Overal Boeddha's, en hoe ik geen verlichting bereikte

Als moeder van vijf kinderen kan ik natuurlijk niet zo maar even op retraite gaan in een klooster in Nepal.

Daarom was ik erg blij dat schrijfster Mariëlle Hageman het had gedaan, en zo vriendelijk was een boek te schrijven over haar ervaringen. Ik verlang namelijk erg naar meer rust en evenwicht in mijn leven, en zou het niet handig zijn als ik aan de hand van Mariëlle's boek kon leren hoe ik dat moest aanpakken?!

Boeddhisme: volg de instructies!

Mariëlle voelt zich tot het Boeddhisme aangetrokken door de eenvoud en nuchterheid van de Boeddhistische leer. De sleutel tot geluk is simpelweg ervoor kiezen op een andere manier tegen het leven aan te kijken.

Mariëlle: 'Ik dacht, als ik me kan terugtrekken in de Himalaya om mijn geest daar echt te doordrenken van deze materie, dan komt het allemaal goed. Dan houd ik vanzelf op mijn tijd te verspillen aan onbenulligheden.'

Maar de titel van het boek verraadt al dat het Mariëlle niet gaat lukken 'verlicht' te worden.

Haat en venijn in het klooster!

Mariëlle's tijd in het boeddhistische klooster in Nepal, deed me sterk denken aan Fleur Brockhus' boek De urenfabriek. Alleen speelt dát zich af in de keiharde advocatenwereld. Maar de haat en nijd achter de schermen, het gebrek aan waardering en bescherming van de mensen waarvan je júíst hulp verwacht, zijn precies hetzelfde!

Boeddhistische desillusie

Het is niet alleen voor Mariëlle een desillusie! Ook als lezer was ik teleurgesteld in de kleinzieligheid van de mensen in het boeddhistisch klooster, waarvan je toch juist verwacht dat zij dit soort gedrag ontstegen zijn? Maar niets anders is waar. En de beroemde monnik, die zogenaamd 'verlicht' is, liegt dat het gedrukt staat en toont geen enkele ruggegraat. Als dat 'verlicht zijn' is, doe dan de lamp maar uit!

Mariëlle is herkenbaar, maar ook weer niet!

Ik vond Mariëlle erg herkenbaar in haar verlangen naar erkenning van de waarde van haar werk. Zeker als moeder kan ik daar naar hunkeren. Maar als het je lukt om verlicht te worden dan heb je die erkenning niet langer nodig, is de theorie. Mariëlle krijgt de erkenning waarnaar ze zo verlangt niet, onder het motto: 'Dat moet je helemaal niet nodig hebben.' Zo lust ik ook peultjes.

Wat ik helemaal níét snapte van Mariëlle, is dat ze de monnik nog om advies vraagt nadat hij haar ontslagen heeft, en kwaad over haar heeft gesproken. Waar is je trots Mariëlle?!

Conclusie

Overal Boeddha's, biedt een ontluisterend kijkje in het leven van een Westerse vrouw, in een boedhistisch klooster in Tibet. Zelfs de zogenaamde 'verlichte' mensen, blijken uiteindelijk toch bovenal 'mens' te zijn, en dan niet op de goede manier

Voor het pad van verlichting is het dus beslist niet nodig naar Tibet te gaan. Sterker nog, als je dat soort geniepigheid en geroddel wenst, kun je net zo goed bij een advocatenkantoor gaan werken.

Praktische informatie

De hemel verzonnen?

Karl Marx noemde religie al 'opium van het volk' en tegenwoordig gaan veel mensen er van uit dat het iets is dat door mensen verzonnen is, en dus niet echt. Herman Finkers biedt echter een hele nieuwe kijk op 'verzonnen' en wie er nu eigenlijk wat moet bewijzen.

Zwevende kerkganger

Sinds onze verhuizing ben ik een zwevende kerkganger. Hier in de omgeving zijn verschillende kerken, en de ene keer bezoek ik de kerk in het dorpje Halle, en een volgende zondag ga ik naar Varsseveld voor mijn kerkbezoek.

Maar ook bezocht ik de kerkgemeenschap Come Zelhem die huist in de zaal bij een zwembad, en waar je aan tafeltjes zit, en bij aanvang van de dienst al een kopje koffie krijgt.

