Ik geloof niet meer in God. Ik mis hem nog elke dag.

'Ik geloof niet meer in God. Ik mis hem nog elke dag.'

Dat zinnetje las ik laatst ergens, en het trof me.

Ik geloofde in God in de hemel, die hemel en aarde gemaakt had

Als kind geloofde ik in het klassieke beeld van God. Als een vriendelijke oude man, hoog in de hemel. Hij hield toezicht op de wereld, en zorgde er voor dat alles weer goed kwam. De God waarin ik als kind geloofde was een liefdevolle God. Een God die er altijd voor je was.

Het kómt niet altijd goed...

Dat beeld van God ben ik kwijtgeraakt. Het leven ís niet rechtvaardig, en het kómt niet altijd goed. En dat komt niet door God, maar gewoon door hoe het leven is.

Maar dat bééld van God, mis ik nog regelmatig. Want het was een veilig en fijn idee dat er daarboven iemand een oogje in het zeil hield. Evenals de belofte dat het uiteindelijk allemaal weer goed zou komen.

Veilig achterop, bij Vader op de fiets

Vandaag hoorde ik tijdens het hardlopen een lied van Paul van Vliet. Het heet 'Veilig achterop, bij vader op de fiets.' Paul van Vliet zingt over hoe veilig hij zich voelde. 'Vader wist de weg, en ik wist nog van niets'.

Het deed me ineens denken aan mijn Godsbeeld! Paul van Vliets lied is een lied van melancholie en verlangen. Naar veiligheid. Als je 'Vader' met een hoofdletter schrijft, heb je ineens het verlangen naar die almachtige, liefhebbende God die voor je zorgt.

Kerken wanneer het jou uitkomt: internetkerk

Ben ik eenmaal in de kerk, dan vind ik het best fijn. Maar om er te kómen. Dat valt niet mee.

Als ik op zondagochtend voor de keuze sta: ga ik hardlopen of ga ik naar de kerk, dan verliest de kerk het altijd.

Zondag is de enige rustdag

Anno 2013 is het leven vaak zo druk, dat zondag de enige dag is waar op er niets hoeft. Na de werkweek, is zaterdag in veel gezinnen een dag van praktische dingen in huis doen. En een dag waarop kinderen naar sportclubjes en wedstrijden moeten worden gereden.

Geen wonder dat op zondag veel mensen het liefst even niets doen. Alhoewel al die sportactiviteiten ook steeds meer oprukken naar de zondag, maar dit terzijde.

Kerken wanneer het jou uit komt

Dominee Fred zei in Radio Gelderland dat hij snapt dat mensen op zondag liever bij hun gezin zijn, of op het sportveld staan. (Dat laatste snap ik dan weer niet!) En daarom nam hij het initiatief tot een internetkerk: mijnkerk.nl. Daar vind je online kerkdiensten, verhalen, gebeden, je kunt er een kaarsje branden etc. Het is een soort online gemeente.

Je kunt de preken beluisteren wanneer het jou uitkomt. Een preek duurt ongeveer drie minuten. Want volgens dominee Fred kun je je boodschap ook best in drie minuten vertellen. Dat vind ik erg verfrissend!

Ik heb de website mijnkerk.nl bezocht, en ik vind het een prettige site. Het oogt rustig, en de filmpjes van dominee Fred zijn best inspirerend. En er zijn al best veel mensen actief!

Ik vind het een mooi initiatief! Ook al kan het natuurlijk niet een 'real life' gemeente vervangen.

Nieuwsgierig? Kijk dan op www.mijnkerk.nl

Mijn Kerk is een initiatief van de Protestantse Kerk in Nederland.

Wat ik leerde van het verhaal van David

Mijn oudste zoon is vorige week met een nieuwe opleiding begonnen. Hij moet nu 8 kilometer fietsen, en dan met de trein naar zijn nieuwe school. Onderweg moet hij ook nog een keer overstappen.

Als moeder vind ik dat maar spannend. En dus overlaadde ik hem met last minute moederlijke adviezen. En ik zette snel wat extra beltegoed op zijn mobieltje, stopte hem een portemonnee met kleingeld toe, en gaf hem een tas voor zijn boeken. En toen het regende legde ik zijn regenpak vast klaar, zodat hij niet de hele dag in natte kleren hoefde te lopen.

Maar mijn zoon vond al die dingen niet nodig. Hij slingerde zijn oude rugzak op zijn rug, en vertrok gewoon. Op zijn manier.
David

Plotseling moest ik toen aan het verhaal van David en Goliath denken. Toen David het tegen die grote reus moest opnemen, hees Saul hem in een groot harnas. Hij zette hem een bronzen helm op en deed hem een borstpantser aan. Want dat was de manier waarop Saul de strijd aan ging.

Maar voor David voelde het niet goed. Hij kon er niet eens in lopen. Het was zogezegd niet zijn stijl van aanpak.

David deed het op zijn eigen manier.
En die werkte uitstekend, zoals we allemaal weten.

Als moeder moet ik mijn zoon de kans en ruimte geven om de dingen op zijn manier te doen. Al mijn adviezen en spullen die ik hem wilde meegeven, waren als de bronzen helm en het borstpantser.

