weet van niets en je vraagt: 'Is hier ook een wc?' En je krijgt als antwoord: 'Ja, naast de consistoriekamer, ziet u daar de kerkrentmeester die bij het liturgische centrum staat te praten met de tertius van het breed moderamen van de classis?' Dan heb je toch al lang in je broek geplast?'
Ik vind dit boek in alle opzichten een aanrader: het leest prettig, ik barstte regelmatig in lachen uit, en ik heb er veel van geleerd. Wat wil een mens nog meer!
Praktische informatie over Geloven in een God die niet bestaat
God is voor mensen die niet beter weten. Die het idee van een God nodig hebben als troost, om zich door het leven te staan.
Dat is wat Willemijn Dicke (1970) dacht over het geloof. Ze was wat ze zelf noemt, een militant atheïst. Onder vrienden, noemde ze mensen die geloofden zelfs 'christenhonden'.
Willemijn Dicke toen ze nog atheïst was
In haar boek De sjamaan en ik beschrijft ze heel duidelijk hoe ze vroeger over geloven dacht:
'Ooit had religie een functie gehad in de maatschappij. Maar wij, modernen, hadden religie niet meer nodig. We konden natuurverschijnselen op wetenschappelijke wijze verklaren; het humanisme kon net zo goed regels aan reiken als de bijbel.'
Over haar moeder, die leed aan ongeneeslijke kanker en de wens uitsprak dat ze volgend jaar weer op de tennisbaan zou staan schrijft Willemijn:
'De wens om weer op de tennisclub rond te lopen en de wens om bij God inde hemel te zijn waren identitieke illusies voor mij. Begrijpelijk maar ontsprongenaan een geest die zijn eindigheid niet onder ogen durft te zien.'
En aan haar kind legt ze uit:
'Mensen hebben ooit een God verzonnen omdat ze dan regels krijgen voor hoe ze een goed leven moeten leiden. Dit mag wel en dat doe je maar liever niet en weer iets anders is absoluut verboden. Dat vinden ze te ingewikkeld om zelf te bedenken.'
Het mag duidelijk zijn: Willemijn Dicke had helemaal niets met religie. Hoe kan het dan dat ze een boek schreef waarin ze haar zoektocht naar zingeving beschrift. Een zoektocht waarbij ze onder andere te rade ging bij sjamaans, healers, goeroes, swami's en priesters?
Wat gebeurde er met Willemijn Dicke?
In de eerste plaats voelde Willemijn geen plezier en vreugde meer over haar leven. Haar leven was volgens maatschappelijke normen een succes, maar ze vond er 'helemaal niets meer aan.'
Alles wat ze deed voelde zinloos, en ze had vaak moeite om 's ochtends uit bed te komen. In het programma De Verwondering omschrijft ze haar zoektocht zelfs als een noodzaak en existentieel gat. Zelfs haar baan in de wetenschap, ooit het hoogst haalbare voor haar, voelde zinloos.
Ze begon met zenmeditatie, omdat dit haar een kwestie leeg van de geest trainen.
Eenheidservaring
Op een dag heeft ze tijdens een fietstocht met haar gezin ineens een heel bijzondere ervaring. Ze staat bovenaan de dijk te wachten en kijkt door de takken van de bomen om haar heen naar de lucht.
'De frisgroene blaadjes, sommige nog half opgerold aan de takken, filteren de zonnestralen tot stroboscopisch licht. Ineens los ik op. (...) Ik ben geheel opgegaan in de natuur, in alles.'
In het laatste hoofdstuk noemt Willemijn haar kennismaking met religie langs de weg van de mystiek. Van binnenuit. In haar boek is de bovengenoemde ervaring aanleiding om verder te gaan zoeken.
Overigens blijkt er een naam te zijn voor Willemijns ervaring: een eenheidservaring. Hij opent bij Willemijn voorzichtig een deur: is er misschien een werkelijkheid die zich niet laat kennen via wetenschappelijke methoden?'
Willemijn zoekt naar 'een beetje lichtheid en lol in haar leven,' waarbij ze benadrukt dat ze niet haar denkvermogen opzij wil schuiven!
Eén van de dingen die me trof in haar boek is het spanningsveld tussen haar ratio en praktische kant enerzijds en anderzijds de spirituele ervaringen. Zo wordt ze door een sjamaan bewerkt met een vogelveer en vraagt ze zich bezorgd af of die wel schoon is.
Willemijn schrijft dat mensen hun vrijheid inleveren voor de bescherming van de kerk. En dan concludeert ze: 'Ik heb niet eens de bescherming van de kerk gerkegen in ruil voor het inleveren van mijn vrijheid. Ik heb uit eigen beweging dit leven met diploma's, een hypotheek en nette buren gekozen.'