Als ik naar de kerk ga zoek ik verdieping, en een moment van stilte en rust in de drukte van mijn dagelijks bestaan. Een kans om tot mezelf tegen te komen. Daarnaast vind ik het gevoel van gemeenschap mooi, dat bijvoorbeeld blijkt uit de bloemen die naar zieken en ouden van dagen worden gebracht na de dienst.

Verder speelt de preek een heel belangrijke rol: ik wil daar graag door 'geraakt' worden. Dus niet dat ik na vijf minuten merk dat ik niets meer heb gehoord van wat de dominee zei. De beste preken vind ik die preken waarin een link wordt gelegd naar ons dagelijks bestaan. Dus niet een abstracte uitleg over het volk van Israël, maar een uitleg van de betekenis van een verhaal anno 2012.

Als ik alle lege plekken in de kerk zie dan vraag ik me af: 'Wat doen kerken fout?!' Want ergens missen ze de boot! Er zijn immers zoveel mensen op zoek naar zingeving, en vroeger bood de kerk die aan. Waarom nu niet meer?

Hoe vaak ga jij naar de kerk?
En waarom denk je dat kerken zo leeglopen?

Kloosterleven

Ik ben gefascineerd door het kloosterleven, en lees gretig alle boeken over, en door kloosterlingen. Wat bezielt mensen om hun leven permanent in een klooster te slijten? Wat zoeken ze daar, en bovenal: wat vínden ze daar?!

Ik ben altijd op zoek naar rust en stilte, en misschien komt daar mijn interesse in het kloosterleven uit voort. Want zoeken kloosterlingen niet ook naar stilte en rust, en daarmee naar God, en zichzelf?

Een jaar geleden las ik Moeilijk te geloven van Suzanna van der Schot. Suzanna trad als jonge dertiger in, in een klooster in Parijs, op zoek naar 'het geheim dat in de stilte verborgen is.' Hoewel ze van plan was voorgoed te blijven, vertrok ze na een jaar. Tegenwoordig woont en werkt Suzanna in Amsterdam.

Twee weken geleden las ik Leven met de beminde, geschreven door Agnes Holvast. Op haar negenentwintigste trad ze toe tot een besloten klooster in Noord-Brabant, op zoek naar stilte, God en spiritualiteit. Ze bleef daar negen jaar, maar besloot toen toch het kloosterleven te verlaten.

Miek Pot koos ook voor het kloosterleven, en woonde maar liefst twaalf jaar in een kluizenaarsklooster. Ook Miek zocht, en werd gegrepen door de stilte van het klooster. Zij doet verslag van haar ervaringen in Naar het hart van mijn ziel. Maar ook zij verliet uiteindelijk het kloosterleven.

Wat bij alledrie de vrouwen duidelijk wordt, is dat kiezen voor een kloosterleven beslist niet 'de makkelijke weg' is! Alledrie worden ze hevig met zichzelf geconfronteerd, leren ze ze veel over zichzelf, en worden er meer 'mens' van.

Ik vind boeken over het kloosterleven fascinerend, omdat daarin de waarde van stilte en rust zo duidelijk wordt. Je losmaken van onze jachtige maatschappij, van eindeloos consumeren, en op zoek gaan naar diepere waarden boeit mij mateloos.

En door boeken over het kloosterleven te lezen, hoop ik manieren te vinden om die rust en stilte te vinden én toe te passen, in mijn eigen dagelijkse leven, als moeder van vijf kinderen.

Rust

'Wie de rust niet in zichzelf vindt, zal haar tevergeefst elders zoeken,' las ik in Anselm Grüns boek Wijsheid van pelgrims.

Als iemand die altijd op zoek is naar (meer) Rust, trof dit citaat mij. Het doet me denken aan al die mensen die op vakantie gaan om tot rust te komen, maar 'zichzelf meenemen', en die rust ook elders niet vinden. Ook moest ik denken aan de vele mensen die meedoen aan kloosterweekenden of retraites in een poging rust te vinden in hun drukke bestaan.

Ik lees graag over kloosters, en het leven daar, maar er een weekend gaan logeren trekt me niet. Ik ken mezelf: ik zou helemaal afgeleid raken door het tellen van de uren tot ik weer naar huis mocht. Ik ben iemand die het liefste thuis is, en dáár rust vindt. Rust zit immers ergens in mezelf, en als ik die thuis niet vindt, waarom dan elders wel?