Ik moet vertrouwen hebben dat hij het kan op zijn eigen manier.
Net als David.

1 Samuel 17-58

'Toen hielp hij David in zijn wapenrusting; hij zette hem een bronzen helm op en deed hem een borstpantser aan. 39 Ten slotte gordde David zijn zwaard over zijn uitrusting en probeerde te lopen, want hij was er niet in geoefend. ‘Ik kan er niet in lopen,’ zei David tegen Saul, ‘ik ben er niet in geoefend.’ Hij trok alles weer uit, 40 pakte zijn stok, zocht in de beek vijf gladde stenen uit en stopte ze in zijn herderstas. Toen ging hij met zijn slinger in de hand op de Filistijn af.'

Moderne Judas is een vrouw

Ik vind het fascinerend hoe je soms bijbelverhalen terug ziet op onverwachte plekken! Zoals in de Deense serie Borgen.

Borgen

Borgen gaat over Birgitte Nyborg die minister president van Denemarken wordt. Behalve minister president is Birgitte ook echtgenote en moeder van twee kinderen. In het derde, en laatste seizoen van de serie is Birgitte niet langer minister president, maar werkt ze in het bedrijfsleven.

Discipelen

Dan besluit Birgitte om opnieuw de politiek in te gaan. Ze start een nieuwe partij, en verzamelt mensen om zich heen. Een van haar 'discipelen' is Nete Buch. Ze is jong, enthousiast, en één van Birgitte's grootste fans.

Nete Buch als moderne Judas

Toch is het Nete die Birgitte verraadt! En net zoals Judas Jezus verraadde om hij teleurgesteld in hem was, zo verraadt Nete Birgitte. Wanneer Birgitte andere keuzes maakt dan Nete verwacht, verraadt ze haar door partij geheimen door te brieven aan de vijand.

Wat Nete en Judas zo opvallend gemeenschappelijk hebben is dat ze juist de grootste fan waren van degene die ze verraden!

Ik vind dit een prachtig voorbeeld van de tijdloosheid van bijbelverhalen.

Bijbel voor pubers: de Kijkbijbel!

Er zijn grenzen aan mijn vermogen om Zen te blijven als ik langdurig en hartelijk wordt uitgelachen.

En dus bracht ik na één lezing de Tienerbijbel snel weer terug naar de bibliotheek. Want ondanks de hippe tekeningen, was het taalgebruik ouderwets en werd God aangesproken met De Heere, met twee 'é's. Wanneer God met De Heere wordt aangesproken dan is er in de regel sprake van een streng Godsbeeld en Jezusverheerlijking. Dus ik kon het de kinderen eigenlijk niet eens kwalijk nemen dat deze tienerbijbel hen niet aansprak.

Maar toen zaten we dus zonder bijbel. Mismoedig keek ik naar de kinderbijbels in onze boekenkast. Welke was geschikt? De ene was te zwaar op de hand, de andere te breedsprakig, en weer een andere hadden we al tien keer gelezen. Toen viel plotsklaps een zonnestraal op De Kijkbijbel als een teken uit de hemel van De Heere.

Oké, eigenlijk viel mijn oog er toevallig op, maar dat klinkt zo saai. Nu lees ik dagelijks mijn pubers voor uit de Peuterbijbel, en het is een groot succes! De verhalen zijn kort genoeg voor hun minimale aandachtsspanne, en er zitten heel veel plaatjes in. En ík ben blij omdat de vertellingen in de Peuterbijbel heel efficiënt geschreven zijn, en de kinderen dus goed bekend worden met dit culturele en religieuze erfgoed. In korte zinnen, worden heel adequaat lange bijbelverhalen uit de doeken gedaan!

Wie had gedacht dat de Kijkbijbel zo geschikt zou zijn voor pubers?!

Ik en de profeten

'Geen profeet is in zijn eigen land geëerd,' gaat het gezegde, en daar denk ik dan maar aan als mijn kinderen mij weer eens uitlachen als ik hen trakteer op een bijbelverhaal.

Aangezien ik als moeder tegelijkertijd de kok, ober, serveerster en afwashulp ben, eet ik vaak nogal haastig. Daardoor ben ik meestal veel sneller klaar dan mijn kinderen. Het feit dat de kinderen ook nog eens veel tijd nodig hebben om met hun vingers alle groentes er uit te vissen helpt ook niet. En aangezien hun tafelconversatie maar matig is, verveel ik me dan, en krijg de neiging ze op te jagen.

Om dit te voorkomen lees ik ze dagelijks een verhaal uit de bijbel voor zo gauw ik mijn bordje leeg heb. Zo zorg ik ervoor dat hun bijbelkennis op peil is, en scoor bovendien punten als Goede Moeder. Maar het valt niet mee dagelijks hun gegiebel te trotseren…

Gelukkig had de bibliotheek gisteren eindelijk weer eens een hele nieuwe kinderbijbel: een Tienerbijbel om precies te zijn! Geschreven door ene Willem Vink. De voorkant ziet er in ieder geval veelbelovend uit. Ik ben benieuwd hoe deze bijbel gaat uitpakken.

Binnenkort dus een review!