Als ze naar een bijeenkomst gaat voor het medicijnwiel vraagt haar man grappend: 'Ga je op je bezemsteel of met de auto?' Om die passage heb ik hartelijk moeten lachen : )))
'De niet cognitieve aanvliegroute heeft me tot nu toe meer opgeleverd dan al die boeken en ansaalystes bij elkaar.'
Pater Rycho merkt op dat als ze altijd tegenwind heeft, het misschien tijd is om haar scheepje te keren.
Als je voortdurend je best loopt te doen om dingen voor elkaar te krijgen en het lukt niet, overweeg dan eens om stil te zitten, zodat je gevonden kunt worden. (Ook Pater Tycho).
Belangrijke vraag: 'Moet jij jouw ziel geweld aandoen door het leven dat je nu leidt?'
'Ik gun iedereen een religieus besef, maar ik weet dat er geen rationale weg bestaat naar die andere werkelijkheid. Anders dan wetenschappelijke inzichten verloopt de route naar geloof niet stapje voor stapje, netjes geordend van premisse naar argument naar bewijs.'
Hoe is het nu Met Willemijn Dicke
In interviews lees ik dat Willemijn Dicke zichzelf nu als een stuk stabieler omschrijft. Ook camoufleert ze haar geloof niet meer. Ze omschrijft zichzelf als een 'liefdevollere moeder en een rustiger mens.'
Mijn conclusie over De sjamaan en ik
Eigenlijk vind ik de titel verkeerd gekozen, want daardoor had ik eigenlijk geen zin om het boek te lezen. Ik verwachtte een zweverig boek over vage sjamaans... Maar het feit dat Willemijn Dicke universitair geschoold is, en zelf al huiverig voor zweverig gedoe, maakte dat ik mijn twijfels over het boek al snel kwijtraakt.
Overigens eindigt Willemijns zoektocht bij de christelijke mystiek.
Willemijn blijft kritisch gedurende haar zoektocht
Als ik dingen zweverig vond in het boek, dan was Willemijn de eerste die dit zelf al benoemde : ) Daarmee val ik feitelijk in dezelfde valkuil waarin Willemijn ook altijd viel: mensen beoordelen op hun intelligentie en opleiding. Hoe hoger de opleiding, hoe meer waarde ik echt aan hun oordeel. Het speelde mij bij het lezen van dit boek in ieder geval behoorlijk parten.
Met wetenschappelijke achtergrond zingeving zoeken
Juist het feit dat zo'n hoogopgeleide vrouw op deze manier zingeving zocht, maakte dat het me interesseerde. Iemand met een wetenschappelijk achtergrond, die zich nu dus niet in de luren laat leggen, en dan toch vatbaar zijn voor het idee dat er meer is tussen hemel een aarde. Het maakte me nieuwsgierig en hoopvol. Ik was benieuwd of ze antwoorden zou vinden, en zo ja welke.
Opvallend vind ik dat, dat toen Willemijn zich openstelde voor de mogelijkheid dat er meer is tussen hemel een aarde, onderzoekender werd dan ze was als wetenschapper ; )
Al met al heb ik het boek met veel plezier gelezen, en stemt het beslist tot nadenken.
Praktische informatie over De sjamaan en ik
De sjamaan en ik is voor 19,95 te koop bij bol.com. Maar ik haalde het boek uit de bieb.
Wil je meer weten over Willemijn, bezoek dan haar website.
Ik vind Teea Goans lied 'Letter from God' erg mooi.
Vanwege de melodie maar meer nog vanwege de lyrics. De boodschap dat je 'het verschil' kunt maken: door in je directe omgeving een goed mens te zijn, draag je bij aan het grote geheel! Daarnaast luister ik er ook graag naar in moeilijke tijden. Ik vind het bemoedigend.
De zegen aan het eind van een kerkdienst vind ik altijd weer een mooi en belangwekkend moment. Het voelt als een stukje veiligheid dat ik meekrijg voor de week die voor me ligt; een soort hand op mijn schouder.
De zegen aan het eind van de kerkdienst
Hieronder de zegen zoals ik die recent hoorde:
'De Eeuwige zij voor u om u de weg te wijzen.
De Eeuwige zij achter u om u in de rug te sterken.
De Eeuwige zij naast u als een goede vriend.
De Eeuwige zij om u heen als een beschermende mantel.
De Eeuwige zij in u als liefde en vrede.'
De bijbel is een boek waar je telkens nieuwe dingen in ontdekt. Zaken waar je eerst overheen las, krijgen later in je leven plotseling nieuwe betekenis.