Zoekt en gij zult vinden

Eenmaal hieraan gekomen met mijn gedachten, moest ik plotseling denken aan het paasverhaal en de rouwende vrouwen die Jezus opzoeken in zijn graf, maar het leeg vinden. En de engel die zegt: 'Waarom zoeken jullie iemand die leeft bij de doden? Hij is hier niet.' Waarbij de boodschap is dat Jezus dichterbij is dan ze denken, en dat ze zoeken op de verkeerde plek.

Geldt dat ook niet voor ons rustzoekers? Zoeken ook wij niet op de verkeerde plek, en is de rust die we verlangen feitelijk dichterbij dan we denken? Namelijk in onszelf?

Spring van dat dak af!

Het boek Johnny Cornflakes is het deels autobiografische verhaal van Denise George. Denise George groeide op in een beschermd gezin, met volop welvaart en luxe, in Tenessee.

Dan wordt haar man Timothy voorganger in Chelsea een armoedige en gewelddadige voorstad van Boston. In Johnny Cornflakes vertelt ze over het (groei)proces dat ze doormaakte door deze verhuizing.

Al je geld weggeven aan anderen

Het was met name de persoon van Mevrouw Bena in dit boek die mij raakte, en die nog lang na het lezen van Johnny Cornflakes in mijn gedachten bleef. Mevrouw Bena was hartstikke namelijk rijk, totdat ze haar huis verkocht en al haar geld weggaf!

Als Denise George haar leert kennen woont mevrouw Bena in een armoedig appartement vlakbij een vuilnisbelt, en verzamelt weggegooide blikjes die ze verkoopt om met dat geld ingrediënten voor koekjes te kopen. En die bakt ze dan niet voor zichzelf, maar voor de leden van het bijbelstudiegroepje waaraan ze deelneemt.

Op een gegeven moment wordt mevrouw Bena gevraagd als huisbaas van een nieuw tehuis voor dakloze gezinnen en mensen aan de rand van de samenleving. Toen dacht ik nog: 'Dat is goed voor haar uitgepakt! Nou heeft ze tenminste weer een fijne woning, en krijgt bovendien salaris!' Maar ook dat geld geeft ze weg.

'Margaret,' zei hij op een keer, 'ik heb gehoord dat je al het geld weggeeft dat ik je betaal om huisbaas te zijn. Als dat waar is, verzoek ik je om ook een deel ervan voor jezelf te gebruiken.'
'Dank je, lieverd,' reageerde ze, 'maar ik heb niets nodig. En de mensen om me heen juist wel.'

Wat mij zo bezig houdt aan mevrouw Bena is de vraag of ze nou alleen maar ontzettend gul en menslievend is, of ook een beetje dom door niet voor zichzelf te zorgen. Is het verantwoord om er zo op te vertrouwen dat de dingen wel op hun pootjes terecht komen? Ook al wordt het vertrouwen van mevrouw Bena niet beschaamd?!

Spring van dat dak af!

Ik moest aan het verhaal in de bijbel denken, waarin de duivel tegen Jezus zegt dat hij gerust van het dak kan springen, want God zal hem wel redden. En Jezus reageert: 'Er staat ook geschreven: Gij zult de Here, uw God, niet verzoeken.'*

Is dat niet wat mevrouw Bena doet? Springt ze figuurlijk ook niet van een dak, door al haar geld weg te geven, en te zien wat er van komt? Of is ze juist lovenswaardig in haar vrijgevigheid en vertrouwen?

Wil je Johnny Cornflakes ook lezen?

Johnny Cornflakes is voor 14,95 te koop bij Bol.com. Maar ik haalde het uiteraard uit de bibliotheek.



* Je vindt deze passage in Mattheus. 4:1-11

Mattheus 25:35-40 in de praktijk

Matteüs 25:35-40

35 Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, 36 ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.”

37 Dan zullen de rechtvaardigen hem antwoorden: “Heer, wanneer hebben wij u hongerig gezien en te eten gegeven, of dorstig en u te drinken gegeven? 38 Wanneer hebben wij u als vreemdeling gezien en opgenomen, u naakt gezien en gekleed? 39 Wanneer hebben wij gezien dat u ziek was of in de gevangenis zat en zijn we naar u toe gekomen?” 40 En de koning zal hun antwoorden: “Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan.”

Aan dit bijbelfragment moest ik denken toen vorige week mijn oudste zoon belde met een onduidelijk verhaal over een vriend die gestrand was met zijn fiets, en nu niet thuis kon komen.

