De taal is abstract en plechtstatig, de liederen dateren uit rond 1600, en de kleding van de aartsbisschop werd ook eeuwen geleden ontworpen. Alleen het publiek en de bruid verraden enigszins dat het 2011 is. Speurend keek ik naar het publiek, of die niet stiekem hun mening over Kate's trouwjurk zaten te twitteren.
En toen moest ik denken aan Klaas Hendriksens boek 'Geloven in een God die niet bestaat' waarin hij schrijft dat de kerk als instituut compleet uit de tijd is. Ter illustratie:
'Stel je voor, je weet an niets en je vraagt: 'Is hier ook een wc?' En je krijgt als antwoord: 'Ja, naast de consistoriekamer, ziet u daar de kerkrentmeester die bij het liturisch centrum staat te praten met de tertius van het breed moderamen van de classis?' Dan heb je toch al lang in je broek geplast?'
En terwijl ik ondanks mezelf, enigszins ontroerd naar de plechtigheid keek, vroeg ik me af waarom we anno 2011 teruggrijpen naar zulke oude rituelen en draaiboeken. Is dat omdat we nog geen goed alternatief hebben gevonden? Of omdat het universele waarheden zijn?
Wat heeft deze kerkdienst te maken met de tijd waarin wij leven, anno 2011?