Kernkwaliteiten, valkuilen en allergieën
Neem nou het fenomeen kernkwaliteiten. Kernkwaliteiten zijn je positieve eigenschappen. Zo geloof ik graag dat één van mijn kernkwaliteiten 'daadkracht' is. Maar zo'n kwaliteit kan tegelijkertijd je valkuil zijn. In mijn geval verandert mijn daadkracht nog wel eens in 'wild' en 'onbezonnen' gedrag.
Wanneer een ander doorschiet in zíjn of háár kwaliteit, dan kan dat enorme irritatie oproepen. Dat is dan je allergie. Zo krijg ik vlekken in mijn nek van mensen die enorm de aandacht naar zich toetrekken, en uuuuurenlang aan het woord zijn. En dan ook nog zeggen dat ze zo bescheiden zijn. Aargh! Ooit zat ik in een groep waarin iemand ontzettend veel tijd innam door te vertellen over hoe ze nooit aan de beurt kwam...
Wanneer iets je ontzettend irriteert dan is dat heel informatief: hoe meer je je ergert aan die ander, hoe meer dat vertelt over jou. De kwaliteit die achter zo'n allergie schuilgaat is iets waarin jij je nog kunt verbeteren. Terugkomend op mijn voorbeeld: de kwaliteit van aandachttrekkers is waarschijnlijk dat ze goed voor zichzelf kunnen opkomen, en dat in vind ik zelf inderdaad lastig.
Wat hebben kernkwaliteiten met de bijbel te maken?
Dit hele verhaal over kernkwaliteiten deed me plotseling denken aan deze bijbelpassage:
'Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt? Hoe kun je tegen hen zeggen: “Laat mij de splinter uit je oog verwijderen,” zolang je nog een balk in je eigen oog hebt? Huichelaar, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien om de splinter uit het oog van je broeder of zuster te verwijderen. (Mattheüs 7: 3-5)'
Het verhaal over de splinter en de balk en kernkwaliteiten
De splinter in het oog van je zuster, is je allergie. Maar het is je allergie, omdat je zelf een balk in je oog hebt. Door jezelf te ontwikkelen en wat aan die 'balk' te doen zul je je niet langer of minder storen aan de 'splinter' van een ander.
Het is een overbekend gedicht, maar het blijft mooi vind ik. En er zijn ook diverse muzikale versies van. Ik deel er graag eentje met jullie, want het is een troostrijke boodschap.
David had ik immers leren kennen als de underdog, en de 'good guy'. Maar toen hij koning was, toonde hij een donkere kant.
David pikt andermans vrouw in
Hij kreeg een oogje op de vrouw van Uria, Betseba genaamd. Hij zag haar vanaf het dak van zijn paleis een bad nemen, en vond haar erg aantrekkelijk. Een vieze gluurder was hij dus ook nog! Hij verleidde Betseba. En toen ze zwanger werd van David probeerde hij te redden wat er te redden viel. Hij riep Uria terug van het front, zodat hij later zou denken dat híj de vader was van de baby.
Maar Uria kwam niet.
Toen gaf David opdracht om Uria vooraan te laten vechten zodat hij zou sneuvelen. Dus niet alleen verleidde Davids andermans vrouw, hij probeerde er ook nog mee weg te komen!
Het verhaal van David en Betseba in een modern jasje
In de bibliotheek zag ik het boek Femme fatale liggen, met op de cover de tekst:
'Een hedendaagse vertelling naar het verhaal van David en Batseba'.
Ik heb het gelezen, en het is een goede weerspiegeling van het oorspronkelijke bijbelverhaal. Het bijbelverhaal leest nu als een moderne roman.
Overeenkomsten tussen de bijbelse en moderne David
De mannelijke hoofdpersoon heet zelfs ook David. En de overeenkomsten zijn opvallend
Beide Davids hebben een machtige positie
Beide Davids laten hun concurrent vermoorden, hoewel de moderne David een nog iets actievere rol heeft in de dood van de bedrogen echtgenoot vind ik.
In beide verhalen komt de bedrogen echtgenoot niet thuis, waardoor het kind niet kan worden geclaimd als zijnde van de echtgenoot.
Over Betseba
En hoe zit het met Betseba? Dat heb ik me ook altijd wel afgevraagd! Waarom liet zij zich verleiden, terwijl ze van haar man hield? In de moderne versie blijkt dit te zijn vanwege een combinatie van grote eenzaamheid en de aantrekkingskracht van David. Betseba heet overigens Beth in het hedendaagse verhaal.