'Mam, ik sta hier met Tim in de stad, en hij kan niet naar huis fietsen. Kun jij hem even naar huis brengen?' Met die vraag belde mijn oudste zoon (15) mij op. Maar de desbetreffende vriend bleek een racefiets bij zich te hebben, en ruim dertig kilometer verderop te wonen. Mijn oudste zoon zit in mavo 3 van het speciaal onderwijs, en zijn klasgenoten komen dus uit alle omstreken.

Hoewel ik hem dus niet 'eventjes' naar huis kon brengen, had ik met deze mij onbekende Tim te doen, en na enig overdenken bood ik aan dat hij dan wel bij ons kon komen logeren. De volgende dag kon hij dan namelijk met 'het busje' weer naar huis. Nadat ik het aanbod had gedaan voelde ik me een beetje ongemakkelijk want ik kende de desbetreffende vriend helemaal niet. Maar ik vind het belangrijk om behulpzaam te zijn, en stelde me bovendien voor dat ik ook graag zou willen dat iemand mijn zoon zou helpen in een dergelijke situatie. Ik besloot dus maar even af te wachten.

Toen ze thuiskwamen stelde Tim, die al achttien bleek te zijn, zich keurig voor en vroeg toen of hij even mocht bellen. Het bleek dat hij in een gezinsvervangend tehuis woonde, en dat zijn begeleider helemaal niet blij met hem was. Het was namelijk tegen de regels om zo maar ergens te gaan logeren.

Toen ik Tim vervolgens glashard tegen zijn begeleider hoorde liegen: 'Mijn ouders kennen deze mensen,' gevolgd door nog een leugen: 'Ik heb hier al heel vaak gelogeerd,' voelde ik me helemaal niet meer prettig. Wie had ik nou eigenlijk in huis gehaald?!

'Het is prima om de Barmhartige Samaritaan uit te hangen, maar je moet je gezin niet in mogelijk gevaar brengen!' verweet ik mezelf handenwringend. Gelukkig haalde de begeleider Jans achttienjarige vriend uiteindelijk op, en de volgende dag bracht Jan diens excuses over. 'En hij schaamt zich dat hij zo gelogen heeft,' voegde Jan er aan toe.

Uiteindelijk liep het allemaal met een sisser af, maar het heeft me wel aan het denken gezet. Behulpzaamheid is belangrijk, maar hoe bied je hulp op een verstandige manier? En tegelijkertijd blijkt ook dat sommige situaties zichzelf oplossen, als je even rustig afwacht, zoals in dit geval.

Alweer een feestdag: boek review

Uit de bibliotheek haalde ik het boek 'Alweer een feestdag' met verhalen voor kinderen rondom de Christelijke feestdagen.

De verhalen worden gepresenteerd in de vorm van een moeder die haar gezin voorleest, en tussendoor zijn er gesprekjes met haar kinderen over wat ze heeft voorgelezen.

Ik vond het een aangenaam en toegankelijk boek. Wel is het door de lengte van sommige verhalen wat lastiger om dagelijks voor te lezen. Het verhaal van Kerstmis beslaat maar liefst 18 pagina, hoewel het verhaal Palmzondag maar 8 pagina's beslaat. Ik lees altijd na de warme maaltijd voor, en 18 pagina's zou voor mijn kinderen te lang zijn.

Kruisiging Jezus: het bloed spat rond

Het verhaal van Goede Vrijdag vond ik wel erg expliciet beschreven, en deed me in de gedetailleerde beschrijving van Jezus' kruisiging een beetje denken aan Mel Gibsons film 'The Passion of the Christ' waarin het bloed rondspettert. Ter illustratie:

'De punt van de spijker wordt precies op de pols gezet en dan slaat de soldaat met flinke slagen op de spijker, door de pols heen in het hout. Het bloed spuit eruit.'

Met veel waardering las ik het verhaal van het wat abstractere Pinksteren: die ga ik zeker aan mijn kinderen voorlezen. En dankzij de uitleg, in het onderonsje tussen de voorlezende moeder en haar kinderen, wordt de betekenis van Pinksteren verhelderd.

Conclusie

Qua presentatie en taalgebruik is Alweer een feestdag uitstekend geschikt om voor te lezen aan kinderen. Maar de beschrijving van de kruisiging van Jezus maakt het juist weer mínder gepast voor kinderen

Praktische informatie

Alweer een feestdag is te koop bij Bol.com voor 14,95.