Rare titel: Femme fatale
De titel van het boek vind ik raar. Want Beth is allesbehalve een femme fatale. Zo gedraagt ze zich helemaal niet. Het boek had beter Homme fatale kunnen heten vind ik! Want Dávid is degene die de reeks gebeurtenissen in gang zet die Beths man fataal worden!
De oorspronkelijke titel is een stuk beter: 'Forbidden'. Dat dekt wél de lading!
Conclusie over Femme fatale
Ik vond het verhaal wat oppervlakkig. De karakters hadden wat mij betreft wel meer diepgang mogen hebben. Maar het idee van een bijbelverhaal in een modern jasje, vind ik toch erg leuk gevonden.
Lucas 5, 1-11 vertelt het verhaal van Jezus die tegen de vissers zegt: 'Vaar naar diep water.' Daar hebben de vissers eigenlijk weinig zin. Ze hebben de hele nacht al gevist, en ook nog eens niets gevangen. Maar ze doen het toch, en vangen zoveel vis dat hun netten ervan scheuren.
Durf nieuwe wegen in te slaan
Tijdens een kerkdienst verklaarde de voorganger 'het diepe' met nieuwe wegen durven inslaan. 'In het diepe durven springen,' geen vaste grond meer onder je voeten voelen. In moderne taal gezegd: 'Uit je comfort zone gaan'. Ik vond het een prachtige toepassing van dit bijbelverhaal. Het is inspirerend en hoopgevend, want juist als de vissers naar dat diepe, onbekende gaan, vangen ze veel vis.
Levensles
Wat ik hier als levensles uithaal is dat het goed kan zijn om het oude los te laten, om oude patronen te doorbreken. En dat als je iets nieuws durft te proberen dit soms juist veel meer vruchten afwerpt.
Ik ben niet persé een trouwe kerkganger, in de zin dat ik wekelijks naar de kerk ga. Maar ik ben wel trouw in de zin dat ik er telkens naar terugkeer. De kerk is in die zin een rode draad in mijn leven. Soms kom ik er tijden niet, maar dan ineens, kan ik het verlangen voelen een dienst bij te wonen. En als ik er dan eenmaal ben, voel ik me altijd weer blij en dankbaar dat ik de mogelijkheid heb. Dat blije gevoel van dankbaarheid inspireerde me tot het schrijven van een post over 10 redenen om naar de kerk te gaan.
10 redenen om naar de kerk te gaan
De kerk is een plek van rust en bezinning. In onze hectische maatschappij kan de kerk een rustpunt vormen. En het enige wat je daarvoor hoeft te doen is er naar toe te gaan.
Je hoeft je niet aan te melden voor een kerkdienst. Dat geeft een gevoel van vrijheid.
In de kerk zitten doorgaans mensen die net als jij op zoek zijn naar bezinning of rust.
Een kerkdienst tilt je even boven je aardse beslommeringen uit. Je neemt even een soort van time-out uit je leven.
De preek, overdenking of hoe ze het ook noemen kan nieuwe inzichten opleveren, je verrassen of zelfs inspireren. Ik merk dat een preek me soms de hele week kan bijblijven, en dat ik er over na blijf denken. Dan overdenk ik de De Overdenking : )
Als je vaker naar de kerk gaat, dan ga je de andere mensen kennen. Dat kan een gevoel van gemeenschap geven, die maakt dat je je ingebed voelt.
Aan het eind van een kerkdienst krijg je de zegen mee. Ik vind dat altijd weer een mooi moment, dat me sterkt voor de week die voor me ligt.
In de kerk hoor je mooie muziek. Die muziek kan soms onverwachte emoties oproepen, of dingen in je openen die anders verborgen zouden blijven.
Aan het eind van een kerkdienst is er vaak een kopje koffie.
Het is bijzonder dat in het oneindige heelal, op de planeet aarde, in Nederland op die plek een groepje mensen bij elkaar komt om even letterlijk en figuurlijk stil te staan. En jij bent daarbij.
Als kind had ik een grote afschuw van de Farizeeërs! In de bijbelverhalen die 'de Meester' voorlas waren ze steevast heel gemeen tegen Jezus, en probeerden ze hem erin te luizen. Het woord 'Farizeeër' is anno 2019 nog steeds een soort scheldwoord, ook al wordt het niet vaak gebruikt. Als je het woord Farizeeër opzoekt in de online Van Dale dan vind je: schijnheilige, huichelaar.
Toen ik gisteren in de kerk was, vergeleek de voorganger minister Arie Slob met een farizeeër.
Minister Arie Slob als moderne Farizeeër
De 'overdenking,' zoals dat tegenwoordig heet, ging over wetten en regels. En dat die wetten en regels er zijn om ons te beschermen. Maar, die wetten moeten geen doel op zich zelf worden.