Portret van de SGP-achterban

Het programma Nieuwsuur zond een item uit over de achterban van de SGP. Superinteressant om te zien!

Enkele dingen die mij troffen in deze documentaire

1. De stelligheid van een twaalfjarige meisje dat wist te vertellen dat mensen een stenen hart hebben, en dat je moet zorgen dat je een hart van vlees krijgt, anders ga je later naar de hel. Twee keer op zondag naar de kerk  gaan is dan ook wijsheid wil je de hel vermijden!
2. Mensen zijn zondig
3. Alle mensen worden vroeg of laat bij God op het matje geroepen, en als je niet in God gelooft heb je dan wel een probleem!
4. God is almachtig voor deze mensen en regeert alles. Hij bepaalt het hele leven.
5. De mensen in dit portret nemen de bijbel letterlijk
6. Homoseksualiteit mag niet
7. Abortus mag niet
8. Euthanasie mag niet
9. De duivel ligt op de loer om mensen tot 'zonde te verleiden'
10. Tv mag niet, en de duivel heeft hiervoor een slinkse oplossing gevonden in de vorm van internet: zo komt de zondigheid alsnog de woonkamer binnen
11. Sex voor het huwelijk mag niet
12. De mensen in het item vinden veel steun in hun geloof
13. De mensen in deze documentaire hebben een warm gezinsleven
14. Vrouwen moeten rokken dragen want in de bijbel staat dat vrouwen geen mannenkleding mogen dragen, en mannen geen vrouwenkleding.

Ik vond het mooi om te zien hoezeer hun geloof de mensen in deze documentaire zingeving biedt, maar ik mis een stuk tolerantie.

Vrouwelijke arbeidsparticipatie: kun je twee heren dienen?

Niemand kan twee heren dienen: hij zal de eerste haten en de tweede liefhebben, of hij zal juist toegewijd zijn aan de ene en de andere verachten. Jullie kunnen niet God dienen én de mammon. (Mattheus 6:24)

Als het aan de overheid ligt kiezen vrouwen massaal voor een fulltime, betaalde baan, en brengen hun kinderen naar de opvang. Vanwege de vergrijzing zijn immers arbeidskrachten nodig, en de kinderopvang is alleen maar goed voor kinderen. Toch? Persoonlijk heb ik er mijn twijfels over, en zou twee dagen per week kinderopvang het maximum vinden.

Als je twee heren dient, gaat het wringen

Als ik de discussie over vrouwelijke arbeidsparticipatie hoor moet ik vaak denken aan de bovenstaande regels uit Mattheus: je kunt niet twee heren dienen. Of je kunt het wel doen, maar ergens zal het gaan wringen. En dat is iets wat ik ook regelmatig hoor bij ouders die een drukke baan combineren met een gezin: zowel op het werk als thuis hebben ze vaak het gevoel tekort te schieten.

Ik kies voor één heer

Ik heb een zusje dat bewust niet voor kinderen kiest, omdat ze vindt dat kinderen fulltime zorg verdienen. En ze geniet zo van haar werk, dat ze dáár al haar energie in wil steken. En als ik haar bevlogenheid en enthousiasme voor haar werk zie, dan kan ik me dat voorstellen. Zelf maakte ik precies de tegenovergestelde keuze: fulltime moederen, en geen betaald werk. Maar wat mijn zusje en ik delen is de keuze voor 'één heer'.

Ik kom zo bij u!

Inmiddels zijn mijn kinderen ouder, en werk ik vanuit huis. Nu dien ik eigenlijk toch twee heren, en bij tijd en wijle voel ik het spanningsveld. En het wonderlijke is dat met name de heer van mijn betaalde arbeid begerig mijn tijd opslokt. Dan moet ik bewust zeggen: 'Ik kom zo bij u!' en dan keer ik mij tot mijn andere 'heer'.

Want als ik de rust neem om stil te staan bij mijn prioriteiten, dan kies ik altijd voor mijn eerste heer.

De verloren zoon

Ik dring nooit voor, ik wacht netjes tot iemand is uitgesproken, ik werk hard en ik volg de algemene fatsoensregels. Ik ben wat men noemt: 'een lief meisje'.

Dus als ik het verhaal van de verloren zoon lees voel ik altijd mee met de oudste. Hij doet alles volgens het boekje, blijft netjes thuis en helpt zijn vader, maar wie krijgt het grote feest?! Juist, de jongste die er van door ging en zijn hele erfenis er al doorheen heeft gejaagd.