Een wet of regel reflecteert een diepere waarheid. Een norm. ms gaat die diepere waarheid, of dat belang boven de regel.
De voorganger gaf als voorbeeld een weg waarop je maar 30 kilometer mag rijden. Dat is voor ieders veiligheid. Maar wat nou als iemand een ernstig ongeluk heeft gehad, en je wilt die persoon zo snel mogelijk naar het ziekenhuis brengen. In zo'n geval rijd je waarschijnlijk harder dan 30 kilometer per uur. Niet omdat je de regel onzin vindt, maar omdat er op dat moment een groter belang in het geding is.
Hoe kwam de voorganger er nu bij om Arie Slob te vergelijken met een Farizeeër?
Ze gaf als voorbeeld de scholierenstaking van donderdag 7 februari voor een beter klimaatbeleid. Deze scholieren hielden zich die dag niet aan een wet, namelijk de Wet op de Leerplicht. Volgens de voorganger deden ze dat niet omdat ze die wet onzin vinden, maar omdat op dat moment iets anders belangrijker was. In dit geval het klimaat.
De scholieren hielden zich niet aan een regel, maar deden dit vanwege een groter doel.
Maar minister Arie Slob vond dat de scholieren maar in hun eigen tijd moesten staken, oftewel in het weekend. En nu komt de vergelijking met de Farizeeërs.
In de bijbel geneest Jezus regelmatig mensen op de Sabbath. Op die dag mocht hij dat volgens de wet niet doen, dus dat maakte de Fariezeërs erg kwaad. Net als Arie Slob. Arie Slob is een moderne farizeeër omdat hij valt over een wet, terwijl het om iets belangrijkers gaat. Hij zei in verband met de scholierenstaking voor het klimaat:
'Daar is zaterdag een uitstekende dag voor.'
Of zoals de Farizeeërs destijds zeiden als Jezus iemand genas op zondag: 'Daar zijn andere dagen voor.'
Slotgedachte
Ik houd ervan als bijbelverhalen worden uitgelegd op een manier dat ze van toepassing zijn in het dagelijks leven. De vergelijking van Arie Slob met een farieeër vond ik verrassend, en na het horen van de uitleg, erg treffend.
Regels zijn er niet voor niets, en het is belangrijk dat we ons eraan houden. Maar als er een groter belang speelt, waardoor oorspronkelijk de regel zelfs in het leven is geroepen, dan moet je je niet blind staren op de regel maar op het belang dat de regel dient.
Denk in dit verband ook aan het kinderpardon voor 'gewortelde kinderen van asielzoekers die niet onder het kinderpardon vielen.' Volgens De Regel moesten ze weg uit Nederland.
Maar uiteindelijk woog barmhartigheid zwaarder dan de regel.
De documentaire Amish - A Secret Life geeft een mooi beeld van het leven van de Amish.
Wat me vooral opviel was de rust en de vriendelijkheid die Miriam en Dave Lapp uitstralen.
Hun leven lijkt een mooi en vooral rustiger alternatief voor het moderne Westerse leven dat bol staat van de technologie, en gehaast en hectisch is.
'Ik geloof niet meer in God. Ik mis hem nog elke dag.'
Dat zinnetje las ik laatst ergens, en het trof me.
Ik geloofde in God in de hemel, die hemel en aarde gemaakt had
Als kind geloofde ik in het klassieke beeld van God. Als een vriendelijke oude man, hoog in de hemel. Hij hield toezicht op de wereld, en zorgde er voor dat alles weer goed kwam. De God waarin ik als kind geloofde was een liefdevolle God. Een God die er altijd voor je was.
Het kómt niet altijd goed...
Dat beeld van God ben ik kwijtgeraakt. Het leven ís niet rechtvaardig, en het kómt niet altijd goed. En dat komt niet door God, maar gewoon door hoe het leven is.
Maar dat bééld van God, mis ik nog regelmatig. Want het was een veilig en fijn idee dat er daarboven iemand een oogje in het zeil hield. Evenals de belofte dat het uiteindelijk allemaal weer goed zou komen.
Veilig achterop, bij Vader op de fiets
Vandaag hoorde ik tijdens het hardlopen een lied van Paul van Vliet. Het heet 'Veilig achterop, bij vader op de fiets.' Paul van Vliet zingt over hoe veilig hij zich voelde. 'Vader wist de weg, en ik wist nog van niets'.
Het deed me ineens denken aan mijn Godsbeeld! Paul van Vliets lied is een lied van melancholie en verlangen. Naar veiligheid. Als je 'Vader' met een hoofdletter schrijft, heb je ineens het verlangen naar die almachtige, liefhebbende God die voor je zorgt.
Ben ik eenmaal in de kerk, dan vind ik het best fijn. Maar om er te kómen. Dat valt niet mee.
Als ik op zondagochtend voor de keuze sta: ga ik hardlopen of ga ik naar de kerk, dan verliest de kerk het altijd.
Zondag is de enige rustdag
Anno 2013 is het leven vaak zo druk, dat zondag de enige dag is waar op er niets hoeft. Na de werkweek, is zaterdag in veel gezinnen een dag van praktische dingen in huis doen. En een dag waarop kinderen naar sportclubjes en wedstrijden moeten worden gereden.
Geen wonder dat op zondag veel mensen het liefst even niets doen. Alhoewel al die sportactiviteiten ook steeds meer oprukken naar de zondag, maar dit terzijde.
Kerken wanneer het jou uit komt
Dominee Fred zei in Radio Gelderland dat hij snapt dat mensen op zondag liever bij hun gezin zijn, of op het sportveld staan. (Dat laatste snap ik dan weer niet!) En daarom nam hij het initiatief tot een internetkerk: mijnkerk.nl. Daar vind je online kerkdiensten, verhalen, gebeden, je kunt er een kaarsje branden etc. Het is een soort online gemeente.
Je kunt de preken beluisteren wanneer het jou uitkomt. Een preek duurt ongeveer drie minuten. Want volgens dominee Fred kun je je boodschap ook best in drie minuten vertellen. Dat vind ik erg verfrissend!
Ik heb de website mijnkerk.nl bezocht, en ik vind het een prettige site. Het oogt rustig, en de filmpjes van dominee Fred zijn best inspirerend. En er zijn al best veel mensen actief!
Ik vind het een mooi initiatief! Ook al kan het natuurlijk niet een 'real life' gemeente vervangen.
Mijn oudste zoon is vorige week met een nieuwe opleiding begonnen. Hij moet nu 8 kilometer fietsen, en dan met de trein naar zijn nieuwe school. Onderweg moet hij ook nog een keer overstappen.
Als moeder vind ik dat maar spannend. En dus overlaadde ik hem met last minute moederlijke adviezen. En ik zette snel wat extra beltegoed op zijn mobieltje, stopte hem een portemonnee met kleingeld toe, en gaf hem een tas voor zijn boeken. En toen het regende legde ik zijn regenpak vast klaar, zodat hij niet de hele dag in natte kleren hoefde te lopen.
Maar mijn zoon vond al die dingen niet nodig. Hij slingerde zijn oude rugzak op zijn rug, en vertrok gewoon. Op zijn manier. David
Plotseling moest ik toen aan het verhaal van David en Goliath denken. Toen David het tegen die grote reus moest opnemen, hees Saul hem in een groot harnas. Hij zette hem een bronzen helm op en deed hem een borstpantser aan. Want dat was de manier waarop Saul de strijd aan ging.
Maar voor David voelde het niet goed. Hij kon er niet eens in lopen. Het was zogezegd niet zijn stijl van aanpak.
David deed het op zijn eigen manier.
En die werkte uitstekend, zoals we allemaal weten.
Als moeder moet ik mijn zoon de kans en ruimte geven om de dingen op zijn manier te doen. Al mijn adviezen en spullen die ik hem wilde meegeven, waren als de bronzen helm en het borstpantser.
Ik moet vertrouwen hebben dat hij het kan op zijn eigen manier.
Net als David.
1 Samuel 17-58
'Toen hielp hij David in zijn wapenrusting; hij zette hem een bronzen helm op en deed hem een borstpantser aan. 39 Ten slotte gordde David zijn zwaard over zijn uitrusting en probeerde te lopen, want hij was er niet in geoefend. ‘Ik kan er niet in lopen,’ zei David tegen Saul, ‘ik ben er niet in geoefend.’ Hij trok alles weer uit, 40 pakte zijn stok, zocht in de beek vijf gladde stenen uit en stopte ze in zijn herderstas. Toen ging hij met zijn slinger in de hand op de Filistijn af.'
Ik vind het fascinerend hoe je soms bijbelverhalen terug ziet op onverwachte plekken! Zoals in de Deense serie Borgen.
Borgen
Borgen gaat over Birgitte Nyborg die minister president van Denemarken wordt. Behalve minister president is Birgitte ook echtgenote en moeder van twee kinderen. In het derde, en laatste seizoen van de serie is Birgitte niet langer minister president, maar werkt ze in het bedrijfsleven.
Discipelen
Dan besluit Birgitte om opnieuw de politiek in te gaan. Ze start een nieuwe partij, en verzamelt mensen om zich heen. Een van haar 'discipelen' is Nete Buch. Ze is jong, enthousiast, en één van Birgitte's grootste fans.