Maar dat is nog niet eens het ergste! Het ergste vind ik dat het de óúdste zoon is die de slechte pers krijgt omdat hij boos wordt dat zijn broer een feest krijgt en daarmee getuigt van zijn kleinzieligheid.

Als moeder begrijp ik de vreugde van de vader bij het weerzien met zijn verloren zoon helemaal, maar soms lijkt het wel alsof slecht gedrag meer waardering krijgt dan goed gedrag. Denk maar aan de boektitel 'Brave meisjes komen in de hemel, brutale overal'.

De jongste zoon durft zijn eigen weg te zoeken

Toen las ik een andere interpretatie van het verhaal, waarin het gaat om de moed je eigen weg te gaan. De oudste zoon doet wat de sociale normen voorschrijven en is braaf, maar gefrustreerd! De jongste zoon daarentegen durfde wel zijn eigen weg te gaan.

Kippenvel lied

Ik ben niet van de Jezusverheerlijking, maar van dit lied kreeg ik toch kippenvel.

De splinter in het oog van je broeder is je ontwikkelpunt

Mattheüs 7:3-5, En wat ziet gij den splinter, die in het oog uws broeders is, maar den balk, die in uw oog is, merkt gij niet?

Waar je je aan ergert bij andere mensen zegt veel over jezelf!

Zo heb ik bijvoorbeeld een allergie voor mensen 'die veel ruimte innemen'. Ooit deed ik bij de Volksuniversiteit een workshop 'Wie ben ik?' waarbij je jezelf moest voorstellen. Eén van de andere deelnemers schraapte haar keel en zei: 'Ik ben zooo verlegen. Ik laat altijd iedereen voor gaan, en kom zelf nooit aan bod.' En vervolgens verhaalde ze hier een half uur over.'

Daar kan ik me ontieglijk aan ergeren. Evenals aan mensen die bij de kassa zo uitgebreid de tijd nemen, dat er zich achter hen een meterslange rij vormt.

Toch zit in het gedrag van mensen die veel ruimte innemen een kernkwaliteit: zij dúrven ruimte in te nemen. En dat is dan weer mijn ontwikkelpunt. Ik namelijk bij de huisarts die patiënt waarmee hij weer inloopt op zijn afspraken: ik wil niet lastig zijn.

Dus de splinter die je ziet in het oog van je broeder kan je veel leren over jezelf.
Het is de balk in je eigen oog!

Het is zaliger te geven dan te nemen

'Het is zaliger te geven dan te nemen,' staat er in de bijbel, en ik heb dat altijd geïnterpreteerd als dat het béter is te geven dan te nemen.

Maar nu ik er over nadenk, is het volgens mij ook letterlijk zaliger te geven. Ik geef namelijk liever dan dat ik neem. Niet omdat ik zo aardig of altruïstisch ben, maar omdat ik het moeilijk vind te ontvangen. Ontvangen geeft Relimam: -1 punt. Gever: + 10 punten.

Liever geef ik, en voel me prettig bij het idee van mezelf als gulle, sterke gever! Ik heb dus nog wat te leren op het gebied van ontvangen.

Wat doe jij liever? Geven of ontvangen?

Jezus van mens tot mens: product review

Wat Karel Eykmans boek 'Jezus, van mens tot mens' onderscheidt van de vele andere kinderbijbels, is dat hij Jezus opvoert als mens. Een mens met zwaktes, twijfels, en angst om te spreken in het openbaar!

Wat Jezus van mens tot mens helaas niet onderscheidt van de andere bijbels, is het taalgebruik. Dat is vaak plechtig en licht gezwollen, waardoor je als voorlezer van een stel kinderen anno 2012 geneigd bent tot improviseren om het toegankelijker te maken.

In Jezus van mens tot mens, volgen we Jezus vanaf zijn kindertijd, in de bekende bijbelverhalen uit het Nieuwe Testament. Maar dan wel steeds met Jezus nadrukkelijk in de rol van mens, en niet als een of andere godheid. Ook de discipelen leren we meer als mens kennen, hoewel onduidelijk is waarom de naam Petrus in Peter is veranderd, terwijl de andere namen wel hetzelfde zijn gebleven.

Conclusie

Wie behoefte heeft aan een kinderbijbel die anders is dan anders, en open staat voor Jezus als méns, is dit een prima kinderbijbel. Maar helaas sluit hij, net als alle andere kinderbijbels, niet helemaal aan op kinderen wat betreft taalgebruik.

Praktische informatie

Jezus van mens tot mens is voor 19,95 te koop bij Bol.com.

Zwijg, en ga weg!

Iedereen die wel eens heeft gemediteerd, of daartoe pogingen heeft ondernomen zal het herkennen: zo gauw je gaat zitten om 'stil' te worden van binnen, beginnen je gedachten als een stelletje wilde apen over elkaar heen te buitelen, en rond te rennen.

Daaraan moest ik denken tijdens eenpreek, over Marcus 1, vers 21 t/m 28. Hierin vertelt Marcus over Jezus' aankomst in het stadje Kafarnaüm waar hij de mensen gaat toespreken. Iedereen is onder de indruk, maar dan begint een man 'die bezeten was door een onreine geest' te schreeuwen. Jezus spreekt de man streng toe en zegt: 'Zwijg, en ga uit hem weg.'

Volgens Eckhart Tolle slaapwandelen de meesten van ons door het leven. Geregeerd door het voortdurende gemurmel van onze gedachten. En als we proberen om stil te worden, worden die gedachten in eerste instantie alleen maar luider. Net als bij de bezeten man in Kafarnaüm.

Zouden wij met onze gedachten niet hetzelfde kunnen doen als Jezus: ze streng toespreken en zeggen: 'Zwijg, en ga weg!'
Zodat we stil en rustig worden, net als de man in Kafarnaüm?

Geef het door!

Onderstaand lied is mierzoet, ik geef het toe, maar de boodschap is toch waar: als iedereen een vriendelijk gebaar doorgeeft, wordt de wereld meteen een stukje mooier.

'Don't the chain of love end with you'.

Ik wil geen zoutpilaar worden, zoals de vrouw van Lot!

Het was nooit onze intentie om nog eens te verhuizen. We woonden prima, aan de rand van de stad: de kinderen hadden allemaal een eigen kamer, ze konden lopend naar school, en ook alle voorzieningen waren op loopafstand.

Dus toen de vraag kwam of we de kans wilden aangrijpen om op het platteland te gaan wonen, was mijn eerste reactie: 'Nee!' Maar tot mijn verbazing maakte de vraag een verlangen wakker, dat zich niet meer in slaap liet sussen. En anderhalf jaar na die vraag, wonen we nu op het platteland.

Verhuisblues

De afgelopen twee weken heb ik geworsteld met gevoelens van heimwee, melancholie, maar ook met vreugde en bewondering voor de prachtige omgeving waarin we ons nu bevinden. Niettemin, hoe mooi het hier ook is, heb ik de afgelopen weken vanuit een soort gevoel van trouw aan ons oude leventje en huis, veel achterom gekeken. Naar wat we achterlieten.

Maar vanavond, terwijl de kachel loeide en ik van mijn thee slurpte, schoot me ineens de vrouw van Lot te binnen! Zij bleef ook maar achterom kijken, en veranderde daardoor in een zoutpilaar.

Door achterom te kijken mis je het mooie van het moment, en de toekomst die voor je ligt. En het verlamt je. Daarom neem ik me voor om vanaf nu niet meer zoveel achterom te kijken, want ik wil niet zoals de vrouw van Lot stil blijven staan!

Worden als een kind: een open geest

'In de geest van een beginner zijn heel veel mogelijkheden. In de geest van een specialist zijn er slechts enkele mogelijkheden,' las ik in het boek Mindfulness, een pad van vrijheid.

De rest van de dag stelde ik braaf mijn geest open, zonder oordeel en nieuwsgierig naar wat er komen ging. Ik moet zeggen: dat was zo gek nog niet! Zo'n open, accepterende houding haalt als het ware de druk van de ketel.

En plotseling viel het kwartje: was dit soms wat Jezus bedoelde toen hij zei dat we moeten worden als kinderen?! Ik googelde de betreffende tekst en vond:

Mattheus 18: 1-6

1 Op dat ogenblik kwamen de discipelen bij Jezus en vroegen: Wie is wel de grootste in het Koninkrijk der hemelen? 2 En Hij riep een kind tot Zich, plaatste dat in hun midden, 3 en zeide: Voorwaar, Ik zeg u, wanneer gij u niet bekeert en wordt als de kinderen, zult gij het Koninkrijk der hemelen voorzeker niet binnengaan. 4 Wie nu zichzelf gering zal achten als dit kind, die is de grootste in het Koninkrijk der hemelen. 5 En een ieder, die zulk een kind ontvangt in mijn naam, ontvangt Mij.