Nete Buch als moderne Judas
Toch is het Nete die Birgitte verraadt! En net zoals Judas Jezus verraadde om hij teleurgesteld in hem was, zo verraadt Nete Birgitte. Wanneer Birgitte andere keuzes maakt dan Nete verwacht, verraadt ze haar door partij geheimen door te brieven aan de vijand.
Wat Nete en Judas zo opvallend gemeenschappelijk hebben is dat ze juist de grootste fan waren van degene die ze verraden!
Ik vind dit een prachtig voorbeeld van de tijdloosheid van bijbelverhalen.
Er zijn grenzen aan mijn vermogen om Zen te blijven als ik langdurig en hartelijk wordt uitgelachen.
En dus bracht ik na één lezing de Tienerbijbel snel weer terug naar de bibliotheek. Want ondanks de hippe tekeningen, was het taalgebruik ouderwets en werd God aangesproken met De Heere, met twee 'é's. Wanneer God met De Heere wordt aangesproken dan is er in de regel sprake van een streng Godsbeeld en Jezusverheerlijking. Dus ik kon het de kinderen eigenlijk niet eens kwalijk nemen dat deze tienerbijbel hen niet aansprak.
Maar toen zaten we dus zonder bijbel. Mismoedig keek ik naar de kinderbijbels in onze boekenkast. Welke was geschikt? De ene was te zwaar op de hand, de andere te breedsprakig, en weer een andere hadden we al tien keer gelezen. Toen viel plotsklaps een zonnestraal op De Kijkbijbel als een teken uit de hemel van De Heere.
Oké, eigenlijk viel mijn oog er toevallig op, maar dat klinkt zo saai.
Nu lees ik dagelijks mijn pubers voor uit de Peuterbijbel, en het is een groot succes! De verhalen zijn kort genoeg voor hun minimale aandachtsspanne, en er zitten heel veel plaatjes in. En ík ben blij omdat de vertellingen in de Peuterbijbel heel efficiënt geschreven zijn, en de kinderen dus goed bekend worden met dit culturele en religieuze erfgoed. In korte zinnen, worden heel adequaat lange bijbelverhalen uit de doeken gedaan!
Wie had gedacht dat de Kijkbijbel zo geschikt zou zijn voor pubers?!
'Geen profeet is in zijn eigen land geëerd,' gaat het gezegde, en daar denk ik dan maar aan als mijn kinderen mij weer eens uitlachen als ik hen trakteer op een bijbelverhaal.
Aangezien ik als moeder tegelijkertijd de kok, ober, serveerster en afwashulp ben, eet ik vaak nogal haastig. Daardoor ben ik meestal veel sneller klaar dan mijn kinderen. Het feit dat de kinderen ook nog eens veel tijd nodig hebben om met hun vingers alle groentes er uit te vissen helpt ook niet. En aangezien hun tafelconversatie maar matig is, verveel ik me dan, en krijg de neiging ze op te jagen.
Om dit te voorkomen lees ik ze dagelijks een verhaal uit de bijbel voor zo gauw ik mijn bordje leeg heb. Zo zorg ik ervoor dat hun bijbelkennis op peil is, en scoor bovendien punten als Goede Moeder. Maar het valt niet mee dagelijks hun gegiebel te trotseren…
Gelukkig had de bibliotheek gisteren eindelijk weer eens een hele nieuwe kinderbijbel: een Tienerbijbel om precies te zijn! Geschreven door ene Willem Vink. De voorkant ziet er in ieder geval veelbelovend uit.
Ik ben benieuwd hoe deze bijbel gaat uitpakken.
Eerder zong Brad Paisley er al over dat, ook al komen je wensen en verlangens niet uit, dat niet wil zeggen dat ze niet gehoord worden. En in onderstaande video zingt Garth Brooks prachtig over Unanswered Prayers. 'Sometimes I thank God for unanswered prayers
Remember when you're talkin' to the man upstairs That just because he doesn't answer doesn't mean he don't care Some of God's greatest gifts are unanswered prayers'
Het is eigenlijk een variant op het Engelse gezegde: 'Be careful what you wish for, you just might get it'.
Het idee achter een gebed dat niet wordt verhoord, is dat achter dat ogenschijnlijke 'nee' een 'ja' schuilt voor iets anders. En die boodschap hoor je terug in Unanswered Prayers.
Dagelijks las onze schoolmeester uit de bijbel voor, en ook het verhaal van de tollenaar Zacheüs kwam voorbij. Zacheüs was een vervelend ventje dat anderen teveel belasting liet betalen, en hun geld vervolgens in zijn eigen zak stak. Maar in het bijbelverhaal is hij de underdog, voor wie Jezus opkomt.
Als Jezus op een dag naar zijn woonplaats komt, klimt Zacheüs die nogal klein is, in een boom om Jezus toch te kunnen zien. Tot verontwaardiging van alle brave mensen kiest Jezus dan juist Zacheüs uit om bij op bezoek te gaan. Zelfingenomen vond ik die mensen maar stom, en was ik vóór Zacheüs. Zoals ik al zei: ik was een echt Jezuskindje.
Maar nu las ik laatst ergens dat de moderne tollenaar de mensen zijn die bij de NS werken of bij de SNS bank. Die mensen die zichzelf dikke, vette bonussen toebedelen terwijl hun werk dat beslist niet verdient. En ik voelde de ergernis in mij oplaaien! Die lui verdienen het inderdaad niet om er uitgepikt te worden. Hoezo sympathiek, of underdog?
Het is veel makkelijker om sympathie te voelen voor de abstracte Zacheüs dan voor zijn moderne variant!
Misschien dat het zou helpen als ze in navolging van Zacheüs hun bonussen terug geven?
Het verhaal van Zacheüs (Lucas, 19: 1-10)
[1] Jezus ging Jericho in en trok door de stad. [2] Er was daar een man die Zacheüs heette, een rijke hoofdtollenaar. [3] Hij wilde Jezus zien, om te weten te komen wat voor iemand het was, maar dat lukte hem niet vanwege de menigte, want hij was klein van stuk. [4] Daarom liep hij snel vooruit en klom in een vijgenboom om Jezus te kunnen zien wanneer hij voorbijkwam. [5] Toen Jezus daar langskwam, keek hij naar boven en zei: ‘Zacheüs, kom vlug naar beneden, want vandaag moet ik in jouw huis verblijven.’ [6] Zacheüs kwam meteen naar beneden en ontving Jezus vol vreugde bij zich thuis. [7] Allen die dit zagen, zeiden morrend tegen elkaar: ‘Hij is het huis van een zondig mens binnengegaan om onderdak te vinden voor de nacht.’ [8] Maar Zacheüs was gaan staan en zei tegen de Heer: ‘Kijk, Heer, de helft van mijn bezittingen geef ik aan de armen, en als ik iemand iets heb afgeperst vergoed ik het viervoudig.’ [9] Jezus zei tegen hem: ‘Vandaag is dit huis redding ten deel gevallen, want ook hij is een zoon van Abraham. [10] De Mensenzoon is gekomen om te zoeken en te redden wat verloren was.’
Als kind kreeg ik een duidelijke boodschap mee: 'Zorg dat je een goede opleiding krijgt.' En ter illustratie vertelden mijn ouders het bijbelverhaal van de talenten, waarbij de boodschap is dat je de talenten die je hebt meegekregen, niet mag verspillen maar goed moet gebruiken. En dat deed ik dus.
Hoe ik de carrièreladder beklom
Ik volgde zes jaar VWO, en koos vervolgens voor een studie psychologie aan de universiteit. Succesvol beklom ik de ladder, en nadat ik succesvol afstudeerde ging ik solliciteren. Maar na een jaar gaf ik voorrang aan een veel dieper en groter verlangen: kinderen en een groot gezin! En daar ben ik nog steeds blij om.
Niet alleen omdat ik dolblij ben met mijn kinderen, en het feit dat ik er fulltime voor ze kan zijn, Maar ook omdat het me een ander, onbekend talent bracht: bloggen!
Volgens de Psychologie van de Levenskunst gaat het in het leven om het vinden van een balans tussen de maakbaarheid van het leven, en aanvaarden wat er is.
Tot op zekere hoogte kun je dingen in je leven soms beïnvloeden of veranderen, maar er zijn ook veel dingen waaraan je helemaal niets kunt doen! Vooral als dat geen leuke dingen zijn, vind ik het wel eens lastig om dat te accepteren. Dan heb ik een gevoel van verontwaardiging en denk: 'Ja maar, dát heb ik niet besteld!!!'
Niet mijn wil geschiedde, maar de uwe
Het deed me denken aan de uitspraak 'Niet mijn wil geschiedde, maar uw wil', en hoe dit feitelijk hetzelfde zegt: aanvaarden wat er is.
Dus als het buiten plenst terwijl ik had gerekend op stralende zonneschijn, dan oefen ik mezelf in het accepteren van wat er is.
Niet omdat ik denk dat God achter al die regen zit, maar omdat de uitspraak 'Niet mijn wil geschiedden, maar de uwe' een algemene levensinstelling weerspiegelt, waarvan ik denk dat die wijsheid en rust brengt.