Ik vind het altijd geweldig als bijbelteksten plotseling een nieuwe betekenis voor me krijgen.

En in dit geval interpreteer ik het 'worden als een kind' als het openstellen van je geest! Ik zal nieuwsgierig mijn levenspad bewandelen, zonder oordeel, en open staan voor wat ik tegen kom.

Als een kind.

Comeback natuurgodsdienst?

Volgens trendwatcher Adjiedj Bakas (46) maakt de 'natuurgodsdienst' een comeback in de vorm van de Groene Kerk.

Bakas: 'Vroeger als het onweerde, dachten de mensen dat de goden boos wwaren. Nu met de klimaatverandering duikt hetzelfde zondebeef op: We zijn slecht geweest en daarom straft de natuur ons. De natuur is de nieuwe god geworden.'

Uit Engels onderzoek blijkt dat de Groene Kerk vooral aanhang heeft onder atheïsten en agnosten.

Het grote gebod van de Groene Kerk is 'duurzaamheid'. Onder de Calvinisten noemen ze dat 'renmeesterschap'.

Sssst!

Na het eten lees ik de kinderen altijd voor uit de kinderbijbel. Zo langzamerhand worden de verhalen oude bekenden voor de kinderen, maar elke kinderbijbel vertelt het verhaal toch weer anders.

Momenteel lezen we de Bijbel voor kinderen van Marianne Busser en Ron Schröder.

Vooral mijn oudste dochter kan nogal haar neus ophalen voor de bijbelverhalen, en verveeld doen. Dus ik was heel prettig verrast, toen ze donderdag toen ik voorlas over Mozes en het Gouden Kalf, heftig 'SSSSSST!!' siste tegen haar lawaaiige broer!

Soms heb je dat als moeder net even nodig.

Onheilspellend bidden!

Er zijn vele redenen om te bidden, maar deze zanger gebruikt bidden nou niet bepaald om de goede!

Zelden klonk de belofte: 'Ik zal voor je bidden!' zo dreigend als in dit liedje!

Het verhaal van Adam en Eva in Playmobil!

Woordeloze Woensdag

Moreel kompas

Soms word ik aangenaam verrast door mijn kinderen.

Vandaag hoorde ik dat het plotselinge vertrek van het vriendje van mijn zoon Jan (14) een diepere reden had. Mijn zoon stuurde hem namelijk weg omdat hij het over een meisje had dat hij 'kankerslet' noemde.
'Toen heb ik gezegd dat hij weg moest gaan,' vertelde mijn zoon de volgende dag heel kalmpjes.

Voor een veertienjarige vind ik dat getuigen van een goed moreel kompas, en bovendien het lef dat te gebruiken!

Vreemde hit: Gregoriaanse gezangen

Het is een dierbare herinnering: hoe mijn vader mij als kind meenam naar de abdij in de Slangenburg.

Daar werden we fluisterend begroet door een oude Benedictijner, die ons voorging naar de kapel. Als kind voelde ik een mengeling van ontzag en verwondering bij die vreemde wereld, die op maar tien minuten rijden van ons huis lag.

In tijden dat ik voldoende rust voel, om rust te zoeken, mag ik diezelde abdij graag bezoeken. Dan luister ik weer naar de Gregoriaanse gezangen, en voel me even ver weg van al mijn dagelijkse beslommeringen.

Ik weet eigenlijk niet of ik de Gregoriaanse gezangen zo mooi vindt: ik versta er geen woord van, en er zijn geen instrumenten bij! Toch scoorde een stel Oostenrijkse monniken een heuse hit met hun Gregoriaanse gezangen! Ze verkochten maar liefst 400.000 cd's en kregen een gouden plaat.

Karl Wallner (45), die als spreekbuis van zijn kloostergenoten fungeert' verklaart het succes als volgt: 'Er zit iets kalmerends in de gezangen.'



Hoe vind jij deze muziek?

Levenswijsheid

'Succes is krijgen wat je wilt.
Geluk is willen wat je krijgt.'

Is dit niet een prachtige wijsheid? Ik denk echt dat dit de sleutel tot geluk en gelijkmoedigheid is.

Laatste waarschuwing!

Woordeloze Woensdag